سید رسول موسوی در گفتگو با ایزوستیا

تغییر حکومت ­ها به سیاست رسمی ایالات متحده تبدیل شده است

تاریخ انتشار : دوشنبه ۱۰ ارديبهشت ۱۳۹۷ ساعت ۲۲:۴۱
Share/Save/Bookmark
 
مسکو و تهران را مسئله فشار غرب در امور داخلی دو کشور متحد نکرده است، بلکه اهداف کلی دو کشور، یعنی توسعه منطقه‌ای و حفظ حقوق بین‌الملل موجب پیوند آنها شده است. این سخنان را دکتر سید رسول موسوی، مشاور وزیر امور خارجه ایران و مدیرکل اسبق موسسه مطالعات سیاسی و بین المللی وزارت امور خارجه ایران، طی مصاحبه‌ای با ایزوستیا در حاشیه دومین اجلاس همگرایی اوراسیا در سوچی روسیه اظهار داشته است. آنچه در ادامه در نظر می گذرد، ترجمه کامل متن این مصاحبه می باشد.
 

یادداشت سردبیر: مسکو و تهران را مسئله فشار غرب در امور داخلی دو کشور متحد نکرده است، بلکه اهداف کلی دو کشور، یعنی توسعه منطقه‌ای و حفظ حقوق بین‌الملل موجب پیوند آنها شده است. این سخنان را دکتر سید رسول موسوی، مشاور وزیر امور خارجه ایران و مدیرکل اسبق موسسه مطالعات سیاسی و بین المللی وزارت امور خارجه ایران، طی مصاحبه‌ای با ایزوستیا در حاشیه دومین اجلاس همگرایی اوراسیا در سوچی روسیه اظهار داشته است. آنچه در ادامه در نظر می گذرد، ترجمه کامل متن این مصاحبه می باشد.
 
 

 
ایران به خوبی با فشار از خارج آشناست. شما فکر می‌کنید بهانه یا دلیل وخامت فعلی روابط روسیه با غرب چیست؟ آیا این شرایط شباهتی با سابقه تعامل کشورهای غربی و تهران دارد؟
 
"ماهیت فشار بر ایران تا حدودی با فشار غرب بر روسیه متفاوت است. با این حال، در همه موارد این بحث مطرح است که در حال حاضر کشورهای غربی، به ویژه ایالات متحده امریکا، از قوانین بین‌لمللی در روابط بین دولت‌ها پیروی نمی‌کنند، بلکه سعی دارند آنچه را که به نفع آنها است، تحمیل نمایند. ایالات متحده و متحدان غربی آن به عناوین مختلف در امور دیگر کشورها دخالت می‌کنند. تغییر رژیم‌ها به سیاست رسمی آنها تبدیل شده است، اگرچه آنها آن را «پیشبرد دموکراسی» می‌نامند. با این حال، ایران مخالف فشارها چه سیاسی و اقتصادی است، روسیه هم مخالف این فشارها است، دیگر کشورهای مستقل هم با این فشارها مخالف هستند. ما ‌نمی‌توانیم بپذیریم ایالات متحده سعي در قانوني كردن مصوبه‌های داخلی خود برای تمام جامعه بین‌المللی داشته باشد. در حال حاضر، ایران و روسیه روابط دوجانبه منحصر به فردی دارند، اما نمی‌توان گفت که ما به دلیل این فشارها به یکدیگر نزدیک شده‌ایم. بلکه ما بیشتر از آن، به توسعه منطقه‌ای و نحوه حفظ و حمایت از حقوق بین‌المللی می‌اندیشیم. روابط ایران و روسیه تا حد زیادی به ایفای نقش محوری در منطقه می‌پردازد، به عنوان مثال، اگر همکاری تهران و مسکو در سوریه نبود، همه چیز می‌توانست به گونه‌ای دیگر رقم بخورد."
 
همانطورکه  می‌دانید، رئيس جمهور آمریکا به ایران اولتیماتوم داده است مبنی بر این که یا تا ماه می در شرایط «توافق» هسته‌ای تغییراتی لحاظ خواهد کرد، یا اینکه امریکا از این توافق خارج خواهد شد. آیا ایران حاضر به سازش خواهد شد و آیا در کل، مصالحه یا سازش امکانپذیر است؟
 
"بیایید تا ماه می صبر کنیم. آنگاه ما می‌توانیم بگوییم که چه کاری انجام خواهیم داد. فعلا که ترامپ جنگ روانی علیه ایران به راه انداخته است، او از برجام (که اغلب توافق هسته‌ای نامیده می‌شود) خارج نشده و همزمان به دیگر کشورها اجازه همکاری با ایران را نمی‌دهد، تا تهران از مزایای این توافقنامه بهره‌‌مند شود و چنین چیزی حتی از آنچه درباره خروج از برجام اعلام کرده، بدتر است."
 
