تاریخ : یکشنبه, ۳۰ اردیبهشت , ۱۴۰۳ 12 ذو القعدة 1445 Sunday, 19 May , 2024

ترکیه در آستانه انتخابات ریاست جمهوری و پارلمانی و توازن نیروهای سیاسی در این کشور

  • ۳۱ فروردین ۱۴۰۲ - ۱۴:۲۸
ترکیه در آستانه انتخابات ریاست جمهوری و پارلمانی و توازن نیروهای سیاسی در این کشور
پنج ائتلاف سیاسی چند هفته قبل از انتخابات تشکیل شده است. با این حال، همه احزاب جمهوری مسیر تعامل ائتلافی را دنبال نکردند، اگرچه این یک استثناست تا یک قاعده.

#اختصاصی

به قلم: آمور گاجیف؛ پژوهشگر بخش ترکی در موسسه شرق شناسی آکادمی علوم روسیه، مدیر مرکز مطالعات ترکیه مدرن

 

انتخابات ریاست جمهوری و پارلمانی بعدی در ترکیه برای ۱۴ مه ۲۰۲۳ برنامه ریزی شده است. ‌‌‌رأی‌گیری در میان یک محیط اجتماعی-اقتصادی چالش برانگیز، که پس از بلایای طبیعی فوریه تشدید شده است، برگزار خواهد شد. ضرب‌الاجل‌ها برای تعدادی از پروژه‌های امیدوارکننده به تعویق افتاده است و نشان داده است که کشور برای مشکلاتی که اکنون با آن مواجه است، آماده نیست. امیدهای ائتلاف حاکم برای یک پیروزی قانع کننده اغلب مشکوک به نظر می‌رسد، زیرا مبارزه برای قدرت با اختلافات شدید بر سر چگونگی حل مشکلات فعلی و پیشبرد توسعه سیاسی و اقتصادی همراه است. در این میان، کارت‌های قدیمی و فراموش‌شده در کنار کارت‌های جدید در حال بازی هستند، زیرا مداخلات خارجی در امور ملی بیشتر شده است. به سختی می‌توان به صراحت گفت که نتیجه این روند پیچیده انتخاباتی چه می‌تواند باشد. ما سعی خواهیم کرد محتمل ترین سناریوهای پویایی سیاسی و همچنین نتیجه انتخابات آتی را که به گفته بسیاری از کارشناسان، رقابتی‌ترین سناریوها در کل تاریخ حکومت حزب عدالت و توسعه (AKP) خواهد بود، شناسایی کنیم.

امروز، قدرت در ترکیه در اختیار ائتلاف خلق (“جمهور ایتفاقی”) به رهبری رجب طیب اردوغان است. این ائتلاف متشکل از حزب عدالت و توسعه، حزب جنبش ملی (MHP)، حزب وحدت بزرگ (BBP) و حزب رفاه جدید (YRP) است. نیاز به تشکیل این ائتلاف با خطرات تکرار سناریوی ژوئن ۲۰۱۵، زمانی که حزب عدالت و توسعه حاکم در غیاب متحدان سیاسی، اکثریت خود را در پارلمان از دست داد، علیرغم پیروزی در انتخابات، تقویت شده است. این امر به بحران سیاسی در کشور منجر شد، زیرا هیچ دولتی تشکیل نشد و ‌‌‌رأی‌گیری باید در نوامبر همان سال تکرار می‌شد. بر اساس قانون اساسی ترکیه، برای تشکیل دولت به تنهایی، یک حزب باید بیش از نیمی از کرسی‌های پارلمان را به دست آورد که در شرایط فعلی، هدفی دست نیافتنی برای احزاب سیاسی موجود است. بنابراین، در پیکربندی سیاسی کنونی، حامیان حزب حاکم انتظار تشکیل دولت در ائتلاف با سایر نیروهای محافظه کار را دارند.

