سفیر ایران در روسیه:

قواعد بازي ايران و روسيه تغيير كرده است

تاریخ انتشار : يکشنبه ۱۶ آذر ۱۳۹۳ ساعت ۱۴:۰۶
Share/Save/Bookmark
 
دکتر مهدی سنایی سفیر کشورمان در روسیه و رئیس موسسه مطالعات ایران و اوراسیا معتقد است امروز اقدامات در عرصه سیاست خارجی چند وجهی شده و هم‌اکنون روابط عمیق میان ایران و روسیه به نفع امنیت و ثبات منطقه و جهان است. واقعیت دیگر اینکه ایران اکنون یک قدرت منطقه‌ای تأثیرگذار و مورد توجه است.
دکتر مهدی سنایی سفیر تام الاختیار و فوق العاده ج.ا. ایران در فدراسیون روسیه و رئیس موسسه ایراسایراس؛ «روسيه» نامي آشنا براي مردم ايران... كشوري كه ايرانيان آن را به عنوان يكي از قدرت‌هاي جهاني مي‌شناسند و قدمت اين شناخت به بيش از 400 سال مي‌رسد. براي مردم ايران نام روسيه با نام عهدنامه‌هاي گلستان و تركمانچاي، توپولوف و نيروگاه بوشهر گره خورده است و كمتر جايي است كه از روابط ايران و روسيه سخن به ميان بيايد و كسي از اين عناصر شناخته شده براي تشريح روابط دو كشور ياد نكند. اما واقعيت آن است كه امروز با تغييرات گسترده‌اي كه در معادلات جهاني به وقوع پيوسته روابط ايران و روسيه ديگر روابط يك‌سويه سال‌هاي پيش از دهه 80 شمسي نيست. روسيه امروز يك هم‌پيمان استراتژيك براي ايران است كه بدون توجه به آنچه كه در گذشته اتفاق افتاده، مسيري تازه را دوشادوش يكديگر تجربه مي‌كنند. در همين ارتباط سرگئي ششكوف، پژوهشگر مسائل استراتژيك روسيه در كتاب خود با عنوان «روابط ايران و روسيه... تا كجا؟» به بررسي ابعاد همكاري ايران و روسيه در زمينه‌هاي مختلف پرداخته و ويژگي‌هايي را براي روابط دوكشور برمي‌شمرد كه به اعتقاد او اين ويژگي‌ها با توجه به تحولات دائمي منطقه و پيش‌بيني حوادث در آينده روابط دو كشور را دائماً دستخوش تغيير مي‌كند. وي جوانب اقتصادي، نظامي، هوا و فضا به ويژه در زمينه‌هاي مدني، مواضع دو طرف نسبت به تحولات آسياي ميانه و قفقاز، درياي خزر و فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران را در شكل‌گيري روابط دو كشور مؤثر مي‌داند. به اعتقاد وي اساسي‌ترين وجه تعيين‌كننده در روابط تهران - روسيه پرونده هسته‌اي ايران است كه بسيار حساسيت‌برانگيز است و اهتمام ويژه جامعه جهاني را به دنبال دارد. پرونده‌اي كه كاري مشترك ميان ايران و روسيه محسوب مي‌شود.

اما آنچه كه در ادامه مي‌خوانيد واكاوي روابط جاري دو كشور ايران و روسيه در حوزه‌هاي مختلف از زبان دكتر مهدي سنايي سفير جمهوري اسلامي ايران در مسكو است. وي كه تنها سفير ايران پس از انقلاب در مسكو است كه به زبان روسي تسلط دارد، بر خلاف دوران نمايندگي خود در مجلس شوراي اسلامي كمتر در معرض گفت‌وگو با رسانه‌ها قرار مي‌گيرد و ترجيح مي‌دهد كه تمركز خود را بر پيشبرد اهداف جمهوري اسلامي ايران در روسيه قرار دهد.


