فیلمی که اتحاد جماهیر شوروی آن را «ضد انقلابی»، «غیرقابل فهم» و «خطرناک» خواند و سرگئی پاراجانوف را به خاطرش به اردوگاه کار اجباری فرستاد. رنگ انار، یک شعر بصری عاشقانه و عارفانه درباره ساییاتنووا، شاعر بزرگ ارمنی که به جای روایت خطی زندگیاش، زندگی را به تابلوهای زندهای از رنگ، موسیقی، مراسم و مرگ تبدیل کرد. این فیلم تاثیر بسیار زیادی روی کارگردانانی مثل تارکوفسکی، بلا تار و مارتین اسکورسیزی گذاشت. بسیاری آن را شعر به شکل فیلم میدانند، فیلمی که باید بیشتر احساس شود تا درک شود!
رنگ انار، زندگینامه عاشوق ارمنی، سایاتنووا (پادشاه نوا) است که بیشتر با دیدی شاعرانه و بصری به نمایش زندگی این شاعر میپردازد تا با دید ادبی. این فیلم در فصلهای، دوران کودکی و نوجوانی، دربار شاهزاده (شکست در عشق)، ورود به صومعه، رؤیاها، کهنسالی، فرشته مرگ و در نهایت مرگ شاعر را به نمایش میگذارد.[۱] همه این موارد با تصاویر ارائه شده از سوی پاراجانف و اشعار سایاتنووا، قالب بندی شدهاست. بازیگر زن سوفیکو چیائوریلی به ویژه شش نقش را هم در نقش زن و هم در نقش مرد، بازی میکند.
رنگ انار آمیزهای است از نمادهای انجیلی، تصویرپردازی مذهبی و معماری و هنر بومی ارمنستان. سبک پاراجانف در این فیلم بسیار فراتر میرود و فیلم را تبدیل به نوعی رقص نمایش میکند
