“سپر آشیل“ و چشمانداز تنش زدایی در روابط ترکیه و یونان؛ تقویت بازدارندگی یا تعمیق شکاف؟
دلارزدایی در بریکس؛ گامهای کوچک برای تغییر یک نظم بزرگ
شخصیت؛ آثار و مبانی اندیشگی الکساندر دوگین: از متافیزیک سیاسی تا استراتژیهای نئواوراسیاگرا
بازآفرینی «کارتاز»: قمار هرمز و ظهور «مونتروی خلیج فارس»
بریکس ۲۰۲۶؛ ملاحظات چین و پیامدهای آن برای ایران
هند و معماری نوین بریکس ۲۰۲۶؛ دیپلماسی چندهمسو، توسعه پایدار و فرصتهای راهبردی ایران
درک نارضایتی کنونی بدون توجه به زمینه تاریخی آن ممکن نیست.
کاهش سطح آب خزر میتواند کارایی بنادر باکو و سایر بنادر ساحلی را مختل سازد
از زمان بازگشت ترامپ به قدرت، سیاست آمریکا در قبال تنگه تایوان هم تحت تأثیر راهبرد امنیت ملی و نظام تصمیمگیری دولت قرار داشته و هم بازتابی از ویژگیهای شخصی و ترجیحات سیاستی ترامپ بوده است. برخلاف بایدن، ترامپ تایوان را کماهمیت میشمارد، «ابهام راهبردی» را حفظ میکند و بر اساس اصل «اول آمریکا»، در حوزه تعرفههای متقابل و فناوریهای پیشرفته، تایوان را به تبعیت از آمریکا وادار میسازد. تفکر معاملهمحور ترامپ در مسئله تایوان نیز آشکار است؛ در ماهیت امر، او از تایوان برای کسب منافع آمریکا بهره میگیرد و این رویکرد دارای ویژگیهای فرصتطلبانه و متغیر است. سیاست تنگه تایوان در دوره ترامپ ۲.۰ تحت تأثیر راهبرد رقابت آمریکا با چین، بازی پیچیده سیاست داخلی و وضعیت روابط چین و آمریکا قرار خواهد گرفت. این مقاله با توجه به شرایط و ویژگیهای مرحله کنونی، عمدتاً از سه بُعد رقابت راهبردی، امنیت اقتصادی و بازدارندگی نظامی به تنظیم و تحلیل موضوع میپردازد.
در ژوئیه ۲۰۲۵، پنتاگون به بزرگترین سهامدار شرکت MP Materials (مالک معدن مانتین پس در کالیفرنیا) تبدیل شد.
دولت این کشور سعی دارد با اتخاذ این رویکردها در سیاست خارجی خود اوضاع داخلی را تا حد زیادی به نفع خود تغییر دهد.
در سالهای اخیر، روابط چین و اتحادیه اروپا بهویژه از نیمه دوم ۲۰۲۵ تا آغاز ۲۰۲۶، وارد مرحله جدیدی شده است که میتوان آن را نوعی «تعامل محتاطانه و عملگرایانه» توصیف کرد که بیشتر بر پایه عدم آسیبرسانی متقابل بنا شده تا پیشرفتهای عمیق راهبردی.
امتناع هند، بهعنوان میزبان، از مشارکت در رزمایش دریایی مشترک چین، روسیه و آفریقای جنوبی، اختلافات داخلی را علنی کرده است.