ساختار رقابت: سیاست قدرت در دوران پساغربی
گزارش نشست
مروری بر مهمترین محورهای سخنرانی رئیس جمهور روسیه در اجلاس اقتصادی سنپترزبورگ (SPIEF 2026)
تنشهای سیاسی داخلی جدید در ترکیه
«مسیر ترامپ» در ارمنستان شکاف میان واشنگتن، تهران و مسکو را عمیقتر میکند
رقابت کمپینهای انتخاباتی در ارمنستان (۲۰۱۷ تا ۲۰۲۶)
اگرچه ایالات متحده ممکن است از نظر برابری قدرت خرید عقب باشد، اما همچنان قدرت برتر جهان است
وبگاه میدل ایست مانیتور در یادداشت تازه خود بهقلم «رمزی بارود» نوشت: نشست «لاوروف» -وزیر امور خارجه روسیه- و «وانگیی» -همتای چینی وی- در تاریخ 30 مارس در شهر هوانگشان در شرق چین، احتمالاً به عنوان دیداری تعیینکننده در روابط بین دو کشور پیشرفته آسیایی در تاریخ ثبت خواهد شد.
نشریه فارن پالیسی در یادداشت تازه خود بهقلم «لین اودانل» نوشت: مقاومت مسلحانه علیه طالبان در سرتاسر افغانستان در حال افزایش است و شبههنظامیانی که توسط رهبران سیاسی و نظامی حکومت سابق اداره میشدند، جنگجویان را جذب نموده و آموزش میدهند.
ضربالاجل نيروهاي روسيه صبح روز يكشنبه به پايان رسيد و در شرايطي كه تنها بخشهاي كوچكي از شهر ماريوپول از جمله كارخانه فولاد آزوفستال همچنان در اختيار نيروهاي اوكرايني باقي مانده و روسها بسيار به هدف خود در راستاي تسخير اين شهر كليدي نزديك شدهاند، هنوز هيچ نشانهاي از تسليم شدن مدافعان ديده نميشود.
در اوایل سال گذشته، سرویس امنیتی اردن پی به توطئهای علیه عبدالله، پادشاه اردن برد که به موجب آن برادر ناتنیاش، عربستان سعودی و برخی قبایل بادیهنشین در آن درگیر بودند.
یک کارشناس مسائل بینالملل با اشاره به آخرین وضعیت جنگ اوکراین گفت: به نظر میرسد ناتو نه فقط ایده گسترش به شرق را دنبال خواهد کرد، بلکه عملا خواهد توانست بخشهای شمالی اروپا را نیز در حیطه این پیمان درآورد و به این ترتیب گام ضد روسی دیگری نیز بردارد.
پیش از خروج آمریکا از افغانستان، ایالات متحده در تمام معادلات این کشور نقش هژمونیک داشت و دو کشور چین و روسیه نقش بازیگر حاشیهای را در پرونده افغانستان داشتند. خروج آمریکا از افغانستان و فروپاشی حکومت مورد حمایت آن کشور فضای جدیدی به وجود آورد که میتوان آن را به «هدیه ژئوپلیتیک» برای دو کشور چین و روسیه تعبیر کرد. پکن و مسکو که اکنون به بازیگران اصلی تبدیل شدهاند، برخلاف سیاست غربیها، اولویتهای دیگری را در افغانستان تحت حکومت طالبان دنبال میکنند. این دو کشور با امتناع از دخالت در امور داخلی افغانستان، ملاحظات امنیتی را در صدر مطالبات خود قرار دادهاند. برای چین و روسیه افغانستان امن که نظم داخلی در آن برقرار باشد، فارغ از نحوه برقراری آن نظم، مهم است.
هرچند روند تصمیم گیریهای طالبان عموما مبهم بوده اما این وضعیت درباره موضوعات جنجالی بیشتر مشاهده میشود. معمولا طالبان را به عنوان یک جنبش اجماع محور میشناسند، به نحوی که شورای رهبری پیشنهادات لازم را به «هبتالله آخوندزاده» داده و وی نیز به عنوان رهبر تصمیم گیرنده نهایی خواهد بود. اما توازن قدرت، بسیار ظریفتر و حساستر از آن است که به نظر میرسد، به خصوص زمانی که یک نظر در درون جنبش محل اختلافات شدید میشود. هبتالله آخوندزاده برخلاف «ملا اختر منصور» رهبر قبلی طالبان، تمایلی ندارد تا درباره موضوعات جنجالی تصمیمگیری کند. انتظار میرفت که وی طبق نظر اجماعی که ظاهرا در حمایت از تحصیل زنان بود، عمل کند. اما وی طرف اقلیتی را گرفت که مخالف با این موضوع بودند. سادهترین تفسیر این است که انگشت اتهام را به سمت چند عنصر «تندرو» ناشناس نشانه رفته و امیر را از این موضوع مبرا کنیم. اما نشانههایی نیز وجود دارند دال بر اینکه این چرخش سیاسی در واقع نشانهای از ناتوانی کلیتر جنبش در ایجاد یک مکانیسم مشخص برای اتخاذ تصمیمهای سیاسی ملی است.
مهمترین عاملی که احتمال افزایش حملات تروریستی را افزایش میدهد، ناکارآمدی سیاستهای جاری دولتهای آسیای مرکزی برای مبارزه با رادیکالیسم و افراطگرایی خشونتآمیز است. در حالی که مقامهای آسیای مرکزی به جای مقابله با فساد گسترده، افزایش شفافیت و پاسخگویی و استفاده از شیوه های حکمرانی فراگیر و مشارکتی، به نقض حقوق بشر، محدود کردن آزادی های مدنی و به حاشیه راندن اقلیت های قومی ادامه می دهند.