روسیه و طالبان؛ همکاری امنیتی، چانهزنی نامتقارن و محدودیتهای همگرایی راهبردی
بررسی چشمانداز نظم امنیتی خاورمیانه و خلیج فارس
آزمون “یک ملت، دو دولت”؛ حجاب، حاکمیت ملی و بازتعریف روابط آنکارا- باکو
حکمرانی هوش مصنوعی در آمریکا؛ خودتنظیمی شرکتها و هدایت راهبردی دولت
بحران تنگه هرمز؛ مقدمهای بر کشمکش بر سر فضاهای دریایی*
۲۹ اکتبر؛ جمهوری ترکیه و بازخوانی میراث جمهوریخواهی در هویت ملی معاصر
روسیه که تا بهار ۲۰۲۵ طالبان را در فهرست سازمانهای ممنوع خود نگه داشته بود، در ژوئیه ۲۰۲۵ حکومت آن را بهرسمیت شناخت و در ۲۷ مه ۲۰۲۶ توافق همکاری فنیـنظامی امضا کرد. سئوال اصلی این تحلیل آن است که این نزدیکی نشانه حرکت به سوی اتحادی راهبردی است یا همکاری محدود و موضوعی بین دو طرف خواهد بود؟ به نظر می رسد مناسبات دو طرف را بهتر میتوان «معاملهای نامتقارن و حوزهمحور» دانست: مسکو کاهش مخاطرات امنیتی و حفظ دسترسی و نفوذ منطقهای را میجوید، و طالبان پذیرش خارجی، دسترسی فنی و تنوع شرکا را. بر پایه اطلاعات علنی، توافق مه ۲۰۲۶ بیشتر به تعمیر و نگهداری تجهیزات موجود مربوط است تا تعهد دفاعی متقابل؛ پس ارتقای سیاسی رابطه از عمق عملیاتی آن جلوتر رفته است. بیاعتمادی تاریخی و ایدئولوژیک، تصمیمگیری پراکنده در درون طالبان، محدودیت منابع مسکو و حضور بازیگران رقیب در منطقه، احتمال ارتقای این رابطه به مشارکت راهبردی را کاهش میدهند. ارزیابی نگارنده آن است که محتملترین مسیر در افق نزدیک، همکاری گزینشی و کمهزینه است.
بحران حجاب در شرایطی رخ داد که روابط باکو- تل آویو نیز به یکی از حساس ترین موضوعات میان آنکارا و باکو تبدیل شده بود.
در سیاست کنونی دولت آمریکا، خودتنظیمی شرکتها با نقش فعال دولت در تقویت قدرت فناورانه آمریکا همراه شده است.
تحلیلی از دانشگاه عالی اقتصاد مسکو (HSE) و شورای امور بینالملل روسیه (RIAC)
نشست تهران را باید در چارچوب تلاش ایران برای مقابله با فشارهای همزمان نظامی، اقتصادی و دیپلماتیک بررسی کرد.
وجه متمایز دیگر میراث راتان تاتا، پیوند میان فعالیت اقتصادی و مسئولیت اجتماعی است.