کنوانسیون وضعیت حقوقی دریای کاسپین
ولادیمیر مینورسکی؛ پژوهشگر جهان ایرانی
گذار از تنش به همزیستی پراگماتیک
مقایسه بازتاب نتایج انتخابات میاندورهای آمریکا در رسانههای ایران و روسیه
روسیه و طالبان؛ همکاری امنیتی، چانهزنی نامتقارن و محدودیتهای همگرایی راهبردی
بررسی چشمانداز نظم امنیتی خاورمیانه و خلیج فارس
پکن که روزی در انزوای سیاسی، تجاری و تنش با قطبهای بینالمللی به ویژه آمریکا بود، موقعیت خود در برابر این کشور را با هنر دیپلماسی و مدیریت منابع به «شریک ذی نفع مسئول (Responsible Stakeholder)» تغییر داد.
بیستوپنج سال پس از ۱۱ سپتامبر، آسیای مرکزی دیگر منطقهای فراموششده نیست، اما نه به این دلیل که آمریکا حضور راهبردی پایداری در آن ایجاد کرد، بلکه به این دلیل که خلأ ایجادشده توسط ورود و خروج آمریکا، دو قدرت دیگر روسیه و چین را در جایگاه بازیگران غالب منطقه تثبیت کرد.
عاصم منیر در حال حاضر برای یک دوره پنجساله بهعنوان فرمانده ارتش و همزمان رئیس نیروهای دفاعی منصوب شده است؛ انتصابی که رئیسجمهور پاکستان در چهارم دسامبر ۲۰۲۵ بر اساس توصیه نخستوزیر تأیید کرد.
تحول کنونی را میتوان حرکتی تدریجی از مکملگرایی تحت محوریت امنیتی روسیه به سوی نوعی پوشش ریسک راهبردی محدود دانست. هدف این سیاست نه جایگزینی فوری روسیه با غرب، بلکه افزایش تعداد گزینههای خارجی، کاهش وابستگی امنیتی به یک قدرت واحد و افزایش قدرت مانور ارمنستان در محیطی است که نسبت به گذشته نامطمئنتر و چندقطبیتر شده است.
دهلینو از یک سو خواهان کاهش آسیبپذیری اقتصادهای نوظهور در برابر تحریمها و سیاستهای یکجانبه است و از سوی دیگر تمایلی ندارد وابستگی به دلار با وابستگی به یک ارز مسلط دیگر، بهویژه یوان، جایگزین شود.
در واقع دال مرکزی استراتژی کلان چین در بریکس، تزریق سازوکارهای تجاری و استانداردهای زیرساختی فنی چینمحور به ساختارهای حکمرانی شرکای عضو است تا زمینههای بازتنظیم حکمرانی بینالمللی از گرایش کامل به طیف آمریکا به سمت فرایندهای چینی فراهم شود.