نشست شنژن و کنسرت قدرتهای بزرگ در گذار به نظم جهانی جدید
تعدیل تحریم گازوئیل روسیه؛ محاسبات واشنگتن، محدودیتهای مسکو و پیامدهای آن برای ایران
مسکو به دنبال گسترش روابط با ایران با حفظ ملاحظات راهبردی خود است
نقش مناطق آزاد در توسعه و تحکیم روابط اقتصادی ایران و روسیه با تأکید بر منطقه آزاد ارس
مؤلفهای در شکلگیری معماری جدید نظم جهانی
پنل انرژی هندی-آلمانی[۱] و بازآفرینی امنیت انرژی
تنها فاکتور موثر در فرهنگ راهبردی روسیه که میتواند باعث مداخله در حوادث کشورهای آسیای مرکزی و کمک به آنها شود، وظیفه اخلاقی است. روسیه از هیچ نظر دیگری، دلیل کافی ندارد تا در این منطقه فعال تر از چیزی باشد که حالا هست. تیموفی بورداچف، از مدیران باشگاه مباحثهای والدایروسیه مینویسد که بازی بزرگ برای روسیه خیلی فراتر از مرزهای آسیای مرکزی در حال رخداد است.
«مهمت سیفالدین» استراتژیست ترک برای حل بحران افغانستان پروژه «افغانستان جدید» را پیشنهاد میکند که میتواند هسته یک روند منسجم منطقهای را شکل دهد و این مفهوم میتواند به آدرسی برای همکاریهای منطقهای به جای رقابت منطقهای بدل شود.
تازه ترین تحولات افغانستان حکایت از درگیری گسترده در شهرهای بزرگ افغانستان دارد این در حالی است که داعش با اعدام یک پلیس راهنمایی و رانندگی رسما در مرز تاجیکستان و افغانستان اعلام موجودیت کرده است که زنگ خطر را برای روسیه و چین به صدا در اورده است.
قرقیزستان را شاید بتوان نزدیکترین متحد ترکیه در آسیای مرکزی در نظر گرفت. این جمهوری تاکنون به میزان قابل توجهی از کمکهای ترکیه برخوردار شده است.
روابط تاریخی روسیه و همسایه حیاط خلوط جنوبی اش یعنی افغانستان، درک بهتری از پویاییهای منافع امروز روسیه در این کشور را ارائه میدهد. روسیه از قرن نوزدهم به بعد در کنار مقابله با پیشرفت بریتانیا، تلاش کرده است تا جا پایی در افغانستان داشته باشد. مسکو در وضعیت کنونی احتمالا به رابطهاش با کابل بهعنوان راهی برای حفظ نفوذ روسیه در آسیای میانه، مقابله با حضور ایالات متحده و ناتو در افغانستان و دسترسی به اقیانوس هند نگاه میکند.
روسیه به طالبان هشدار داده که آماده است در صورت نیاز از کشورهای عضو سازمان پیمان امنیت جمعی دفاع کند.
روسیه، چین و ایران، سه قدرت با نفوذ در آسیا، خود را برای خروج کامل نیروهای آمریکایی از افغانستان در میانه تشدید تنش ها و خشونت های فزاینده در این کشور آماده می کنند. سه کشور با افغانستان روابط منحصر به فرد و تاریخی دارند و نیوزویک برنامه های هر یک از آنها ایجاد تعادل میان مخاطرات و فرصت های مرتبط با تحولات ناپایدار را مورد بررسی قرار داده است.
روسیه و کشورهای آسیای میانه نه منابع، نه دلایل قانع کننده و نه تمایل به مداخله نظامی در امور افغانستان را دارند. چنین مداخله ای یک بی احتیاطی کامل با نتایج فاجعه بار خواهد بود. نخست، افغان ها خودشان باید جنگ داخلی را خاتمه دهند - در میدان جنگ و در حالت ایده آل، در پای میز مذاکره. دوم این که روسیه منافع مستقیمی در افغانستان ندارد، بنابراین، به استثنای افراط گرایان باید آماده برقراری ارتباط با همه نیروهای تاثیرگذار محلی باشد. و سوم این که علی رغم نزدیکی ازبکستان و تاجیکستان به هم طایفه ای های خود در آن سوی مرز، این کشورها توانایی مداخله نظامی در درگیری های داخلی افغانستان را ندارند و باید از کنار نظاره گر باشند.