گزارش نشست
مروری بر مهمترین محورهای سخنرانی رئیس جمهور روسیه در اجلاس اقتصادی سنپترزبورگ (SPIEF 2026)
تنشهای سیاسی داخلی جدید در ترکیه
«مسیر ترامپ» در ارمنستان شکاف میان واشنگتن، تهران و مسکو را عمیقتر میکند
رقابت کمپینهای انتخاباتی در ارمنستان (۲۰۱۷ تا ۲۰۲۶)
تلاش ارمنستان برای پایان بخشیدن به انحصار روسیه بر زیرساختهای راه آهن
سخنرانی دکتر مهدی سنایی در مجمع اقتصادی بینالمللی سنپترزبورگنشست «۳+۳ مرتبط با قفقاز: چالشهای مشترک و مشارکت راهبردی» ـ ژوئن ۲۰۲۶
از دیدگاه پوتین، مشکل اصلی در روابط روسیه و آمریکا نه اشخاص، بلکه ساختار سیاست خارجی ایالات متحده و تلاش آن برای حفظ هژمونی جهانی است.
پس از صدور این حکم جنجالی علیه ساختار رهبری حزب جمهوری خلق، از همان ساعات اولیه شاهد شکلگیری موجی از اعتراضات هواداران این حزب در برابر برخی نهادهای قضایی و مراکز رسمی در ترکیه بودیم.
از نگاه تهران، هر دو ابتکار اهدافی را دنبال میکنند که فراتر از ایجاد صرف یک مسیر حملونقل و ترانزیت میان سرزمین اصلی جمهوری آذربایجان و نخجوان از طریق خاک ارمنستان در مجاورت مرز ایران است.
طبق تقسیم بندی جیوانی سارتوری نظام حزبی ارمنستان به دو دوره پیش و پس از 2018 تقسیم میشود.
در حالی که دولت ارمنستان در کوتاه مدت به دنبال ایجاد نوعی توازن میان ایالات متحده و روسیه در بخش راهآهن است، به نظر میرسد، هدف بلندمدت آن پایان دادن به انحصار و نفوذ گسترده روسیه بر این زیرساخت حیاتی کشور است. تحقق این هدف، همانند پیشبرد اصلاحات در بخش های برق و گاز، تا حد زیادی به نتیجه انتخابات سرنوشت ساز پارلمانی ۷ ژوئن ۲۰۲۶ بستگی دارد. این انتخابات مشخص خواهد کرد که آیا ارمنستان به جهتگیری سیاست خارجی پیش از سال ۲۰۱۸ بازخواهد گشت یا مسیر سال های اخیر خود را در جهت همگرایی بیشتر با غرب ادامه خواهد داد.
با نزدیک شدن به انتخابات، فشار روسیه تشدید شده است.
جنگ علیه ایران، مناسبات آسیای مرکزی و کشورهای عرب حاشیۀ خلیج فارس را وارد مرحلۀ نوینی کرده است که میبایست در سطحی فراتر از دیپلماسی دوجانبه فهمیده شود. این منطقه، اکنون با یک بازآرایی ژئواکونومیک روبهرو است. کشورهای عربی خلیج فارس در تلاش برای تقویت (و یا حفظ) نقش خود بهعنوان سرمایهگذار، هاب/قطب لجستیکی و «شریک ثبات» هستند (تحت شرایطی که امنیت این کشورها نیز به اندازۀ ایران شکننده شده است). کشورهای آسیای مرکزی نیز با تکیه بر راهبرد تنوعبخشی میکوشند از تلۀ نااطمینانی بگریزند؛ اما نه با حذف ایران (که نه محتمل و نه ممکن است)، بلکه با افزودن گزینههای مکمل به سبد ژئواکونومیک خود.