تهران و باکو؛ ضرورت بازتعریف یک رابطه همسایگی
بیانیه ۲۰۲۵ شورای همکاری خلیج فارس؛ تغییر پارادایم امنیتی یا تاکتیک فشاری جدید؟
اکثریت جهانی و آسهآن: همگرایی مفهومی یا تنش؟
هند و روسیه در جهان متحول
دورنمای شکلگیری آسیای مرکزی بزرگ با ادغام آذربایجان
چه انتظاری از سفر ولادیمیر پوتین به هند باید داشت؟
نخبگان کشورهای خاورمیانه که با منطق جنگ سرد آشنا هستند، روابط با دو قدرت غیرغربی را بهعنوان توازنی در برابر غرب میبینند و در میان مردم این انتظار را ایجاد میکنند که مسکو و پکن در صورت بروز درگیری شدید با آمریکا و متحدانش از آنها حمایت خواهند کرد.
در نشست اخیر شورای امنیت، چین و روسیه آشکارا از مواضع ایران دفاع کردند. به نظر شما این حمایتها صرفاً سیاسی است یا میتوان آن را نشانهای از همراهی عملی این دو کشور در مقابله با سازوکار تحریمهای سازمان ملل دانست؟
توافق الزامآور اخیر که پس از برگزاری مذاکرات سهجانبه میان روسیه، چین و مغولستان در پکن و در ادامه دیدار دوجانبه میان ولادیمیر پوتین و شی جینپینگ به امضا رسید، بهعنوان گامی مهم در تعمیق روابط تجاری و انرژی دو کشور تلقی می شود.
ایران در این اجلاس خود را حامی نظم چندقطبی و مخالف یکجانبهگرایی غرب نشان داد.
اجلاس شانگهای را باید همچون بسیاری پدیدههای دیگر معاصر در پرتو تحولات بزرگ جهانی دید.
سازمان همکاری شانگهای نه حامل یک پروژه بزرگ چندقطبی و نه ابزار سلطه چین، بلکه سکویی برای مدیریت روابط پیچیده کشورهای کلیدی اوراسیا است.
سه تمدن کهن بهمثابه قطبهای مستقل پا به پیش میگذارند.
مقامات چینی معتقدند که هزینههای رشد پایین، تورم منفی و شرکای تجاری خشمگین ارزش توجه کردن دارند.
گفتمان سیاست خارجی این کشور بر پایه ژئوپلیتیک بنیان نهاده نشده و تلاش دارد از سلطه زودهنگام ژئوپلیتیکی پرهیز کند.