گزارش نشست
مروری بر مهمترین محورهای سخنرانی رئیس جمهور روسیه در اجلاس اقتصادی سنپترزبورگ (SPIEF 2026)
تنشهای سیاسی داخلی جدید در ترکیه
«مسیر ترامپ» در ارمنستان شکاف میان واشنگتن، تهران و مسکو را عمیقتر میکند
رقابت کمپینهای انتخاباتی در ارمنستان (۲۰۱۷ تا ۲۰۲۶)
تلاش ارمنستان برای پایان بخشیدن به انحصار روسیه بر زیرساختهای راه آهن
جنگ علیه ایران، مناسبات آسیای مرکزی و کشورهای عرب حاشیۀ خلیج فارس را وارد مرحلۀ نوینی کرده است که میبایست در سطحی فراتر از دیپلماسی دوجانبه فهمیده شود. این منطقه، اکنون با یک بازآرایی ژئواکونومیک روبهرو است. کشورهای عربی خلیج فارس در تلاش برای تقویت (و یا حفظ) نقش خود بهعنوان سرمایهگذار، هاب/قطب لجستیکی و «شریک ثبات» هستند (تحت شرایطی که امنیت این کشورها نیز به اندازۀ ایران شکننده شده است). کشورهای آسیای مرکزی نیز با تکیه بر راهبرد تنوعبخشی میکوشند از تلۀ نااطمینانی بگریزند؛ اما نه با حذف ایران (که نه محتمل و نه ممکن است)، بلکه با افزودن گزینههای مکمل به سبد ژئواکونومیک خود.
هند و ازبکستان قصد دارند با استفاده از فرصت ایجاد شده پس از بازگشت ایران به معادلات بین المللی و همچنین بهره گیری از تحولات سیاسی در افغانستان، روابط خود را گسترش دهند.
برخی از گزارش ها از تصمیم آمریکا برای ساخت تاسیسات و پایگاه نظامی در آسیای مرکزی از جمله ترکمنستان و مناطق قبایلی پاکستان هم مرز با افغانستان حکایت دارد.
با توجه به تغییر معادلات بزرگ امنیتی، سیاسی و استراتژیک در سطح منطقه و جهان و نیاز مبرم ایالات متحده مبنی بر حضور در منطقه و هراس از تشکیل یک اژدهای ضد غربی- آمریکایی نیاز جدی به یک شریک استراتژیک در منطقه دارد؛ شریکی که در کنار کارآیی، ظرفیت مدیریت مسائل بزرگ را در منطقه داشته باشد. این شریک به جز پاکستان کشوری دیگری نمیتواند باشد.
جنگ اخیر میان نیروهای تاجیکستان و قرقیزستان در برخی مرزهای مشترک اگرچه کمتر از 24 ساعت به طول انجامید و دو کشور در فاصله کوتاهی به یک توافق آتش بس دست یافتند، اما مانع از نگرانی بازیگران مختلف منطقهای و فرامنطقهای در آسیای مرکزی نشد.
از حدود 2 سال گذشته و به ویژه پس از حواشی مربوط به دیدار امامعلی رحمان، رئیسجمهور تاجیکستان با سورانبای جینبیکاف، رئیسجمهور سابق قرقیزستان در منطقه آقسای در جولای 2019 که با درگیریهای ساکنین محلی پیرامون نصب پرچم دو کشور و بر جای گذاردن یک کشته و چند زخمی همراه شد، این شهر تاجیکِ محصور در جغرافیای قرقیزستان به عنوان نقطه کانونی بخشی از مناقشات مرزی مطرح شد.
تصمیم آمریکا به خروج از افغانستان تصمیمی سیاسی بود که به نظر میرسد لزوماً همنظری کامل بخشهای نظامی و امنیتی اداره آمریکا را به همراه نداشت، اما همانگونه که توافق دوحه بین آمریکا و طالبان از نظر هر دو قابل بازگشت نیست، بازگشت از این تصمیم نیز توسط آمریکا قابل تصور نمیباشد.
«یک روز موقعی که شاه عباس از ایوان خانه مشغول تماشای رودخانه بود اجازه داد سر بریده اسرا را پیش او آورند و سپس از همین ایوان، فرمان آزادی ازبک ها را صادر کرد ولی به آنها هنوز اجازه نداده است به موطن خود برگردند . شاه اظهار کرده بود اگر این عده را دستور […]
«هنگامیکه ولی محمدخان بر سریر سلطنت ماوراءالنهر و ترکستان جلوس کرد برادرزادههای خود امامقلی سلطان و ندر محمدخان فرزندان دینمحمدخان را به ترتیب به حکومت سمرقند و ولایات واقع در جنوب رودخانه جیحون منصوب نمود ولی مدتی نگذشت که آثار خلاف بین آنها ظاهر شده و پس از مدتی جنگ و کشمکش ولی محمدخان از […]