چندگانگی هویتی برای روسیه هم فرصت است و هم تهدید. فرصت از آن رو که این کشور میتواند در عرصههای مختلف و نسبت به بازیگران گوناگون چهرهای متناسب با شرایط ارائه دهد؛ تهدید از آن جهت که این تنوع هویتی میتواند به بحرانهای هویتی و سیاستهای متناقض نیز منجر شود.
این باور که مردم روسیه محکوم به قدرت بزرگ بودن هستند، در طول قرنها تقویت شد.
توافقهای موسوم به «ابراهیم» (۲۰۲۰-۲۰۲۱) برای عادیسازی روابط اسرائیل و اعراب عملاً فروپاشیده است
آنچه در تابستان 2025 در بستر روابط واشنگتن و عشقآباد رخ داده است، در اساس، نه صرفاً یک نمونه یا استتثناء، بلکه به نظر میرسد نشاندهندۀ چالش دوگانگی و بروز سطحی از روانپریشی در سیاست خارجی ایالات متحده است.
با توافق اخیر بین الهام علی اف و نیکول پاشینیان در آمریکا، مسیر دسترسی جمهوری آذربایجان به نخجوان، به جای نام مورد نظر باکو یعنی «کریدور زنگزور» یا نام مورد نظر ایروان یعنی «چهارراه صلح»، نام و عنوان جدیدی به خود گرفت: «مسیر ترامپ برای صلح و رفاه بین المللی». هرچند ایران از توافق صلح بین آذربایجان و ارمنستان استقبال کرده و اعلام کرده است که صلح و ثبات در قفقاز به نفع همه کشورهای منطقه است، اما نمی خواهد با تهدید مرزهای مشترک، مسیر ترانزیتی و ارتباطی ایران با ارمنستان و همچنین تغییر موازانه ژئوپلیتیک در قفقاز جنوبی، تاوان صلح بین دو کشور همسایه را بدهد. با این وجود، بازگشت روسیه به سیاست سنتی موازنه در قفقاز جنوبی پس از پایان جنگ روسیه علیه اوکراین یا به قدرت رسیدن احزاب سیاسیِ مخالف در انتخابات پارلمانی ارمنستان در ژوئن 2026 می تواند روند تغییر پارادایم منطقه ای در قفقاز جنوبی را معکوس کند.
اگر با زاویه رویکرد کلاسیک به قدرت نگاه کنیم، کنترل زیرساختهای کلیدی مانند بگرام هم نمادِ مشروعیت و هم ابزارِ قدرت سخت است.
پیوند ایران و ارمنستان تاریخی و عاطفی است
با تلفیق ابعاد سیاسی و هویتی، تحلیلگران روسی تصویری چندلایه از روابط با اروپا ارائه میدهند