دریای خزر پس از بحران ۲۰۲۶: سناریوی بازآرایی ژئوپلیتیک انرژی و احیای «ترانسخزر»
ایران، روسیه و کریدور شمال-جنوب
چرا «جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران» شکست خورد
زنان؛ زیرساخت انتقال میراث فرهنگی ناملموس در منطقه اکو
ژئوپلتیک سود؛ ترکیه، برنده بیرونی جنگ اسرائیل و آمریکا با ایران
ضرورت انتخاب رویکرد تحلیلی مناسب برای داوری دربارهٔ یادداشت تفاهم میان ایران و آمریکا
هیچ سناریویی برای احیای ترانسخزر بدون بررسی دقیق رفتار ترکمنستان قابل فهم نیست.
یکی از دلایل اهمیت نظامی اوستیا کنترل مسیرهای ارتباطی است. این منطقه در مسیرهای تجاری و راههای حملونقل نظامی قرار دارد که برای روسیه از نظر استراتژیک حیاتی است. راههای ارتباطی اوستیا به روسیه امکان میدهد تا دسترسی مستقیم به مناطق جنوبی قفقاز داشته باشد و در صورت وقوع بحرانهای منطقهای، واکنش سریعتری نشان دهد.
این نوشتار با رویکردی سناریومحور، چشماندازهای آتی این همکاریها را، شامل سناریوهای تقویتکننده و چالشبرانگیز، مورد بررسی قرار میدهد.
به نظر میرسد اولویتهای راهبردی فدراسیون روسیه در منطقه قفقاز جنوبی و دریای خزر همچنان حول محور تضمین ثبات منطقهای، تقویت همکاریهای اقتصادی و نیز حفظ منافع امنیتی مسکو استوار است.
دو کشور به منظور تقویت همکاریهای خود در زمینههای سیاسی، دیپلماتیک، تجارت، انرژیهای تجدیدپذیر، فناوری، حملونقل، لجستیک، انساندوستی و فرهنگی بیش از بیست توافقنامه بیندولتی امضا کردند.
ریشه اصلی بحران همچنان مسئله کشمیر است.
احساس ناکامی نخبگان سیاسی حاکم بر روسیه درخصوص احیای روابط با غرب پس از فروپاشی شوروی که با مشاهده نفوذ مستمر سیاسی و نظامی غرب در مناطق دارای پیوندهای تاریخی و فرهنگی با روسیه همراه شد، ذهنیت تصمیمگیران کرملین را به سمت «فریب خوردن» از غرب و «نیات خصمانه» آنها علیه مسکو هدایت کرد.
حتی اگر واشنگتن حاضر شود امتیازهای بزرگی از جمله لغو تحریمها و به رسمیت شناختن تغییرات ارضی را بدهد، روسیه نمیتواند از مطالبه اساسی خود مبنی بر تامین حقوق امنیتی روسیه صرفنظر کند.