دیپلماسی اقلیمی اروپا در آسیای مرکزی: امنیت انرژی یا استعمار سبز؟
گامبهگام در مسیر تغییر
کریدور ترانزیتی ایران–پاکستان در میانه تنشها و محاصره دریایی ایران
ساختار رقابت: سیاست قدرت در دوران پساغربی
گزارش نشست
مروری بر مهمترین محورهای سخنرانی رئیس جمهور روسیه در اجلاس اقتصادی سنپترزبورگ (SPIEF 2026)
کشورهای آسیای مرکزی، با وجود آنکه اقتصادهای آنها تا چند دهه گذشته متکی به انرژی فسیلی (نفت و گاز) بودهاند، اکنون فرصت تبدیلشدن به قطب انرژی پاک منطقه را دارند.
طرح این کمربند امنیتی به صورت جدی در دورۀ افغانستان جدید با حاکمیت طالبان، زمانی انجام گرفت که مسئلۀ افراطگرایان و تروریستها در منطقه بهعنوان یک تهدید بالقوه در نظر گرفته میشد، اما اکنون با ظهور داعش خراسان و عملیات متعدد آن در کشورهای مختلف (ایران، پاکستان، روسیه، ترکیه، اروپا و حتی آمریکا) به نظر میرسد، به یک تهدید بالفعل تبدیل شده است. لذا، این احتمال وجود دارد که در بازۀ کنونی، از آن استقبال بیشتری شود.
برخی از کارشناسان خواستار ایجاد یک مجمع جدید دائمی مشارکت آتلانتیک-اقیانوس آرام، مشابه هیئت مشورتی ناتو با سایر شرکای منطقهای، برای حمایت از همکاری ناتو-IP4 در برابر تغییرات سیاسی داخلی و سایر اختلالات شدهاند.
ترکیه مدتهاست که تغییر مرکز اقتصادی به شرق را به رسمیت شناخته است، بنابراین در سال 2015 ابتکار عمل "آسیا دوباره" (Yeniden Asya) را با هدف تقویت روابط تجاری و اقتصادی با کشورهای این بخش از جهان آغاز کرد.
عربستان سعودی و امارات متحدۀ عربی در حال ظهور بهعنوان بازیگران کلیدی در نظام چندقطبی جهانی و بخشی از گروه قدرتهای متوسط (میانه) که در صحنۀ جهانی جسارت بیشتری از خود نشان میدهند، هستند. هر دو کشور، به راحتی از نفوذ مالی خود بهعنوان ابزاری برای تقویت اهرم خود در مناطق استراتژیک حیاتی مانند جنوب آسیا استفاده میکنند. در مقابل، قدرتهای هستهای مانند هند و پاکستان نیز همچنان مشتاق گسترش روابط خود با امارات و عربستان سعودی هستند تا پایههای سرمایهگذاری خود را متنوع کنند و آسیبپذیری خود را در برابر توطئههای قدرتهای بزرگ کاهش دهند.
در تئاتر سکولار درباری ایرکلی دوم، به همراه نمایشنامه های اصلی گرجی، نمایشنامه های ترجمه و اقتباس شده از زبان روسی نیز اجرا میشد.
چین علاقهای به انجام هیچ کاری در مورد تسلیحات میان برد INF خود ندارد، چه برسد به دیگر کشورهایی که تواناییهای مشابهی در اروپا و آسیا دارند.
سیستمهای حمایت غیردولتی همچنان به پر کردن شکافهای خدماتی ادامه میدهند و به مهار نارضایتی کمک میکنند.