علاوه بر ائتلاف مردمی، حداقل چهار جناح سیاسی دیگر نیز در انتخابات شرکت خواهند کرد. اصلی‌ترین نیروی ائتلاف مخالف، اتحاد ملت، به اصطلاح میز شش Table of Six، متشکل از احزاب زیر است: ۱) حزب جمهوری خواه خلق (CHP)، به رهبری کمال قلیچداراوغلو، یکی از افراد مورد توجه در رقابت‌های ریاست جمهوری. ۲) حزب انسانیت، نوآوری و نیکی (حزب خوب)، به رهبری مرال آکشنر. ۳) حزب سعادت (PS) به رهبری تمل کارام الله اوغلو. ۴) حزب دموکراسی و ترقی (PDP) به رهبری علی بابکان. ۵) حزب آینده (PB) به رهبری احمد داوود اوغلو. ۶) حزب دموکرات (DP) به رهبری گلتکین اویسال.

ائتلاف سوم نیز متشکل از شش حزب، به نام اتحاد کار و آزادی شناخته می‌شود. این شامل نیروهای سیاسی زیر است: ۱) حزب دموکراتیک خلق (HDP) طرفدار کردها؛ ۲) حزب کارگران ترکیه (WPT)؛ ۳) حزب کارگر (EMEP)؛ ۴) حزب جنبش کارگری (EHP). 5) حزب آزادی اجتماعی (TӦP). و ۶) حزب سبزها و آینده چپ (YSGP).

ائتلاف دیگر اتحادیه نیروهای سوسیالیست نام دارد. این انجمن سیاسی متشکل از احزاب است که از نظر ایدئولوژیکی شبیه به حزب اتحاد کار و آزادی هستند، اگرچه تحت شعارها و برنامه‌های سیاسی بسیار رادیکال‌‌تر متحد شده‌‌‌اند. این ائتلاف شامل احزاب زیر است: ۱) حزب چپ (ӦDP)، ۲) حزب کمونیست ترکیه (TKP)، ۳) جنبش کمونیست ترکیه (TKH)، ۴) جنبش متحد انقلابی خلق یا HBDH و ۵) حزب کارگران سوسیالیست انقلابی (DSİP).

در نهایت، پنجمین ائتلافی که توانست نامزد واحد ریاست جمهوری خود (Sinan Oğan) را معرفی کند، اتحاد اجدادی (ATA İttifakı) است که متشکل از حزب پیروزی (PP)، حزب عدالت (JP)، حزب کشور من (MCP) و حزب اتحاد ترکیه است.

به این ترتیب پنج ائتلاف سیاسی چند هفته قبل از انتخابات تشکیل شده است. با این حال، همه احزاب جمهوری مسیر تعامل ائتلافی را دنبال نکردند، اگرچه این یک استثناست تا یک قاعده. یکی از این حزب‌ها حزب میهن است که توسط محرم اینس تأسیس و رهبری می‌شود، که در سال ۲۰۱۸ از حزب پی آر پی برای ریاست جمهوری نامزد شد و کمی بیش از ۳۰ درصد آرا را به دست آورد، در حالی که رقیب اصلی او، اردوغان بیش از ۵۲ درصد آرا را به دست آورد. به عبارت دیگر، می‌توان گفت که رویه تشکیل ائتلاف همچنان در زندگی سیاسی ترکیه ریشه دوانده است، زیرا به بخش جدایی ناپذیر انتخابات کنونی و در کل فرآیند انتخابات تبدیل می‌شود.

جدول زیر گرافیکی‌ترین نمایش را از توازن فعلی نیروهای سیاسی در پارلمان ترکیه با ۶۰۰ کرسی نشان می‌دهد.

جدول ۱: توزیع کرسی‌ها در مجلس ملی بزرگ ترکیه

مایلیم توجه شما را به جدول دیگری جلب کنیم که توازن فعلی نیروهای سیاسی در کشور را نشان می‌دهد. بنابراین، جدول ۲ نتایج بررسی‌های جامعه شناختی که اخیراً در ترکیه انجام شده را نشان می‌دهد. ستون اول نشان دهنده شرکت‌های جامعه شناسی است که نظرسنجی را انجام داده‌‌‌اند.

