تحول آرایش حزبی در دومای دولتی روسیه؛ از تکثر پساشوروی تا ثبات نامتقارن، انتخابات ۱۹۹۳ تا ۲۰۲۶
سیاست خارجی ارمنستان پس از ۳۵ سال استقلال؛ روسیه، غرب و جایگاه ایران در راهبرد جدید ایروان
“سپر آشیل“ و چشمانداز تنش زدایی در روابط ترکیه و یونان؛ تقویت بازدارندگی یا تعمیق شکاف؟
دلارزدایی در بریکس؛ گامهای کوچک برای تغییر یک نظم بزرگ
شخصیت؛ آثار و مبانی اندیشگی الکساندر دوگین: از متافیزیک سیاسی تا استراتژیهای نئواوراسیاگرا
بازآفرینی «کارتاز»: قمار هرمز و ظهور «مونتروی خلیج فارس»
الکساندر سرگییویچ گریبایدوف (زاده ۱۵ ژانویه ۱۷۹۵ – کشته شده ۱۱ فوریه ۱۸۲۹) دیپلمات، نمایشنامهنویس، شاعر و آهنگساز روس بود.
عهدنامههای ارزروم به دو عهدنامه منعقد شده در سالهای ۱۸۲۳ و ۱۸۴۷ میان ایران و امپراتوری عثمانی گفته میشود. گرچه عهدنامه قصرشیرین در سال ۱۶۳۹ میلادی (صفویان) مرز میان دو کشور را تعیین کرد اما مناطق کوهستانی قصر شیرین تا دو قرن محل درگیریهای پیدرپی میان دو کشور شد.
چگونگی پیشروی سریع طالبان و فروپاشی ناگهانی ارتش افغانستان این روزها ذهن بیشتر تحلیلگران را به خود جلب کرده است. به نظر میرسد ۵عامل ساختار دولت، فساد، اراده طالبان تحت لوای مقاومت در برابر اشغالگران، ناروشن بودن استراتژی آمریکا و همینطور ناکامی این کشور در نهادسازی و سرانجام حمایت پاکستان مهمترین نقش را در این پیشروی سریع ایفا کرده است.
روسیه نخستین کشوری بود که واکسن کرونا را معرفی کرد و از ابتدا وعده داد که در کنار تلاش برای واکسیناسیون شهروندان خودش، به سایر کشورها نیز در این زمینه کمک خواهد کرد.
موسسه ی لازارف در سال 1815 با نام «مدرسه ارامنه لازارف[1] » تاسیس شد و به یکی از بهترین موسسات آموزشی مسکو تبدیل شد.
وسیه شاید در بلوکِ قدرت، حرفی برای گفتن داشته باشد، ولی به گواهیِ تاریخِ دیروز و امروزش، در میانِ همسایگان و نیز دیگر نقاط جهان، محبوبیتی ندارد و این را نه رویِ صفحاتِ کاغذ یا شبکه های مجازی که در مناسباتِ فردی و اجتماعیِ مردمِ جهان با توریست ها و گردشگرانِ روسی به رایُ العین می توان دید.
جمعی از فعالان مهاجر افغانستانی در ایران در یک بیانیه پیرامون تحولات اخیر کشور خواهان اقدام هرچه سریعتر کشورهای منطقه، جامعه جهانی و همچنین سازمان ملل برای جلوگیری از فاجعه انسانی در افغانستان، ساماندهی سریع وضعیت آوارگان و برگزاری نشست فوری شورای امنیت سازمان ملل شدهاند.
حزب کمونیست چین، تقریباً ۹۲ میلیون نفر عضو دارد که ۶٫۶ درصد کل جمعیت چین به حساب میآید. ساختار حزب و حکومت در برخی سطوح درهم آمیخته است. از جمله این حزب با برخورداری از حق انحصاری دو سوم کرسیهای «کنگره ملی خلق» بر مجلس سفلی قانونگذاری تسلط دارد. حزب کمونیست همچنین بر ساختارهای مرکزی، ایالتی و محلی حکومت کنترل دارد.