تاجیکستان در سیوپنجمین سال استقلال؛ از تثبیت دولت ملی تا فرصتهای تازه در روابط با ایران
راهآهن حجاز: احیای پروژه تاریخی در قلب ژئوپلیتیک خاورمیانه
فراخوان عضویت در گروههای مطالعاتی ایراس
جنگ ایران و آمریکا از نگاه روسها؛ آزمونی برای قدرت آمریکا و نظم جهانی
شانگهای در برابر آزمون ژئوپلیتیک؛ ایران، هند و پاکستان در بیشکک
تحلیل روسی از وضعیت جهانی؛ از ضرورت بازآرایی اقتصاد جهانی تا بحران خاورمیانه
جنگ رژیم صهیونیستی علیه ایران به مثابه نقطه عطف در جنگ سایه ای ایران و اسرائیل
پس از تجاوز نظامی اسرائیل به ایران، این انتقاد از نوع رویکرد سازمان همکاری شانگهای مطرح شده است که این سازمان می بایست واکنشی فراتر از صدور بیانیه محکومیت این تجاوز به یکی از اعضای اصلی خود داشته باشد. به نظر می رسد دلیل انتقادات مطرح شده، برداشت ها و نگرش های نادرست از این سازمان و نیز اطلاق تعابیر غیر واقع بینانه ای مانند «اتحاد شرقی ضد هژمونیک»، «ناتوی شرق» یا «ورشوی جدید» است که طی دو دهه گذشته در کشورمان مطرح شده است. در حالی که سازمان همکاری شانگهای اساساً یک مجموعه مبتنی بر «امنیت دسته جمعی» نیست و برخلاف ماده 4 پیمان ورشو و ماده 5 پیمان ناتو، در هیچ یک از بندها و مفاد منشور (اساسنامه) 26 ماده ای این سازمان، اشاره ای به «تعهد اعضا به دفاع متقابل» نشده است و لذا این سازمان هیچ تعهدی به دفاع از اعضای خود از جمله ایران در مقابل تهدیدات خارجی ندارد. واقعیت این است که ایران در دوره تاریخ معاصر خود از پیمان سعد آباد (1316) و پیمان سنتو (1338) تا سازمان همکاری شانگهای، عضو هیج پیمان و یا سازمان منطقه ای مبتنی بر «دفاع متقابل» و «امنیت دسته جمعی» نبوده است. در این یادداشت تحلیلی به برخی از نکات و ملاحظات مهم در رابطه با سازمان همکاری شانگهای اشاره شده است که امید است در اصلاح برخی برداشت ها و نگرش های نادرست و نیز انتظارات غیر واقع بینانه از این سازمان منطقه ای کمک نماید.
«داوا» عمدتاً جامعهٔ مسلمان و به ویژه جامعهٔ ترکتبار آلمان را هدف قرار داده است.
دهلینو ناگزیر است در این شرایط پیچیده، میان منافع متعارض خود در غرب آسیا تعادل برقرار کند
تاجیکستان تنها کشوری در آسیای مرکزی بود که علاوه بر محکومیت شدید حمله اسرائیل، حمله آمریکا به ایران را نیز در بیانیه دوم خود محکوم کرد.
شوروی تلاش کرد تا ملیگرایی اوستیایی را تضعیف کند و مردم را با ایدئولوژی کمونیستی هماهنگ سازد. در این دوران، بسیاری از آثار ملیگرایانهی اوستیایی سانسور شدند یا تغییر یافتند تا با سیاستهای دولتی تطبیق پیدا کنند.
عباس اوغلو به شدت از نهادهای علوی که ادعا میکنند در مسیر اهل بیت(ع) و حضرت علی(ع) هستند، به دلیل سکوت، به ویژه در مورد درگیریهای خاورمیانه و تأثیرات صهیونیسم در منطقه، انتقاد کرد.
واضع رسمی ارکان مختلف رهبری سیاسی و دیپلماتیک روسیه نشاندهنده هدف راهبردی کرملین در ترویج دیپلماسی به جای رویکرد نظامی، حفظ هنجارهای بینالمللی و نگهداری نظم چندقطبی در عرصه بینالملل است که ثبات منطقهای از طریق همکاری تحقق یابد، نه با درگیری.