به عنوان سؤال نخست، لطفاً براي خوانندگان ما عنوان كنيد كه روند انتخاب حضرتعالي به عنوان سفير جمهوري اسلامي ايران در روسيه چگونه بود؟ با توجه به آنكه دوره‌اي را نيز به عنوان نماينده در مجلس شوراي اسلامي حضور داشتيد، چه ويژگي‌هايي باعث انتخاب جنابعالي به عنوان سفير ايران در روسيه شد؟

علت اصلي اين انتخاب آشنايي من با اين حوزه كاري و تسلط به زبان روسي است. پيش از اين در دهه 70 يك دوره در قزاقستان و در دهه 80 نيز يك دوره در روسيه به عنوان رايزن سفارت فعاليت داشتم. پس از آن نيز بنده به عنوان پايه‌گذار رشته مطالعات روسيه در دانشگاه تهران و مديريت گروه آن در دانشكده مطالعات جهان را به مدت شش سال به عهده داشتم. در مجلس شوراي اسلامي نيز در هر دو دوره هشتم و نهم وظيفه رياست گروه دوستي پارلمان ايران و روسيه و همچنين نمايندگي كميسيون سياست خارجي مجلس در امور درياي خزر به عهده بنده بود. علاوه بر اين بايد بگويم كه بنده مؤسس رايزني‌هاي فرهنگي ايران در قزاقستان و روسيه نيز هستم و در سال‌هاي اخير مؤسسه مطالعات ايران و اوراسيا (ايراس) را نيز تأسيس كردم. حوزه تخصصي من در روابط بين‌الملل و فعاليت‌هاي پژوهشي بنده نيز حول همين منطقه است. اما در خصوص موضوع سفارت بايد بگويم كه پيشنهاد سفارت در روسيه براي بنده مسبوق به سابقه نيز هست. سه سال پيش دكتر صالحي وزير وقت امور خارجه كشورمان، اين پيشنهاد را طرح كرد و بر آن تأكيد داشت اما گويا روند كار، نزد مقامات بالاتر پيش نرفت و بنده براي دومين بار وارد مجلس شدم. زماني كه آقاي دكتر ظريف اين مسئوليت را به من پيشنهاد كردند، بزرگ‌ترين مشكل براي من قرار گرفتن در ميان مدت نمايندگي در مجلس شوراي اسلامي بود و واگذاشتن وكالت پرافتخار مردم كار دشواري بود، اما مشورت‌هاي مختلف با بزرگان كشور و دوستان مختلف بر محور توجه به ضرورت‌ها و منافع كلان كشور تأكيد مي‌كرد. در نهايت رأي مجلس شوراي اسلامي به قطعيت اين موضوع انجاميد و بنده مسئوليت سفارت ايران در روسيه را به عهده گرفتم. اميدوارم بتوانم پاسخ مثبتي به اين انتخاب و اعتماد بدهم و دستاوردهاي خوبي در حوزه سياست خارجي براي كشور ارائه كنم.


آقاي دكتر سنايي در حال حاضر سطح روابط جمهوري اسلامي ايران و روسيه در موضوعات سياسي و اقتصادي چگونه است؟

روابط دو كشور در حوزه سياسي و امنيتي در شرايط مطلوبي قرار دارد. رؤساي جمهور دو كشور در طول يك‌سال گذشته چهار نوبت با يكديگر ديدار كاري برگزار كرده‌اند. تماس در رده وزرا و معاونين دو كشور نيز در سطح بي‌سابقه‌اي برقرار است. در اين بين ناگفته نماند كه رؤساي سرويس‌هاي امنيتي دو كشور نيز طي سه ماه گذشته ديد و بازديد متقابل داشته‌اند. همچنين در طول يك ماه گذشته دو معاون رئيس‌جمهور به مسكو سفر كردند و طي روزهاي گذشته نيز دبير شوراي امنيت روسيه و رئيس مجلس دوماي اين كشور نيز به تهران سفر كردند. در كنار اين‌ رايزني‌هاي ما در مجامع بين‌المللي نيز در جريان است. در سطح منطقه‌اي نيز همكاري‌هاي دو كشور جدي‌تر شده و ما به دنبال طراحي يك گفت‌وگوي جدي‌تر ميان دو كشور هستيم. در موضوعات اقتصادي نيز بايد اذعان كرد كه تبادلات اقتصادي دو كشور كه طي دو دهه به سختي به مرز 4 ميليارد دلار رسيده بود، طي سال 2011 تا 2013 در اثر تحريم‌هاي بانكي به تدريج كاهش يافت و به مرز يك و نيم ميليارد دلار رسيد اما ما طي سال گذشته ميلادي سه گام بزرگ براي رشد روابط اقتصادي دو كشور برداشته‌ايم كه اميدواريم آثار اين حركت در سال 2015 بروز كند. دو طرف اميدوارند كه حجم مبادلات به 10 برابر مبلغ فعلي برسد كه اين موضوع توسط رئيس كميسيون مشترك دو كشور نيز مورد تأكيد قرار گرفته است.


