نظریات هارتلند و ریملند با وجود تفاوتها بر نقش فزاینده چین در نظام جهانی تأکید دارند.
از حدود سالهای ۲۰۱۴–۲۰۱۵، تمرکز رقابت ژئوپولیتیکی میان واشنگتن، متحدان اروپاییاش و روسیه از قفقاز به سمت اوکراین و خاورمیانه تغییر کرد. با این حال، در سالهای بعد، این منطقه یکی از پرتنشترین مناطق فضای پساشوروی باقی ماند.
گر چه در ماههای اخیر، ارمنستان آشکارا از اتحاد دیرینه خود با مسکو فاصله گرفته و به دنبال روابط نزدیکتر با اروپا و آمریکا است، اما روسیه با توجه به اتحاد نظامی رسمی خود با ارمنستان و نقش صلح بانی در منطقه با توجه به توافق آتش بس، هنوز هم اهرم هایی برای حفظ سطحی از کنترل بر ارمنستان و کریدور زنگزور در آینده دارد.
اجلاس شانگهای را باید همچون بسیاری پدیدههای دیگر معاصر در پرتو تحولات بزرگ جهانی دید.
سازمان همکاری شانگهای نه حامل یک پروژه بزرگ چندقطبی و نه ابزار سلطه چین، بلکه سکویی برای مدیریت روابط پیچیده کشورهای کلیدی اوراسیا است.
گسترش همکاریهای نظامی، امنیتی و اقتصادی هند و ارمنستان در قفقاز جنوبی، بهعنوان بازتابی از کاهش نفوذ روسیه و فشار ترکیه و آذربایجان، تحولی راهبردی را در منطقه رقم زده است.