قرائت لوکیانف از تثبیت موازنه پس از جنگ ایران و گرهخوردگی آن با مسئله اوکراین
بررسی علل انعقاد دو پیمان تاریخی در کتاب از گلستان تا ترکمانچای
در یک ماه جنگ، میراث فرهنگی ایران آسیبهای گستردهای را متحمل شد
بازتعریف جایگاه افغانستان در دکترین امنیت ملی پاکستان و پیامدها برای ایران
شبکهای از منافع متقابل: ایران و احیای راهآهن جلفا–نخجوان در قفقاز جنوبی
سفر مسعود پزشکیان به پاکستان؛ فرصتها و محدودیتهای نقشآفرینی منطقهای اسلامآباد
یادداشت تحلیلی بر پایه برنامه «بازبینی بینالمللی» ۱۹ ژوئن ۲۰۲۶، با حضور فئودور لوکیانف
پیمانی است که پس از اشغال ایران (شهریور ۱۳۲۰) در نهم بهمن ۱۳۲۰ (۲۹ ژانویه ۱۹۴۲) میان ایران، انگلستان و شوروی بسته شد.
در آغاز پادشاهی رضاشاه پهلوی، کارشناسانی از شرکت کروپ آلمان برای بررسی احداث کارخانه ذوبآهن به ایران دعوت شدند. هدف اولیه از ساخت این کارخانه، تأمین ریلهای مورد نیاز برای راهاندازی شبکه راهآهن سراسری بود که قرار بود احداث آن بهزودی آغاز شود.
سازمان پیمان مرکزی سنتو (Central Treaty Organization) در دوران جنگ سرد و با هدف مبارزه با شوروی و نفوذ مارکسیسم تشکیل شد. جورج کنان سفیر ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۴۷ در مقالهای به دولت آمریکا پیشنهاد کرد برای مقابله با خطر توسعه طلبی شوروی، سیاست سد نفوذ را به دور شوروی به مرحله اجرا گذارد تا با گذشت زمان، نظام شوروی فروپاشد. پیمانهای ناتو، سیتو و سنتو بر اساس این راهکار به وجود آمدند. پس از فروپاشی بلوک شرق این سازمانها فلسفه وجودی خود را از دست دادند.
قرارداد قوام-سادچیکف قراردادی بود که در تاریخ ۱۵ فروردین ۱۳۲۵ (برابر با ۴ آوریل ۱۹۴۶) بین احمد قوام نخستوزیر ایران و سادچیکف سفیر اتحاد شوروی در تهران منعقد گردید و برطبق مفاد و طرح الحاقی آن، ارتش اتحاد شوروی از ایران خارج گردید.
گروه اقتصاد بینالملل : هفتهنامه اکونومیست در سرمقاله این هفته خود به جنگ اقتصادی که اروپا و متحدانش علیه روسیه به راه انداختند و تبعات آنکه مستقیما متوجه اقتصاد منطقه یورو شده پرداخته است. ۶ماه از حمله روسیه به اوکراین میگذرد؛ در میدان نبرد، جنگ فرسایشی دوشادوش مرگ و ویرانی در جریان است.
رئیسجمهور روسیه روز پنجشنبه دستور افزایش شدید تعداد نیروهای مسلح روسیه را صادر کرد. این فرمان در حالی صادر شد که روسیه سالها در تلاش بود تا نیروهای مسلح خود را کاهش دهد. این فرمان همچنین جدیدترین نشانه از عزم این کشور برای آماده شدن بهمنظور یک جنگ طولانی مدت در اوکراین است آن هم جنگی که روسیه طی همین ۶ماهی که از آن میگذرد متحمل خسارات سنگینی شده است.
حمله روسیه به اوکراین در پنجم اسفند 1400 پس از گذشت هشت سال از الحاق کریمه ، عملا دو سوی آتلانتیک را علیه روسیه متحد کرد. اما واکنش سایر کشورهای دنیا کاملا متنوع و در بعضی موارد مانند قزاقستان غیر قابل انتظار بود. این تنوع از موضع بیطرفی هند تا سیاست یکی به نعل یکی به میخ ترکیه و سیاست همکاری سیاسی و اقتصادی چین با روسیه در عین موضع رسمی این کشور در حمایت نکردن از تجاوز نظامی روسیه به اوکراین بود. مجموعه این موضع گیری ها نشان دهنده شروع دوره ای جدید از تنش بزرگ در روابط بینالملل در آغاز سومین دهه قرن ۲۱ است. شاید بتوان این تنش ها را ناشی از تعارض بوجود آمده بین ارزش های جهانی و منافع ملی کشورها بدانیم.
بحرانهای به وجود آمده در کشورهای مختلف آسیای مرکزی همه حلقههای یک زنجیر هستند که هدف آنها تضمین جنگ در اوکراین است. هدف سیاست آمریکا در آسیای مرکزی ایجاد جبهه دوم تنش به منظور وادار کردن مسکو به پراکنده کردن نیروهای خود برای حفظ نظم است. این گونه وقایع تمام نشده اند. عملیات ویژه در اوکراین ادامه دارد. بنابراین ایالات متحده به احتمال زیاد مراکز بی ثباتی بیشتری را در آسیای مرکزی ایجاد خواهد کرد. قرقیزستان محتمل ترین هدف چنین حملاتی است.