جدول ۲٫ نتایج نظرسنجی‌های ترجیحات سیاسی شهروندان ترکیه (اعداد متوسط)

میانگین نتایج آخرین نظرسنجی‌های انتخاباتی

حزب عدالت و توسعه (AKP) ۳۲.۸ درصد

حزب جمهوری خواه خلق (CHP) ۲۷.۶ درصد

حزب دموکراتیک خلق‌ها (HDP) ۱۰.۷ درصد

حزب خوب (İYİ) ۱۰.۵ درصد

حزب جنبش ملی (MHP) ۶.۵ درصد

حزب میهن (MP) ۲.۹ درصد

حزب دموکراسی و پیشرفت، DPP یا DEVA ۱.۶ درصد

حزب آینده (PB) ۱.۶ درصد

حزب رفاه جدید (YRP) ۱.۳ درصد

حزب کارگران ترکیه (TİP) ۱.۲ درصد

حزب پیروزی (ZP) ۱.۱ درصد

حزب سعادت (SP) ۰.۹ درصد

بنابراین، طبق میانگین نتایج آخرین نظرسنجی‌ها، ائتلاف حاکم ممکن است حدود ۴۱ درصد آرا را به دست آورد، در حالی که ائتلاف مخالف ممکن است کمی بیش از ۴۵ درصد آرا را به دست آورد. به عبارت دیگر، توازن قوا در مجلس ممکن است به نفع جناح مخالف تغییر کند.

در مورد موضع خود رجب اردوغان، اکثر کارشناسان بر این باورند که رئیس جمهور فعلی بیش از بلوک حاکم احساس اعتماد به نفس می‌کند. این وضعیت به ویژه پس از تصمیم‌گیری احزاب سیاسی از ائتلاف اصلی اپوزیسیون در مورد یک نامزد واحد به نام کمال کلیچداراوغلو آشکار شد. اما چنین اعتماد بیش از حدی چقدر موجه است؟

در واقع، طبق نتایج نظرسنجی‌های انجام شده توسط شرکت‌های طرفدار دولت، آقای اردوغان می‌تواند بیش از ۵۰ درصد آرا را در دور اول کسب کند. با تکیه بر این، پیش‌بینی‌ها حاکی از آن است که رئیس‌جمهور احتمالاً موفقیت سال ۲۰۱۸ را تکرار خواهد کرد. با این حال، نتایج نظرسنجی‌های انجام‌شده توسط شرکت‌های نزدیک به نیروهای مخالف عموماً نشان می‌دهد که نامزدهای اصلی همچنان باید در دور دوم رقابت کنند که در ۲۸ مه برگزار می‌شود. قابل ذکر است که رقیب اصلی در رقابت‌های ریاست جمهوری آقای کلیچدار اوغلو است.

با استناد به داده‌های فوق، باید اذعان کرد که پیش بینی‌های انجام شده بر اساس بررسی‌های جامعه شناختی انجام شده توسط نیروهای اپوزیسیون واقعی‌‌تر به نظر می‌رسد. این وضعیت باعث می‌شود که به واقعیت‌های کنونی روی بیاوریم و با در نظر گرفتن نه تنها نتایج نظرسنجی‌ها، بلکه با در نظر گرفتن واقعیت کنونی و فرآیندهایی که در ترکیه امروزی اتفاق می‌افتد، پیش‌بینی کنیم.

اول از همه، مواضع مختلف احزاب مخالف متحد در اتحاد ملت چیزی است که توجه را جلب می‌کند. برای درک ناتوانی واقعی اتحاد ملت، کافی است مجموعه‌ای از جلسات بی‌ثمر سال گذشته شش حزب مخالف و همچنین موضوع مرال آکشنر را یادآوری کنیم، زمانی که مرال آکشنر برای مدتی از سکوی شش حزبی خارج شد، اظهار داشت که ائتلاف “توانایی ابراز اراده مردم را از دست داده است.” در واقع، این ارزیابی اغراق آمیز نیست، زیرا احزاب در اتحاد ملت از توسعه یک برنامه سیاسی یکپارچه و منسجم دور هستند، دستور کار اصلی این جلسات مخالفان حول دو موضوع می‌چرخد – مخالفت جمعی با اردوغان و پیشنهاد تقویت نظام پارلمانی.

