قرائت لوکیانف از تثبیت موازنه پس از جنگ ایران و گرهخوردگی آن با مسئله اوکراین
بررسی علل انعقاد دو پیمان تاریخی در کتاب از گلستان تا ترکمانچای
در یک ماه جنگ، میراث فرهنگی ایران آسیبهای گستردهای را متحمل شد
بازتعریف جایگاه افغانستان در دکترین امنیت ملی پاکستان و پیامدها برای ایران
شبکهای از منافع متقابل: ایران و احیای راهآهن جلفا–نخجوان در قفقاز جنوبی
سفر مسعود پزشکیان به پاکستان؛ فرصتها و محدودیتهای نقشآفرینی منطقهای اسلامآباد
یادداشت تحلیلی بر پایه برنامه «بازبینی بینالمللی» ۱۹ ژوئن ۲۰۲۶، با حضور فئودور لوکیانف
چین و روسیه حتما دوستان خوب و مفیدی در زمان صلح هستند، اما در جنگی که به ویژه یک سوی آن اسرائیل یا آمریکا باشد -حتی اگر یک جنگ تحمیلی و تجاوزکارانه باشد- کمک زیادی به ایران نخواهند کرد.
از ژانویه ۲۰۲۴، روسیه کمتر از ۱ درصد از خاک اوکراین را تصرف کرده و در عین حال متحمل تلفات و خسارات سرسامآوری در نیروها و تجهیزات شده است. اینها نشان دهنده ناکارآمدی و فرسایش یک نیروی بزرگ نظامی است که تا حدی عقب نگه داشته شده است.
پس از تجاوز نظامی اسرائیل به ایران، این انتقاد از نوع رویکرد سازمان همکاری شانگهای مطرح شده است که این سازمان می بایست واکنشی فراتر از صدور بیانیه محکومیت این تجاوز به یکی از اعضای اصلی خود داشته باشد. به نظر می رسد دلیل انتقادات مطرح شده، برداشت ها و نگرش های نادرست از این سازمان و نیز اطلاق تعابیر غیر واقع بینانه ای مانند «اتحاد شرقی ضد هژمونیک»، «ناتوی شرق» یا «ورشوی جدید» است که طی دو دهه گذشته در کشورمان مطرح شده است. در حالی که سازمان همکاری شانگهای اساساً یک مجموعه مبتنی بر «امنیت دسته جمعی» نیست و برخلاف ماده 4 پیمان ورشو و ماده 5 پیمان ناتو، در هیچ یک از بندها و مفاد منشور (اساسنامه) 26 ماده ای این سازمان، اشاره ای به «تعهد اعضا به دفاع متقابل» نشده است و لذا این سازمان هیچ تعهدی به دفاع از اعضای خود از جمله ایران در مقابل تهدیدات خارجی ندارد. واقعیت این است که ایران در دوره تاریخ معاصر خود از پیمان سعد آباد (1316) و پیمان سنتو (1338) تا سازمان همکاری شانگهای، عضو هیج پیمان و یا سازمان منطقه ای مبتنی بر «دفاع متقابل» و «امنیت دسته جمعی» نبوده است. در این یادداشت تحلیلی به برخی از نکات و ملاحظات مهم در رابطه با سازمان همکاری شانگهای اشاره شده است که امید است در اصلاح برخی برداشت ها و نگرش های نادرست و نیز انتظارات غیر واقع بینانه از این سازمان منطقه ای کمک نماید.
واضع رسمی ارکان مختلف رهبری سیاسی و دیپلماتیک روسیه نشاندهنده هدف راهبردی کرملین در ترویج دیپلماسی به جای رویکرد نظامی، حفظ هنجارهای بینالمللی و نگهداری نظم چندقطبی در عرصه بینالملل است که ثبات منطقهای از طریق همکاری تحقق یابد، نه با درگیری.
معاون موسسه ایراس با اشاره به تبعات بلندمدت بحران ایران برای نظام بینالملل تأکید کرد: بیعملی روسیه و چین در برابر اقدامات غیرقانونی غرب، اعتبار آنها را بهعنوان رهبران جریان ضدغربی تضعیف میکند.
اما روسیه در واکنش به سقوط دولت روس گرای یاناکویچ در اوکراین در سال ۲۰۱۴، با الحاق کریمه و حمایت از جداییطلبان در دونتسک و لوهانسک، مسکو نشان داد که اوکراین را بخشی از حیات خلوت خود میداند.
نویسنده، به منظور تشریح استفاده راهبردی روسیه از این مجمع، سخنرانیهای ولادیمیر پوتین رئیس جمهور روسیه در جلسات عمومی مجمع بینالمللی اقتصادی سنپترزبورگ در دهه گذشته را مرور میکند و ضمن تشریح دیدگاههای وی درباره این مجمع، دستاوردها و نتایج عملکرد آن و همچنین چالشها و مخاطرات پیش روی فعالیت آن را از نگاه پوتین منعکس میکند.