گفتوگو با مهدی سنایی نویسنده «شرقشناسی در روسیه»
کنوانسیون کاسپین: گزینههای پیش روی ایران در شرایط کنونی
پرچم، استقلال و حافظه ملتها؛ از هند و پاکستان تا ایران
از چابهار تا کریدور بینالمللی شمال–جنوب (INSTC): آیا هند در سکوت در حال ایجاد یک راهبرد اوراسیایی از طریق ایران است؟
آیا طالبان از اصول اعتقادی خود در خصوص آموزش کوتاه خواهد آمد؟
توافق مکه؛ نشانهای از شکلگیری نظم امنیتی جدید در جنوب و غرب آسیا؟
باید ایده «ایران برای همه ایرانیان» بهعنوان یک دستور کار، پیش رویمان قرار گیرد.
در شرایط کنونی چه اثری بر موقعیت ایران در مرحله بعدی، یعنی مذاکرات تحدید حدود بستر و زیربستر، خواهد داشت؟
پرچم هند مستقل، در فرایندی شکل گرفت که مسلمانان نیز در ساختن آن سهم داشتند؛ اما قرار بود در نهایت متعلق به همه هندیها باشد.
کریدور بینالمللی شمال–جنوب (INSTC) و کریدور اقتصادی هند–خاورمیانه–اروپا (IMEC) نشان میدهند که هند بهجای اتکا به یک کریدور حملونقل واحد، در حال سرمایهگذاری بر ایجاد گزینههای راهبردی متعدد است.
منابع محلی در بامیان تأیید کردهاند که پس از سلسله نشستها و رایزنیهای فشرده میان شورای علمای شیعه افغانستان و مقامات حکومت طالبان، توافقی برای ازسرگیری تدریس فقه جعفری در مدارس و حوزههای علمیه نهایی شده است.
هنوز نمیتوان گفت توافق مکه یک مسیر تثبیتشده است؛ بلکه دقیقتر آن است که بگوییم توافق مکه میتواند آغاز یک مسیر امنیتی جدید باشد، اما هنوز برای اثبات شکلگیری وابستگی به مسیر زود است.
این پیمان را میتوان نمونهای از ظهور ائتلافهای انعطافپذیر و چندلایه در یک محیط بینالمللی در حال تغییر دانست. در دورهای که اعتماد به تضمینهای امنیتی آمریکا در برخی کشورهای منطقه کاهش یافته، بازیگران منطقهای تلاش میکنند با ایجاد روابط همزمان و متداخل، ریسکهای خود را توزیع کنند.
حضور پاکستان در این ائتلاف، علاوه بر تقویت جایگاه بینالمللی اسلامآباد، ممکن است بر برداشت هند از محیط امنیتی پیرامونی خود تأثیر بگذارد.