به عبارت دیگر، اعضای ائتلاف پلتفرم سیاسی مشترکی ندارند و هر کدام برنامه‌های سیاسی خود را ترویج می‌کنند و برنامه‌های خود را برای توزیع قدرت‌ها و اختیارات در یک دولت ائتلافی احتمالی مورد تأکید قرار می‌دهند. تاکنون هیچ دلیلی وجود ندارد که انتظار مصالحه بین رهبران احزاب اصلی اپوزیسیون در مورد این موضوعات کلیدی را داشته باشیم، که نگران کننده است، زیرا می‌تواند به یک بحران سیاسی دیگر منجر شود. این آخرین چیزی است که رای دهندگان ترکیه می‌خواهند. بر اساس نظرسنجی انجام شده توسط آژانس متروپول، بطور کاملاً مشخص، بیش از نیمی از شرکت کنندگان در نظرسنجی نسبت به توانایی بلوک اصلی اپوزیسیون در حل مشکلات اقتصادی فعلی کشور ابراز تردید کردند.

اجازه دهید در مورد مزیت‌های اصلی اردوغان در چارچوب روند فعلی انتخابات صحبت کنیم. اول از همه، رئیس جمهور فعلی به طور فعال ایده ایجاد ترکیه به عنوان یک مرکز منطقه‌ای بزرگ برای لجستیک و انرژی و همچنین یک شریان حمل و نقل بین المللی برای حمل و نقل مواد غذایی را دنبال می‌کند. راه‌اندازی تقریباً همزمان همه این طرح‌های ترانزیت در سال ۲۰۲۳ می‌تواند چشم‌انداز درخشانی را برای ترکیه فراهم کند و در نتیجه راهی مناسب برای پر کردن خزانه‌داری دولتی شود. آقای اردوغان در حال حاضر از اجرای عملی این پروژه‌های بزرگ منطقه‌ای سودهای سیاسی خاصی به دست آورده است و باید بپذیریم که درآمدزایی آنها دیر نخواهد بود. رهبر ترکیه از این موضوع آگاه است و تلاش زیادی می‌کند تا اطمینان حاصل شود که این طرح‌ها با تمام ظرفیت خود در مهلت‌های تعیین شده شروع به کار کنند.

دوم، راه اندازی برخی از تأسیسات زیربنایی عمده در سال جاری پیش بینی می‌شود، از جمله تأسیسات در بخش‌های صنعتی، انرژی و لجستیک. برنامه ریزی شده است که برخی از پروژه‌های بزرگ مقیاس موجود در زیرساخت‌ها و فناوری‌های پیشرفته (مدنی، نظامی و استفاده دوگانه) را که در دوران حکومت AKP راه اندازی شده بودند، گسترش دهد و آنها را به سطح کیفی جدیدی برساند.

سوم، رئیس جمهور ترکیه به طور جدی انتظار دارد که سیاست پولی او تا پایان سال جاری به ثمر بنشیند. لازم به ذکر است اصرار وی بر مهار و حتی کاهش نرخ کلیدی بانک مرکزی در قوانین پذیرفته شده تئوری اقتصادی که بر اساس آن یکی از راه‌های مقابله با تورم افزایش نرخ بهره توسط بانک مرکزی است، نمی‌گنجد. به عبارت دیگر، روند معمول باید به این صورت باشد: بانک مرکزی نرخ را افزایش می‌دهد، در حالی که بانک‌ها نرخ سود وام‌ها و سپرده‌های خود را با نرخ بالاتر بانک مرکزی تطبیق می‌دهند. در نتیجه، وام‌ها گران‌تر می‌شوند و سپرده‌ها سودآورتر می‌شوند. بر این اساس، وجوه جمعیت به سمت سپرده‌ها کشیده می‌شود، حجم پول فشرده می‌شود که در نهایت منجر به کاهش تورم می‌شود.

