هند و معماری نوین بریکس ۲۰۲۶؛ دیپلماسی چندهمسو، توسعه پایدار و فرصتهای راهبردی ایران
میراث ایرانی در قفقاز؛ از زبان و ادبیات تا فرهنگ و تاریخ
نگاه اروپا به اجلاس بریکس در دهلینو؛ میان واگرایی ژئوپلیتیکی و ضرورت گفتوگو با جنوب جهانی
هجدهمین نشست بریکس: اهداف چین و ظرفیتهای پیشروی ایران
چگونه بریکسپلاس باید نظم دیجیتال جدید را شکل دهد
تاجیکستان در سیوپنجمین سال استقلال؛ از تثبیت دولت ملی تا فرصتهای تازه در روابط با ایران
دادهها نشان از ارتقاء سطح همکاریهای نظامی و دفاعی قزاقستان و ازبکستان با غرب، بهویژه ایالات متحدۀ آمریکا دارد. این ارتقاء فراتر از انتشار دادههای رسمی و همچنین آنچه در سطح رسمی گفته میشود، است. این رویکرد به دلیل محرکههای مختلفی انجام گرفته است. نخست، پس از آغاز جنگ اوکراین با افزایش سطح تهدیدهای روسیه، این کشورها با یک عدم قطعیت در حوزۀ دفاعی و نظامی مواجه شدند. دوم، با اعمال تحریمهای سنگین علیه روسیه و اعمال حساسیتهای شدید حتی بر تعاملهای اقتصادی، طبیعتاً توسعۀ همکاریهای نظامی و دفاعی با روسیه با هزینههای بسیار بیشتری همراه بوده است. غرب تلاش کرده است تا هر سطحی از این همکاریها را اقدامی در حمایت از روسیه و علیه اوکراین تعریف کند و نوعی واگرایی در این زمینه به وجود بیاورد.
ظاهراً به دلیل فقدان اطلاعات در مورد این دیدار از سوی هر دو طرف، بعید به نظر میرسد که پیشرفت غیر منتظرهای حاصل شود.
یکی از چالشهای کلیدی و اهداف استراتژیک احتمالی برای آینده بریکس، نقش آن در روند جاری دلارزدایی نظام مالی جهانی است.
چگونه اردوغان باعث چرخش تدریجی ترکیه از غرب به جایگاه طبیعی ژئوپلیتیکی ترکیه شد
ثبات سیاسی آیندۀ پاکستان به توانایی آن در مدیریت این روابط از طریق اقدامهای امنیتی قوی، اصلاحات سیاسی متوازن، دیپلماسی استراتژیک و سیاستهای اقتصادی پایدار بستگی دارد. عبور از این چالشها، نیازمند رویکردی متفاوت است که امنیت ملی را در اولویت قرار میدهد و در عین حال همکاریهای منطقهای را تقویت میکند و اعتبار بینالمللی را حفظ میکند. از این رو، چشمانداز آیندۀ سیاسی پاکستان به شدت تحت تأثیر روابط این کشور با دولت طالبان در افغانستان است.
چین علیرغم مواجهه با چالشها و تهدیدهای مهم، در سه دهه گذشته از مشارکت مستقل و مستقیم در ترتیبات امنیتی آسیای مرکزی خودداری کرده است.
واکنش نسبتاً نرم طالبان به اخراج گسترده اتباع افغانستانی از پاکستان، انتقال بخش عمده این مهاجران به شمال افغانستان و واگذاری زمینهای مسکونی و کشاورزی به آنان، سبب خلق احتمالاتی پیرامون هماهنگی دو کشور در خصوص اخراج مهاجران شده است.