مرور تاريخ روابط ايران و روسيه اين موضوع را اثبات مي‌كند كه روابط دو كشور همواره حالتي سينوسي داشته و هيچ گاه در يك خط حركت نكرده است. سياست دولت دكتر روحاني در خصوص روابط با روسيه چگونه است؟

روابط دو كشور در دو دهه اخير پيوسته رو به رشد و در عين حال همانطور كه عنوان كرديد، داراي فراز و فرود بوده است. اما نكته مهم اين است كه در شرايط فعلي تناسبي ميان سطح روابط سياسي و حجم مبادلات اقتصادي دو كشور برقرار نيست. اين عدم توازن از نقاط ضعف در روابط فيمابين است. در دولت قبل اگرچه سياست نگاه به شرق مورد توجه بود اما واقعيات بين‌المللي، الزامات و پيچيدگي‌هاي ديپلماسي شرايط خود را بر روابط ايران و روسيه تحميل كرده و در نتيجه اعمال تحريم‌ها (كه از سوي مؤسسات اقتصادي و بانكي روسيه نيز به مرحله اجرا رسيد) حجم روابط به كمتر از نصف تقليل پيدا كرد. نگاه دكتر روحاني به روابط با روسيه اصيل و در عين حال واقع‌بينانه است. برخي از محافل در روسيه پس از روي كار آمدن دولت جديد نگران بودند كه روسيه جايگاهش را در سياست خارجي ايران در دست بدهد اما با شكل‌گيري اولين ملاقات ميان دو رئيس‌جمهور در شهريورماه سال 92 و به دنبال پيشنهاداتي كه دكتر روحاني براي همكاري ميان دو كشور طرح كرد، روس‌ها اطمينان يافتند كه دولت جديد به دنبال پي‌ريزي همكاري‌هاي دراز مدت با روسيه است و طبيعتاً گفت‌وگو با غرب كه به موازات آن در جريان است، آسيبي به اين روابط نمي‌زند.

در عين حال رئيس‌جمهور و دستگاه ديپلماسي ما اعتقاد دارند كه ايران صرف نظر از عامل ثالث و به شكل واقعي روابطش را در همه عرصه‌ها با روسيه گسترش دهد. منافع ملي دو كشور و مصالح منطقه‌اي نيز همين را اقتضا مي‌كند. من با اطمينان از نگاه دولت و به منظور ارتقاي سطح روابط مأموريت يافتم كه به روسيه بيايم. روابطي كه ميان دو رئيس‌جمهور برقرار شده، مثال‌زدني است و همانطور كه پيش‌تر نيز گفتم در يك سال گذشته چهار ديدار و چندين گفت‌وگوي تلفني ميان دكتر روحاني و آقاي پوتين شكل گرفته است. علاوه بر اين دكتر روحاني نزد انديشمندان و سياسيون روس نيز از احترام قابل توجهي برخوردار است.


سؤال بعدي من كمي به تاريخ روابط دو كشور بازمي‌گردد. مردم ايران به دليلي برخي رفتارهاي روسيه در گذشته، ذهنيت بدي نسبت به اين كشور و اقداماتش دارند. به نظر شما آيا روسيه، در جهتي حركت كرده كه باعث حذف اين ذهنيت از افكار مردم ايران شود؟

من در اين زمينه به دو نكته مي‌توانم اشاره كنم. نخست به رغم اينكه از گذشته بايد درس گرفت، نگاه‌ها نيز بايد معطوف به آينده كشور باشد. ايران و دنيا نسبت به گذشته تغيير كرده‌اند و قواعد بازي و شرايط محيطي در جهان معاصر متفاوت از گذشته است. امروز اقدامات در عرصه سياست خارجي چند وجهي شده و هم‌اكنون روابط عميق ميان ايران و روسيه به نفع امنيت و ثبات منطقه و جهان است. واقعيت ديگر اينكه ايران اكنون يك قدرت منطقه‌اي تأثيرگذار و مورد توجه است و تعاملاتش با جهان در چارچوب منافع ملي كشور انجام مي‌شود. البته سوابق تاريخي ناخوشايندي وجود دارد و تأثيرات عميقي نيز در ادراك مردم و نخبگان جامعه ما گذاشته و به همين دليل دوستان روس مسئوليت سنگيني براي زدودن اين ذهنيت‌ها دارند.