با این حال، به گفته آقای اردوغان، تورم را می‌توان با استفاده از روش مخالف، یعنی کاهش نرخ بهره بانک مرکزی، مهار کرد. این امر باید دسترسی به پول ارزان را در کشور افزایش دهد و تولید کالاها و خدمات داخلی را تقویت کند که سپس در ازای ارز خارجی صادر می‌شود. فروش ارز در بازار داخلی باعث تقویت نرخ لیر ترکیه و کاهش نرخ تورم می‌شود. دولت انتظار دارد تا پایان سال ۲۰۲۳ تورم سالانه به ۲۰ درصد کاهش یابد. بر این اساس، در میان مدت، مازاد تجاری رو به رشد باید همانطور که توسط دولت پیش بینی می‌شود، پول ملی را تقویت کند. امروز نرخ ریفاینانس بانک مرکزی در ترکیه در برابر فشار شدید در حال کاهش است و به ۵/۸ درصد رسید (سال گذشته ۱۴ درصد بود). اگر این رویکرد، که عمدتاً مبتنی بر ارتقای صادرات کالا و گردشگری است، موفقیت‌آمیز باشد، ممکن است آقای اردوغان به عنوان «اقتصاددان مبتکر» به افتخارات خود ادامه دهد، که به طور خودکار او را به نویسنده اصلی مدل توسعه اقتصادی ترکیه تبدیل خواهد کرد. او تورگوت اوزال را که پدر «معجزه ترکیه» و آغازگر اصلاحات اجتماعی-اقتصادی در ترکیه در اواخر قرن بیستم بود، از این پایه جدا می‌کند.

منتقدان این سیاست اقتصادی هشدار می‌دهند که سیاست رشد محوری که در آستانه انتخابات دنبال می‌شود، بی‌ثبات است و می‌تواند باعث بحران اقتصادی سیستمی شود. به نوبه خود، رای دهندگان ترکیه با خوش بینی مقامات موافق نیستند، اگرچه هیچ جایگزین واقعی از طرف مخالفان نیز نمی بینند.

امروز، حدود ۴۲ درصد از پاسخ دهندگان، کاری را که اردوغان به عنوان رئیس جمهور انجام می‌دهد، تایید می‌کنند. لازم به ذکر است که در شرایط سخت اقتصادی کنونی این شاخص بد نیست، اما ممکن است برای پیروزی ائتلاف اردوغان در انتخابات آتی کافی نباشد. شاید به همین دلیل بود که مقامات ترکیه قصد داشتند علیه نیروهای کرد در شمال سوریه عملیات نظامی انجام دهند. عملیات موفقیت‌آمیز دیگری که می‌توانست به یک ضربه کوبنده به طرح‌های «کردستان سوریه» منجر شود، می‌توانست موقعیت اردوغان و حزبش را در آستانه انتخابات آینده تقویت کند. در این میان، بررسی رسانه‌های ترکیه نشان می‌دهد که افکار عمومی اکنون کمترین نگرانی را در مورد جبهه جدید سوریه دارد. علاوه بر این، عملیات نظامی بیشتر در چارچوب هجوم احتمالی پناهندگان جدید دیده می‌شود. در چنین شرایطی، عادی سازی روابط با سوریه چشم انداز بسیار بهتری به نظر می‌رسد.

رئیس جمهور فعلی به هر طریق ممکن به ضعف و حتی بی کفایتی آقای کلیچدار اوغلو در سیاست خارجی و همچنین مسائل امنیتی اشاره کرده است. پس از اینکه آقای اردوغان به عنوان نامزد رسمی ائتلاف مردمی برای ریاست جمهوری معرفی شد، ۱۰ سوال از رهبر CHP مطرح کرد که او را در گوشه رینگ قرار داد، زیرا او با یک دوراهی دشوار مواجه شد. این پرسش‌ها بی‌پاسخ ماند و به رئیس‌جمهور ترکیه این زمینه را داد که بگوید اپوزیسیون نه به نفع رای‌دهندگان ترکیه، بلکه برای ارتقای منافع نیروهای خارجی عمل می‌کند.

بدیهی است که آقای کلیچداراوغلو در مقایسه با سایر رقبای احتمالی – شهرداران استانبول و آنکارا – “مناسب ترین” نامزد ریاست جمهوری برای آقای اردوغان بود. اکرم امام اوغلو و منصور یاوش زمانی مورد علاقه اپوزیسیون بودند و به ترتیب از ۶۰٫۴ درصد و ۵۰٫۷ درصد از حمایت رأی دهندگان برخوردار بودند. اما به قول کلیچداراوغلو، این نظرسنجی‌ها اکنون «بی ربط» هستند.

