مروری بر مهمترین محورهای سخنرانی رئیس جمهور روسیه در اجلاس اقتصادی سنپترزبورگ (SPIEF 2026)
تنشهای سیاسی داخلی جدید در ترکیه
«مسیر ترامپ» در ارمنستان شکاف میان واشنگتن، تهران و مسکو را عمیقتر میکند
رقابت کمپینهای انتخاباتی در ارمنستان (۲۰۱۷ تا ۲۰۲۶)
تلاش ارمنستان برای پایان بخشیدن به انحصار روسیه بر زیرساختهای راه آهن
انتخابات ارمنستان میتواند میراث ترامپ در قفقاز را تعریف کند
از دیدگاه پوتین، مشکل اصلی در روابط روسیه و آمریکا نه اشخاص، بلکه ساختار سیاست خارجی ایالات متحده و تلاش آن برای حفظ هژمونی جهانی است.
از زمان بازگشت ترامپ به قدرت، سیاست آمریکا در قبال تنگه تایوان هم تحت تأثیر راهبرد امنیت ملی و نظام تصمیمگیری دولت قرار داشته و هم بازتابی از ویژگیهای شخصی و ترجیحات سیاستی ترامپ بوده است. برخلاف بایدن، ترامپ تایوان را کماهمیت میشمارد، «ابهام راهبردی» را حفظ میکند و بر اساس اصل «اول آمریکا»، در حوزه تعرفههای متقابل و فناوریهای پیشرفته، تایوان را به تبعیت از آمریکا وادار میسازد. تفکر معاملهمحور ترامپ در مسئله تایوان نیز آشکار است؛ در ماهیت امر، او از تایوان برای کسب منافع آمریکا بهره میگیرد و این رویکرد دارای ویژگیهای فرصتطلبانه و متغیر است. سیاست تنگه تایوان در دوره ترامپ ۲.۰ تحت تأثیر راهبرد رقابت آمریکا با چین، بازی پیچیده سیاست داخلی و وضعیت روابط چین و آمریکا قرار خواهد گرفت. این مقاله با توجه به شرایط و ویژگیهای مرحله کنونی، عمدتاً از سه بُعد رقابت راهبردی، امنیت اقتصادی و بازدارندگی نظامی به تنظیم و تحلیل موضوع میپردازد.
در ژوئیه ۲۰۲۵، پنتاگون به بزرگترین سهامدار شرکت MP Materials (مالک معدن مانتین پس در کالیفرنیا) تبدیل شد.
دولت این کشور سعی دارد با اتخاذ این رویکردها در سیاست خارجی خود اوضاع داخلی را تا حد زیادی به نفع خود تغییر دهد.
در سالهای اخیر، روابط چین و اتحادیه اروپا بهویژه از نیمه دوم ۲۰۲۵ تا آغاز ۲۰۲۶، وارد مرحله جدیدی شده است که میتوان آن را نوعی «تعامل محتاطانه و عملگرایانه» توصیف کرد که بیشتر بر پایه عدم آسیبرسانی متقابل بنا شده تا پیشرفتهای عمیق راهبردی.
امتناع هند، بهعنوان میزبان، از مشارکت در رزمایش دریایی مشترک چین، روسیه و آفریقای جنوبی، اختلافات داخلی را علنی کرده است.
تلاش هند برای تنوعبخشی اقتصادی با ادعای استقلال استراتژیک در امور نظامی نیز همراه است.
روسیهپیشنهاد داد که به مدت یک سال پس از انقضای پیمان، همچنان به محدودیتهای کمی اصلی نیواستارت پایبند میماند، مشروط بر آنکه ایالات متحده از اقداماتی که «توازن موجود بازدارندگی» را تضعیف میکند، خودداری کند