سیاست بینالملل معاصر: آنارشی یا جنگ جهانی؟
از ائتلاف نظامی تا شبکه امنیتی؛ منطق حضور غیر اعضاء در نشست آنکارا و پارادوکس ترکیه
جنگ جهانی جدید: مسیر پیروزی
هشدار تازه برای اقتصاد جهانی
محرکهای سیاست منطقهای ترکیه؛ از اقتصاد تا مسئله سوریه
شانزدهمین نشست سالانه هند و ژاپن: گذار از پیوندهای بازرگانی به همگراییِ امنیتی و فناورانه
در حال حاضر هیچ ائتلاف جهانی مشخصی از دو جبهه متقابل وجود ندارد.
هیچ سناریویی برای احیای ترانسخزر بدون بررسی دقیق رفتار ترکمنستان قابل فهم نیست.
از منظر ایران، کریدور شمال–جنوب یک فرصت راهبردی برای تثبیت موقعیت ژئوپلیتیکی کشور بهعنوان گره ترانزیتی میان خلیج فارس، آسیای مرکزی، روسیه و اروپا است.
نتیجه کنونی خود گویاست: هیچیک از مسائلی که آمریکا و اسرائیل به خاطر آن وارد جنگ شدند حل نشده است.
ترکیه به دلیل نزدیکی جغرافیایی، بازار مالی توسعه یافته نسبی و نیروی کار جوان، یکی از مقاصدی بوده است که بخشی از این سرمایههای در جست و جوی امنیت را جذب کرده است.
بازخوانی کتاب «ماهیت تصمیمگیری: تشریح بحران موشکی کوبا» و تأثیر روششناسی بر تحلیل سیاسی
کشورهای آسیای مرکزی، با وجود آنکه اقتصادهای آنها تا چند دهه گذشته متکی به انرژی فسیلی (نفت و گاز) بودهاند، اکنون فرصت تبدیلشدن به قطب انرژی پاک منطقه را دارند.
تحلیل عملکرد روسیه و چین در موضوع بازگشت تحریمهای سازمان ملل علیه جمهوری اسلامی ایران
در حالی که افتتاح یک کریدور ترانزیتی میان دو کشور همسایه معمولاً می تواند یک رویداد عادی تلقی شود، شکل گیری یک آتشبس شکننده، همراه با محاصره دریایی ایران توسط ایالات متحده پس از جنگ ۴۰ روزه اخیر اسرائیل و ایالات متحده با ایران، توجه قابل ملاحظه ای را از سوی ناظران به خود جلب کرده است. کریدور ترانزیتی ایران–پاکستان که نخستین محموله در این کریدور به تاشکند، پایتخت ازبکستان، ارسال شده است، بار دیگر مزیت های ژئوپلیتیکی و جغرافیایی راهبردی ایران را برجسته کرده است؛ کشوری پهناور با ۱۸۰۰ کیلومتر خط ساحلی در خلیج فارس، تنگه هرمز و دریای عمان و همچنین ۸۲۰ کیلومتر ساحل در دریای خزر که از طریق مرزهای زمینی و دریایی با ۱۵ کشور هم مرز است.