آقای کلیچدار اوغلو به مدت ۱۳ سال رهبری CHP، قدیمی ترین حزب جمهوری خواه ترکیه که توسط مصطفی کمال آتاتورک تأسیس شده است، بوده است. تحت رهبری او، حزب آتاتورک از یک حزب ملی‌گرا و کمالیست به یک نیروی مترقی‌‌تر و چپ‌‌تر تبدیل شده است. رهبر حزب مخالفت با حجاب را کنار گذاشت و سعی کرد با دیگر جنبش‌های سیاسی از جمله اسلام‌گرایان و دموکرات‌های محافظه کار ارتباط ایجاد کند. او همچنین توانست حزب ناسیونالیست خوب ترکیه و حزب HDP طرفدار کردها را متقاعد کند که از همان نامزد در انتخابات شهرداری سال ۲۰۱۸ حمایت کنند، زمانی که اپوزیسیون برای اولین بار در دو دهه اخیر حزب حاکم عدالت و توسعه را در استانبول و آنکارا شکست داد.

کلیچداراوغلو وعده داد که میلیون‌ها پناهنده سوری را به کشورشان بازگرداند و روابط خود را با بشار اسد رئیس جمهور سوریه به عنوان بخشی از برنامه انتخاباتی خود بازگرداند. رهبر CHP خرید سامانه‌های دفاع هوایی اس-۴۰۰ روسیه از سوی ترکیه را تایید نمی‌کند و معتقد است که این امر باعث ایجاد شکاف با واشنگتن شده است. وی همچنین اظهار داشت که در صورت انتخاب، مدیریت بانک مرکزی را مورد بازنگری قرار خواهد داد و از دخالت در سیاست‌های بانک مرکزی خودداری خواهد کرد. موضع آقای کلیچدار اوغلو در مورد مسئله کردی چندان واضح نیست. این ممکن است به دلیل اختلافات بین جناح‌های ناسیونالیست و سوسیال دموکرات حزب عدالت و توسعه بر سر این موضوع باشد. در سال ۲۰۱۳، این سیاستمدار مذاکرات صلح با حزب کارگران کردستان (پ‌ک‌ک) را به عنوان بخشی از توطئه‌ای برای ایجاد کردستان بزرگ محکوم کرد و این حزب تا همین اواخر از اقدام نظامی علیه این گروه و متحدان کرد-سوری آن حمایت می‌کرد. با این حال، تا سال ۲۰۲۱، کلیچداراوغلو موضع خود را تغییر داد و اظهار داشت که صلاح الدین دمیرتاش، رئیس مشترک سابق HDP، “به ناحق” در پشت میله‌های زندان قرار گرفت. در سپتامبر ۲۰۲۱، او اعلام کرد که HDP یک “هیئت قانونی” است و آن را شریکی قابل دوام برای “پرداختن به مسئله کرد” نامید.

***

امروز هیچ یک از مدعیان اصلی ریاست جمهوری ترکیه مزیت مشخصی ندارند. روند انتخابات کاملاً متشنج است، در حالی که بحث‌های احزاب چند وجهی است و از سیاست خارجی به حوزه‌های اقتصادی و سیاست داخلی و بالعکس سرایت می‌کند. حامیان احزاب سیاسی اغلب در تلاش برای تقویت پایگاه خود به قطبی کردن جامعه متوسل می‌شوند.

یکی از ویژگی‌های مهم رقابت‌های انتخاباتی کنونی در ترکیه، دخالت آشکار آمریکا در این روند بوده است. جو بایدن، رئیس‌جمهور ایالات متحده، حتی قبل از انتخابش گفت: «ما باید کاملاً واضح بگوییم که از رهبران مخالف حمایت می‌کنیم و یک نقشه راه داریم. ما باید در مورد آنچه فکر می‌کنیم بلندتر صحبت کنیم. اردوغان باید از طریق انتخابات سرنگون شود. او را در استانبول اخراج کردند و حزبش را هم اخراج کردند.» قابل ذکر است که جفری فلیک سفیر آمریکا در ترکیه با تمامی نمایندگان اصلی‌ترین نیروهای سیاسی مخالف این کشور دیدار و گفتگو کرد. رئیس جمهور ترکیه آشکارا او را به رویکرد غیرحرفه‌ای متهم کرد.