ايران و روسيه بنا به دلايلي مورد تحريم اقتصادي قرار گرفته‌اند و اقتصاد آنان تحت فشار است. اين موضوع تا چه حد توانسته باعث نزديكي روابط اقتصادي دو كشور شود؟

تحريم‌هايي كه در سال جاري عليه روسيه وضع شده، به صورت طبيعي بدبيني روسيه را نسبت به غرب افزايش داده و در طرف مقابل در نزديك‌تر شدن ديدگاه‌هاي بين‌المللي، سياسي و امنيتي مسكو به تهران تأثيرگذار بوده است. هم اكنون واردات ميوه و تره‌بار، مواد لبني و گوشت از كشورهاي تحريم‌كننده روسيه ممنوع شده و رويكرد اين كشور به اقتصاد داخلي و سپس تقويت روابط با كشورهاي آسيايي است. اين نكته نيز بسيار مهم است كه طرف روس به حضور اقلام ايران در بازار كشورش تمايل دارد و اين موضوع را نيز مورد تشويق قرار مي‌دهد. اين روند يك فرصت تاريخي براي بخش صادرات ايران است و معتقدم در اين مسير مسئوليت سنگيني بر دوش دولت و بخش خصوصي قرار دارد. بخش خصوصي نيز بايد شتاب كند و گام‌هاي بيشتري در اين زمينه بردارند.


نقش روسيه در كمك به ايران براي گذر از شرايط سخت تحريم چگونه بود؟ بسياري معتقدند كه روسيه در آن شرايط آن طور كه بايد و شايد به كمك ايران نيامد. نظر شما در اين ارتباط چيست؟

به نظرم نقش روسيه در زمينه تحريم‌هاي كشورمان، تعديل‌كننده بود. يعني روسيه تلاش كرد شدت و حجم تحريم‌ها عليه ايران را كاهش دهد. شايد اگر تحريم‌هاي ايران در شوراي امنيت بعد از جنگ امريكا و ناتو در ليبي و در دوره رياست جمهوري پوتين رخ مي‌داد، موضع روسيه متفاوت و محكم‌تر از اين بود.

با اين شرايط امكان برقراري خط تجاري مستقيم ميان دو كشور با توجه به شرايط تحريم وجود دارد؟
اگر منظور شما تبادل كالا است كه اين روند برقرار است و در خصوص خط بانكي نيز اميدواريم كه با گفت‌وگو‌هايي كه صورت گرفته به اين هدف نزديك شويم.


به سؤالات مربوط به روابط دو كشور بازگرديم. با توجه به سياست جديد دولت براي نزديكي به غرب و حل مسائل با اين كشورها و در ديگر سو تنشي كه امروز در روابط روسيه و غرب وجود دارد، اين روند تا چه حد قابل هضم براي روسيه است؟ آيا روسيه نگران اين سياست جديد دولت نيست؟

به اعتقاد من اينكه ايران بخواهد مشكلات خود در عرصه سياست خارجي را حل و فصل كند براي روسيه قابل درك است. ضمن اينكه روسيه به ظالمانه بودن تحريم‌ها عليه ايران باور عميق دارد. شايد در اوايل روي كار آمدن دولت دكتر روحاني در برخي محافل روسيه اين دغدغه بود كه تعامل ايران با غرب موجب تضعيف روابط با روسيه شود اما چنانكه اشاره شد، اين ذهنيت دوام نياورد. گفت‌وگوي ايران با غرب در درازمدت به نفع روسيه و روابط اين كشور با ايران است.


