کاپادوکیه (Cappadocia) منطقهای تاریخی–جغرافیایی در مرکز آناتولی ترکیه و در محدوده استانهای نوشهیر (Nevşehir)، قیصریه (Kayseri)، آکسارای (Aksaray) و نیغده (Niğde) است که به دلیل ویژگیهای کمنظیر زمینشناختی و میراث فرهنگی-باستانشناختی خود شهرت جهانی دارد. این ناحیه در اثر فعالیتهای گسترده آتشفشانی کوههای ارجیس (Erciyes)، حسنداغ (Hasan Dağı) و گوللوداغ در دورههای میوسن و پلیوسن شکل گرفته است؛ انباشت ضخیم توفهای آتشفشانی و خاکسترهای فشرده، سپس تحت تأثیر فرسایش بادی و آبی، منجر به پیدایش ساختارهای مخروطی و ستونی موسوم به «دودکشهای پریان» (Fairy Chimneys) شده است. این چشمانداز ژئومورفولوژیک، نمونهای شاخص از فرسایش تفاضلی در سنگهای نرم آذرآواری به شمار میرود و از دیدگاه علوم زمین، یکی از مهمترین ژئوپارکهای طبیعی اوراسیا محسوب میشود.
علاوه بر ارزشهای طبیعی، کاپادوکیه از نظر تاریخی و باستانشناختی نیز اهمیت فراوانی دارد. از هزاره اول پیش از میلاد، اقوام هیتی، پارسیان هخامنشی، یونانیان، رومیان و سپس بیزانسیها در این منطقه سکونت داشتهاند. نرمی سنگهای توفی امکان ایجاد سکونتگاههای صخرهای، کلیساهای دستکند و شهرهای زیرزمینی گستردهای مانند درینکویو (Derinkuyu) و کایماکلی (Kaymaklı) را فراهم کرده است که کارکردهای دفاعی، مذهبی و معیشتی داشتهاند. نقاشیهای دیواری کلیساهای صخرهای دره گورمه (Göreme) از مهمترین نمونههای هنر مسیحی بیزانسی به شمار میرود و به همین دلیل «پارک ملی گورمه و محوطههای صخرهای کاپادوکیه» در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. امروزه این منطقه علاوه بر جایگاه پژوهشی، بهعنوان یکی از قطبهای اصلی ژئوتوریسم و گردشگری فرهنگی ترکیه شناخته میشود.