در میان احساسات فزاینده ضد آمریکایی، ضد ناتو و ضد غربی در ترکیه، تقویت همکاری با روسیه عملاً در همه زمینه‌ها کاملاً سودمند به نظر می‌رسد. در مورد این مسیر، همه احزاب (اعضای ائتلاف حاکم و اعضای بلوک مخالف) به طور کلی موضع مشابهی دارند. به احتمال زیاد، این به یک خواسته روشن در جامعه ترکیه مربوط می‌شود. این درک وجود دارد که ترکیه بازیگری است که تا حدی به روسیه وابسته است – به ویژه در حوزه‌های اقتصادی، تجاری، انرژی، گردشگری و سایر حوزه‌ها. ترکیه به خوبی به یاد دارد که کل صنعت گردشگری جمهوری با کاهش شدید گردشگران از روسیه در سال‌های ۲۰۱۵-۲۰۱۶ آسیب جدی دید و صدها هتل تعطیل شد و مناطق تفریحی متحمل خسارات زیادی شدند. بازار روسیه برای ترکیه بسیار جذاب است. این واقعیت را توضیح می‌دهد که اخیراً با خروج برند‌های غربی از روسیه، ترک‌ها به طور فعال تقریباً در همه بخش‌ها حضور خود را تقویت کرده‌‌‌اند. این کشور درک می‌کند که موقعیت روسیه تا حد زیادی تعیین کننده سطح حضور این کشور در تعدادی از مناطق از جمله آسیای مرکزی، قفقاز، خاورمیانه، منطقه دریای سیاه و غیره است. روسیه و ترکیه به طور موثر در چارچوب فرمت‌های بین المللی برای مذاکره درباره مدیریت بحران در سوریه، لیبی و قره باغ تعامل دارند.

ترکیه به دنبال ایفای نقش میانجی در بحران اوکراین است. آنکارا این را فرصتی برای تقویت جایگاه خود در عرصه بین المللی می‌داند. ترکیه به عنوان آغازگر و میانجی در اجرای سازوکار جدید منطقه‌ای تحت نظارت سازمان ملل متحد، با هدف رسیدگی به مسائل مربوط به امنیت غذایی جهانی، فرصت بیشتری برای اثبات خود به عنوان یک بازیگر مسئول جهانی به دست می‌آورد. این یک چشم‌انداز کاملاً جدید برای کشور است که از تماس‌های دائمی با روسیه ناشی می‌شود. امروز، آنکارا عملاً به تنها بازیکنی در غرب جمعی تبدیل شده است که قادر به حفظ گفتگوی عادی با مسکو و کیف است. ترکیه به تحریم‌های ضد روسیه نپیوسته و در حال حاضر از اعتماد مسکو برخوردار است و از این امتیاز در ارتباط با کشورهای غربی با درخواست امتیازاتی از آنها نهایت استفاده را می‌کند. چنین مانورهای دیپلماتیک مزایای مهمی را برای ترکیه به ارمغان آورده است که سایر رقبای احتمالی آن در موضوع حل و فصل اوکراین از آن برخوردار نیستند. به عبارت دیگر، تعامل فزاینده با روسیه می‌تواند موفقیت دولت فعلی ترکیه را چه در عرصه داخلی و چه در سطح بین‌المللی تضمین کند. این شرایط را هم مقامات فعلی و هم نیروهای اپوزیسیون مسلماً در نظر می‌گیرند. بنابراین، همکاری با روسیه این نوید را می‌دهد که موضوع مهم و ثابتی در رقابت انتخابات ریاست جمهوری ترکیه باشد.

 

 

منبع

لینک کوتاه : https://www.iras.ir/?p=7901
  • نویسنده : آمور گاجیف؛ پژوهشگر بخش ترکی در موسسه شرق شناسی آکادمی علوم روسیه، مدیر مرکز مطالعات ترکیه مدرن
  • منبع : مرکز شورای راهبردی روسیه
  • 468 بازدید

برچسب ها

ثبت دیدگاه

دیدگاهها بسته است.