دریای خزر پس از بحران ۲۰۲۶: سناریوی بازآرایی ژئوپلیتیک انرژی و احیای «ترانسخزر»
ایران، روسیه و کریدور شمال-جنوب
چرا «جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران» شکست خورد
زنان؛ زیرساخت انتقال میراث فرهنگی ناملموس در منطقه اکو
ژئوپلتیک سود؛ ترکیه، برنده بیرونی جنگ اسرائیل و آمریکا با ایران
ضرورت انتخاب رویکرد تحلیلی مناسب برای داوری دربارهٔ یادداشت تفاهم میان ایران و آمریکا
هیچ سناریویی برای احیای ترانسخزر بدون بررسی دقیق رفتار ترکمنستان قابل فهم نیست.
اوستیاییها، که عمدتاً در منطقهای بین روسیه و گرجستان زندگی میکنند، تحتتأثیر سیاستهای سختگیرانهی روسیه، جنگهای داخلی منطقهای و تغییرات اقتصادی قرار گرفتند. بسیاری از آنها به دنبال شرایط بهتر اقتصادی و اجتماعی به ایران مهاجرت کردند. عمده جمعیت اوستیای ها پیرو ارتودکس شرقی هستند و به همین دلیل توانستند روابط خوبی با روس ها داشته باشند.
واردات نفت ایران به چین نه تنها از نظر حجم قابل توجه است، بلکه به واسطه قرارداد ۲۵ ساله همکاریهای راهبردی 2 کشور، نشانگر تعمیق روابط سیاسی و اقتصادی تهران و پکن نیز هست.
مردم در قزاقستان و تاجیکستان به ترتیب با 42.6 و 42.1 درصد بالاترین میزان همدردی با ایران و اعلام حمایت سیاسی را داشته اند و در مقابل در ازبکستان با 55 درصد مخالفت، کمترین حمایت سیاسی از ایران وجود داشته است.
در سطح دیپلماتیک، حمایت کلامی صریح از ایران به اسلامآباد امکان داده تا در برابر غرب، از اهرم ایران برای امتیازگیری در حوزه کاهش فشارهای اقتصادی و تأمین انرژی استفاده کند.
مسئله هویت روسیه و جایگاه آن در جهان همواره یکی از موضوعات محوری در تاریخ اندیشه این کشور بوده است. این پرسش در مناظرههای میان اسلاووفیلها و غربگرایان به اوج خود رسید.
از ژانویه ۲۰۲۴، روسیه کمتر از ۱ درصد از خاک اوکراین را تصرف کرده و در عین حال متحمل تلفات و خسارات سرسامآوری در نیروها و تجهیزات شده است. اینها نشان دهنده ناکارآمدی و فرسایش یک نیروی بزرگ نظامی است که تا حدی عقب نگه داشته شده است.
جنگ رژیم صهیونیستی علیه ایران به مثابه نقطه عطف در جنگ سایه ای ایران و اسرائیل
پس از تجاوز نظامی اسرائیل به ایران، این انتقاد از نوع رویکرد سازمان همکاری شانگهای مطرح شده است که این سازمان می بایست واکنشی فراتر از صدور بیانیه محکومیت این تجاوز به یکی از اعضای اصلی خود داشته باشد. به نظر می رسد دلیل انتقادات مطرح شده، برداشت ها و نگرش های نادرست از این سازمان و نیز اطلاق تعابیر غیر واقع بینانه ای مانند «اتحاد شرقی ضد هژمونیک»، «ناتوی شرق» یا «ورشوی جدید» است که طی دو دهه گذشته در کشورمان مطرح شده است. در حالی که سازمان همکاری شانگهای اساساً یک مجموعه مبتنی بر «امنیت دسته جمعی» نیست و برخلاف ماده 4 پیمان ورشو و ماده 5 پیمان ناتو، در هیچ یک از بندها و مفاد منشور (اساسنامه) 26 ماده ای این سازمان، اشاره ای به «تعهد اعضا به دفاع متقابل» نشده است و لذا این سازمان هیچ تعهدی به دفاع از اعضای خود از جمله ایران در مقابل تهدیدات خارجی ندارد. واقعیت این است که ایران در دوره تاریخ معاصر خود از پیمان سعد آباد (1316) و پیمان سنتو (1338) تا سازمان همکاری شانگهای، عضو هیج پیمان و یا سازمان منطقه ای مبتنی بر «دفاع متقابل» و «امنیت دسته جمعی» نبوده است. در این یادداشت تحلیلی به برخی از نکات و ملاحظات مهم در رابطه با سازمان همکاری شانگهای اشاره شده است که امید است در اصلاح برخی برداشت ها و نگرش های نادرست و نیز انتظارات غیر واقع بینانه از این سازمان منطقه ای کمک نماید.