نقش و جايگاه روسيه در مذاكرات هسته‌اي چگونه است؟ چرا به رغم روابط حسنه ايران و روسيه، اين كشور هيچگاه به عنوان محور مذاكرات قرار نگرفت؟

نقش روسيه در مذاكرات هسته‌اي سازنده و مثبت است. اينكه چرا محور مذاكرات قرار نگرفته به اين دليل است كه طرف دعوا با ايران در اين ميان روسيه نيست. البته روس‌ها چند سال قبل تلاش كردند كه ابتكار عمل را به دست بگيرند و مشكلات ميان ايران و امريكا را حل كنند. طرح گام به گامي نيز كه در آن دوره در مذاكرات هسته‌اي مطرح شد مربوط به روسيه بود اما چندان عملياتي نشد.


ديدگاه شما در خصوص آينده مذاكرات هسته‌اي چيست؟ با توجه به سخنان ضد و نقيضي كه در خصوص اين مذاكرات منتشر مي‌شود، افق اين مذاكرات را چطور ارزيابي مي‌كنيد؟ امكان تحقق توافقي جامع به سود طرفين وجود دارد يا خير؟

در مورد مذاكرات اجازه دهيد دوستان مذاكره‌كننده اظهار نظر كنند. ايران در حالي كه طي سه دهه نشان داده ذره‌اي از حقوق ملت ايران كوتاه نمي‌آيد، در اين مذاكرات نيز همين اصل را رعايت كرده است. ايران در گفت‌وگوهاي يك سال اخير تعامل سازنده‌اي برقرار كرد كه باعث رفع ابهامات زيادي شد. اميدواريم طرف‌هاي مذاكره با ايران فرصت را از دست ندهند و تلاش كنند به واقعيت قدرت منطقه‌اي ايران و توان آن براي حل مشكلات بسياري كه آنها پديد آوردند، توجه نمايند.


با توجه به تجربه نه چندان مثبت كشورمان از نقش روس‌ها در ساخت نيروگاه بوشهر و بدقولي مداوم آنها، آيا قرار است بار ديگر از كمك‌هاي فني روسيه در بحث‌هاي هسته‌اي كشورمان بهره ببريم؟

طي هفته‌هاي گذشته قرارداد ساخت بلوك 2 و 3 نيروگاه بوشهر با طرف روسي بسته شد. عقد اين قرارداد به اين معناست كه به رغم تأخيرهايي كه صورت گرفته و گله‌هايي نيز كه در اين زمينه وجود دارد، ايران راه‌اندازي نيروگاه بوشهر را جزو دستاوردهاي روابط خود با روسيه مي‌داند. اين نيروگاه اكنون بخشي از نياز شبكه برق كشور را تأمين مي‌كند. در مورد طولاني شدن ساخت نيروگاه بوشهر نيز بايد قدري واقع‌بينانه به موضوع نگاه كنيم.

نيروگاه بوشهر طرحي نبود كه به مناقصه گذاشته باشيم و روس‌ها در آن برنده شده باشند. اين نيروگاه يك طرح نيمه‌كاره و رها‌شده از سوي آلماني‌ها و ژاپني‌ها بود كه هيچ كشور ديگري حاضر نشد به ايران در ساخت آن كمك كند. در نهايت اين روس‌ها بودند كه اعلام آمادگي كردند و اين پروژه را به سرانجام رساندند. ايران نيز از طريق ساخت اين نيروگاه به دنبال افزايش دانش بومي و توان ملي خود در اين عرصه بود. در خصوص شركت روس اتم نيز بايد بگويم كه آنها هم‌اكنون مشغول ساخت 25 نيروگاه در كشورهاي مختلف از جمله تركيه و هند هستند و از جمله شركت‌هاي مشهور در اين عرصه هستند.


مذاكرات ساخت دو نيروگاه جديد هسته‌اي در بوشهر به چه سرانجامي رسيد؟

طي هفته‌هاي گذشته سه سند در زمينه ساخت اين نيروگاه‌ها به امضا رسيد. موافقتنامه همكاري‌هاي درازمدت، بررسي همكاري‌در زمينه توليد مشترك سوخت و قرارداد ساخت نيروگاه‌هاي شماره 2 و 3 بوشهر از جمله اين سندها بودند.

