تحلیل عملکرد روسیه و چین در موضوع بازگشت تحریمهای سازمان ملل علیه جمهوری اسلامی ایران
حزب کمونیست چین، تقریباً ۹۲ میلیون نفر عضو دارد که ۶٫۶ درصد کل جمعیت چین به حساب میآید. ساختار حزب و حکومت در برخی سطوح درهم آمیخته است. از جمله این حزب با برخورداری از حق انحصاری دو سوم کرسیهای «کنگره ملی خلق» بر مجلس سفلی قانونگذاری تسلط دارد. حزب کمونیست همچنین بر ساختارهای مرکزی، ایالتی و محلی حکومت کنترل دارد.
دو دهه پساز آنکه نیروهای غربی، طالبان را از قدرت به زیر کشیدند و چهار ماه بعد از دستور «جو بایدن» برای خروج دایمی از افغانستان، دولت کابل دیگر کنترل چندانی بر کشورش ندارد.
دریاچههای خشک شده، فلامینگوهای مرده و "لیزاب یا موسیلاژ دریایی"؛ رویدادهای شدید آب و هوایی در ترکیه طی سال گذشته زنگ خطر تغییرات اقلیمی را برای این کشور به صدا درآوردهاند.
محمدرضا بهرامی سفیر سابق ایران در افغانستان در توییتی نوشت: نظم فعلی در افغانستان برخاسته از نشست بن یک در سال ۲۰۰۱ می باشد، این نظم در حال تغییر کردن است.
نفوذ جهانی چین، «بایدن» را به سمت سیاست تازهای سوق داده که هدف اصلی آن حفاظت از مشاغل و صنایع آمریکایی است. مدافعان حمایت دولتی از صنایع معتقدند که سیاستهای جدید این کشور باید پاسخی درخور در برابر نفوذ فزاینده چین، اطمینان از تامین مواد اولیه و توسعه تکنولوژی دهد. منتقدان اما بر این باورند که چنین سیاستهایی ناگزیر بازار آزاد را مخدوش میکند.
در اوایل دهه ۹۰، مقامهای روسی و چینی کار بر روی حل و فصل مناقشات مرزی دیرپا را آغاز کردند. این روند بهشدت کند پیش میرفت. توافق نهایی- که در سال ۲۰۰۸ به دست آمد- منجر به فروکش کردن ادعاهای دیرپا بر سر مرز مشترکی شد که بیش از ۲ هزار و ۶۰۰ مایل (حدود ۴۳۰۰ کیلومتر) مساحت دارد و زمینه را برای توسعه بیشتر و بهبودهای آتی فراهم کرد. سرگئی لاوروف، وزیر خارجه روسیه در آن زمان گفت: «تمام شرایط برای تبدیل مرزهای چین و روسیه به مرزهایی همواره باثبات، باز، دوستانه و مرزهایی شایسته توسعه و شکوفایی فراهم است.»
مجله نشنال اینترست در تازهترین یادداشت خود نوشت: استراتژیهای رقابتی آمریکا نسبت به چین، باید بر اساس اجتناب از رقابتهای تسلیحاتی پرهزینه شامل تقویت ظرفیت قدرتافکنی پیش برود تا در دام بازی چین نیفتد.
روابط دیپلماتیک میان جمهوری ترکیه و جمهوری خلق چین از سال ۱۹۷۱ آغاز شد. این روابط در دهه ۱۹۸۰ و با اتخاذ سیاست های باز اقتصادی از سوی دو کشور، رشد خوبی را تجربه کرد. در دهه ۱۹۹۰ بازدید های رسمی متقابل افزایش یافت و از اوایل سال ۲۰۰۰ روابط دو کشور توسعه چشمگیری یافت.