"اما دست ایران بسته نيست. برجام توافق دوجانبه تهران و واشنگتن نیست. تمام بازیگران بزرگ عرصه بین‌الملل اعم از انگلستان، فرانسه، آلمان، روسیه و چین هم در آن حضور داشتند. اگر هم آمریکا می‌خواهد این ساختار را ازبین ببرد، در آن صورت، فکر می‌کنم سایر بازیگران، باید برای حفظ آن مبارزه کنند. علاوه بر این، برجام توسط شورای امنیت سازمان ملل متحد و قطعنامه 2231 این سازمان، به تصویب رسیده است. اگر یک کشور مخالف این قطعنامه است، عکس‌العمل نشان دادن نسبت به آن، صرفا وظیفه کشور من نیست. شورای امنیت باید مداخله کرده و موجبات اجرای قطعنامه خود را فراهم آورد."
 
آیا این احتمال وجود دارد که ایران در خاک خود یک پایگاه نظامی در اختیار روسیه قرار دهد؟
 
"این سوال پیچیده‌ای است، قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران تاسيس پايگاه نظامي خارجي را ممنوع كرده است. مطمئن هستم که می‌توان این موضوع را تحت تعریف همکاری نظامی گسترده دنبال کرد و در این زمینه می‌توان کارهای بسیاری انجام داد. ما در ایران همواره می‌گوییم راهبرد همکاری ما با روسیه بر اساس اصل «روسیه قوی، ایران مستقل» است، در چنین چارچوبی همه چیز امکانپذیر است."
 
ایران درخواست خود را برای عضویت در سازمان همکاری شانگهای در سال 2005 ارائه کرده است. در حال حاضر چه دورنمایی را برای عضویت کشورتان در سازمان همکاری شانگهای در نظر می‌گیرید؟ این امر چگونه می‌تواند به نفع سازمان باشد؟
 
"فکر می‌کنم عضویت کشور ما در سازمان همکاری شانگهای نویدبخش مزایای خاصی برای این سازمان باشد. با ورود ایران به سازمان همکاری شانگهای این سازمان واقعا به یک سازمان منطقه‌ای تبدیل خواهد شد. عضویت ایران در سازمان همکاری شانگهای، به دلیل موقعیت راهبردی و ظرفیت کشور ما سبب افزایش وزن سیاسی این سازمان می‌شود. این امر موجبات توسعه کریدورهای ترانزیتی را فراهم خواهد کرد، امکان آزادسازی و از رکود خارج کردن پروژه‌های بزرگ لجستیکی را که در سال‌های 2000 به دلیل انزوای اقتصادی تهران بلوکه شده بودند، برای سازمان فراهم می‌آورد. به خصوص کریدور تزانزیتی بین‌المللی شمال-جنوب یا همان مسیر تجاری بین هند و اسکاندیناوی از طریق ایران و روسیه. علاوه بر این، ایران حلقه ارتباطی مهمی در پروژه جدید جاده ابریشم به شمار می‌آید."
 
"حضور ما در سازمان می تواند موجب حل و فصل اوضاع افغانستان شود، ما بیش از هر کس دیگری به برقراری امنیت در افغانستان علاقمندیم. ایران، یکی از باتجربه‌ترین کشورها در مبارزه با تروریسم، افراط‌گرایی و جدایی‌طلبی است، و با عضویت ایران در سازمان همکاری شانگهای، کشورهای دیگر می‌توانند از این توانمندی‌ها بهره‌مند شوند. درنهایت، ضرورت افزایش تعداد شرکا برای آن است که همه اعضا مشترکا بر چالش‌های جدیدی که به خاطر حوادث جهانی جدید و در پی سیاست «انحصارگرایی» ترامپ پیش روی جهان قرار گرفته، چیره شوند."
 

 
مترجم: رقیه کرامتی نیا، دانش آموخته رشته مطالعات روسیه دانشکده مطالعات جهان دانشگاه تهران


 
کد مطلب: 3630
مولف : دکتر سید رسول موسوی