گفتمان اروپایی درباره روسیه در هشتاد و یکمین مجمع عمومی سازمان ملل متحد: از فشار و بازدارندگی تا دیپلماسی مشروط
خلاصه سخنرانی ولادیمیر پوتین در نشست والدای ۲۰۲۶
از بحران اقلیمی تا امنیت انرژی: تحلیل نفوذ هند و چین در نپال
عامل هستهای در دوره نظم درحال گذار و مسئله بازدارندگی
نقش پایدار روسیه در آمریکای لاتین و پیامدهای آن برای منافع نیمکرهای ایالات متحده
هفتاد و هفتمین روز ملی جمهوری خلق چین و مسیر رشد پکن تا ۲۰۲۶
پروژه ریلی مشترک آذربایجان - ایران برای اتصال زنگهزور به نخجوان کلید خورد.
روابط تهران و باکو به طور مداوم چرخهای از «تشدید تنش» و «تنشزدایی» را تجربه کرده است. تکرار این چرخه پرسش مهمی را مطرح میکند: چه عواملی جمهوری آذربایجان و ایران را با وجود همه مشکلات جدی از وارد شدن به جنگ باز داشته است؟
موضع تهران در ماموریت اتحادیه اروپا به چند دلیل مهم است: نخست، پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و در طول سه دهه گذشته، به طور مرسوم، ایران با مداخله نیروهای فرامنطقه ای به ویژه سازمان پیمان آتلانتیک شمالی، اتحادیه اروپا و ایالات متحده در درگیری های منطقه ای قفقاز جنوبی مخالفت کرده است. به عنوان مثال، سید علی سقائیان، سفیر سابق ایران در ارمنستان، در یک کنفرانس خبری در ایروان در 23 ژوئن 2010، اشاره کرد که ایران به شدت با مشارکت ایالات متحده در نیروهای چند ملیتی حافظ صلح که احتمالاً پس از امضای توافقنامه صلح ارمنستان و آذربایجان در اطراف قره باغ کوهستانی مستقر خواهند شد، مخالف است.