حضور ایرانیان در بمبئی به اوایل قرن نوزدهم بازمیگردد که در ابتدا با انگیزههای تجاری آغاز شد.
یکی از درخشانترین جلوههای هنر هخامنشی، معماری ایرانی باشکوه آن است که اوج آن را در تخت جمشید و پاسارگاد میتوان دید.
آنچه امروز در مورد این رابطه چشمگیر است، میزان حرکت آن فراتر از همکاری دفاعی سنتی به حوزههای جدیدتر رقابت فناورانه و ژئوپلیتیک است.
روابط روسیه با کشورهای عربی و بهویژه کشورهای حوزه خلیج فارس نیازمند تنظیمی بسیار دقیق است.
ایران هرگز «روز استقلال» نداشته، زیرا هیچگاه بهطور کامل مستعمره هیچ قدرت اروپایی نشد.
تصویری که امروز در غرب از خیام بهعنوان شاعری شرابدوست و «دم را غنیمت شمار» وجود دارد، حاصل کار ادوارد فیتزجرالد در سال ۱۸۵۹ است.
اگرچه در طول سالهای اخیر تحولات بنیادین مهمی نظیر ظهور نسل جدید رهبران، جنگ اوکراین و تحریم روسیه، همگرایی منطقهای و چندجانبهگرایی مضاعف و به قدرت رسیدن طالبان، زیرساختهای تغییر در آسیای مرکزی بود که لزوم انطباق ایران با این شرایط را ایجاب میکرد، در شرایط جدید، جنگ رمضان بهعنوان عاملی کلیدی و مضاف بر تمام این مؤلفهها ظهور کرده است. بازخورد رفتاری کشورهای آسیای مرکزی، برونداد مهمی از چگونگی پیشرفت تحولات در طول یک دهۀ اخیر و سطح وابستگی متقابل و همگرایی این کشورها با ایران است.
وقوع جنگ تمام عیار آمریکا-اسرائیل علیه ایران، معادلات را به طور بنیادین دگرگون کرد. آن چه رخ داد، یک تخریب عینی و ملموس را بر معماری آیمِک تحمیل کرد کهآیمِک را از حوزه اقتصاد به حوزه امنیت پرتاب کرد.
تعامل هند با بریکس اهداف متعددی را دنبال میکند. این تعامل، اعتبار دهلی نو را به عنوان صدای جنوب جهانی تقویت میکند، فضای استراتژیک را در قبال روسیه حفظ مینماید، و تعهد آن را به نظم بینالمللی چندقطبی مستحکم میسازد.