با توجه به اينكه جمهوري اسلامي ايران پيشتر قراردادي در خصوص خريد سامانه موشكي S300 از روسيه منعقد كرده بود و اين قرارداد تحت فشار غرب ملغي شده بود، حال با توجه به تيرگي روابط روسيه و غرب، چقدر احتمال احياي اين قرارداد و تحويل اين سامانه موشكي به ايران وجود دارد؟
ايران بر اجراي قرارداد مربوط به S300 تأكيد دارد. اين سامانه ماهيت دفاعي دارد و عقد قرارداد آن نيز مربوط به قبل از وضع تحريم‌هاست. بنابراين انتظار مي‌رود كه اين سامانه به ايران تحويل داده شود. البته موانعي در روسيه بر سر اجراي اين قرارداد وجود دارد كه اميدواريم دست‌اندركاران حوزه دفاعي روسيه آن را حل كنند. همچنين بايد بگويم كه قرارداد مربوط به اين سامانه دفاعي از نظر ايران لغو نشده و كشورمان آن را به دليل عدم اجرا به ديوان داوري بين‌المللي فرستاده است. من اميدوارم با توجه به گفت‌وگوهاي جاري ميان مقامات دفاعي دو كشور و حسن نيت طرف روس اين موضوع بدون نياز به داوري حل و فصل شود.


راهبرد ايران در سازمان همكاري‌هاي شانگهاي چگونه است؟ امكان ايجاد پول واحد براي اعضاي اين سازمان چقدر است؟

راهبرد جمهوري اسلامي ايران تقويت سازمان‌هاي منطقه‌اي و تأمين امنيت بومي است. سازمان منطقه‌اي شانگهاي نيز مي‌تواند نقش مؤثري در حل و فصل مشكلات منطقه و جهان ايفا نمايد. در صورتي كه اين سازمان بتواند مسائل اساسنامه‌اي را حل و فصل و از توان و ظرفيت ايران در اين چارچوب بهره بيشتري ببرد، دريچه‌هاي تازه‌اي به روي اين سازمان گشوده خواهد شد. من معتقدم كه روسيه تمايل جدي به نقش‌آفريني بيشتر ايران در سازمان همكاري‌هاي شانگهاي دارد.


موضوعي كه اخيراً جنجال زيادي به پا كرده است، پيرامون رژيم حقوقي درياي خزر است. به راستي سهم ايران از اين دريا چقدر است و روسيه تا چه حد به اين حقوق ايران در درياي خزر واقف است؟

مواضع ايران و روسيه در جريان گفت‌وگوهاي رژيم حقوقي به هم نزديك است. تعامل دوكشور مي‌تواند نقش سازنده‌اي در به توافق رسيدن در موضوع رژيم حقوقي اين درياچه داشته باشد و اميدواريم اين روند با همكاري ساير كشورهاي ساحلي تسريع شود. ايران در دفاع از حقوق خود در خزر و پيگيري سهم خود جدي است و اميدواريم اين گفت‌وگوها با توافق پنج كشور به سرانجام خوبي برسد.


آقاي دكتر به عنوان سؤال آخر، با توجه به سياست جديد دولت براي جذب گردشگر و توسعه صنعت توريسم، چه تلاشي براي معرفي جاذبه‌هاي ايران به مردم روسيه به عمل آمده و چه اقداماتي در اين حوزه صورت گرفته است؟

هر سال بيش از سه ميليون نفر از گردشگران روسي به تركيه سفر مي‌كنند و حدود يك ميليون نفر از آنان نيز به كشورهاي ايتاليا و يونان مي‌روند اما متأسفانه كشور ما سهم چنداني از اين توريست‌ها ندارد. ما به عنوان سفارت طي سال جاري چند همايش و نشست پيرامون معرفي جاذبه‌هاي توريستي ايران و چاپ كتاب در اين زمينه در دستور كار خود داريم. علاوه بر اين تصميم داريم چند گروه از شركت‌هاي توريستي روسيه را به مناطق مختلف كشور از جمله كيش اعزام كنيم. من اميدوارم شركت‌هاي بزرگ توريستي در داخل كشور با جديت در اين زمينه ورود كنند و سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري هم از اين شركت‌ها حمايت كند. ما نيز در سفارت جمهوري اسلامي ايران در روسيه از اين شركت‌ها پشتيباني خواهيم كرد. در مجموع اگرچه كمبودهايي در زيرساخت‌هاي گردشگري كشور وجود دارد اما معتقدم جذب چند ده هزار گردشگر روس به داخل كشور امكانپذير است.
 
منبع: روزنامه جوان؛


پایان نوشتار/
کد مطلب: 535
مولف :