فشار کنترلشده؛ راهبرد روسیه پس از انتخابات ارمنستان
در دل بحران فرصتی نهفته است
قرقیزستان و بازآرایی نوین امنیت منطقهای در آسیای مرکزی
نگاهی به تفاهم نامه منطقه آزاد ارس با راهآهن ایران
فراتر از جنگ اوکراین: لاوروف و تصویر روسیه از یک رویارویی تاریخی با غرب
مسیر هند به سوی حاکمیت انرژی خورشیدی در سال ۲۰۲۶
نیکول پاشینیان، نخستوزیر ارمنستان، در حالی در تاریخ ۶ ژوئیه نخستین سفر خود به روسیه را پس از برگزاری انتخابات پارلمانی ۷ ژوئن این کشور انجام داد که تاکنون مقامهای ارشد روسیه، پیروزی حزب حاکم «قرارداد مدنی» به رهبری پاشینیان در انتخابات پارلمانی را تبریک نگفتهاند. نارضایتی روسیه بسیار فراتر از سکوت و خودداری آن از تبریک گفتن به پاشینیان است. در چنین شرایطی، روسیه به احتمال زیاد مجموعهای از اقدامات تنبیهی و فشارهای اقتصادی را علیه ارمنستان به کار خواهد گرفت. اما رویکرد روسیه، «فشار کنترلشده» خواهد بود و مسکو تمایلی ندارد که با اعمال فشار بیش از حد، ارمنستان را بهطور کامل به سوی غرب سوق دهد. اعمال تحریمهای اقتصادی فراگیر و رسمی علیه ارمنستان تنها در صورتی احتمال بیشتری پیدا خواهد کرد که ارمنستان بهطور رسمی از سازمان پیمان امنیت جمعی و اتحادیه اقتصادی اوراسیا خارج شود.
بیش از یک سال از جنگ دوم قرهباغ میگذرد که از 27 سپتامبر تا 10 نوامبر 2020 میلادی به مدت 44 روز طول کشید. این جنگ آثار و نتایج مهمی را در منطقه قفقاز به دنبال داشت که برخی از دلایل تنشهای اخیر بین ایران و جمهوری آذربایجان نیز به همین امر برمیگردد.
روزنامه پراودا چاپ مسکو، تفسیر مهمی در باره آنچه که در جمهوری آذربایجان علیه ایران در حال تکامل است منتشر کرده است. در این تفسیر نکات مهم خبری زیر مطرح شده است.
چهارمین کنفرانس بین المللی خوانش عثمانوف به مناسبت 90 سالگی دانشگاه دولتی داغستان، توسط این دانشگاه و با مشارکت وزارت علوم و آموزش عالی روسیه، رایزنی فرهنگی سفارت ایران و موسسه مطالعات ایران و اوراسیا «ایراس» در تاریخ 6 و 7 آبان 1400 برگزار می گردد.
«اندری کوریبکو» ضمن بیان اینکه کریدور زنگزور، توسط روسیه محافظت می شود و پس از اتمام آن، تقویت ادغام اقتصادی منطقه ای صورت می گیرد، می گوید: جمهوری آذربایجان قصد قطع روابط ایران_ارمنستان را ندارد.
تغییر روز استقلال جمهوری آذربایجان بهعنوان یک «کشور» (!) از ۱۸ اکتبر ۱۹۹۱ به ۲۸ می ۱۹۱۸ پیامها و سویههای متعدد را در بطن خود دارد که لازم است پیش از سیاستگذاری از سوی تصمیمگیران همه سویههای آن به دقت مطالعه شود. در اینجا به برخی از آنها اشاره خواهد شد.
«این منطقه (ناگورنو- قره باغ) براساس قطعنامههای سازمان ملل که در سال 1993 تصویب شده است، بخشی از خاک (جمهوری) آذربایجان است؛ اما پس از 27 سال ارمنستان هنوز به اِشغال این منطقه ادامه میدهد. سازمان ملل آن قدر که در زمینه رسیدگی به مشکلات مسلمانان سُست و بیچاره است، برای رسیدگی به خواست مسیحیان چُست و همهکاره است»
تحولات روزهای اخیر، اختلافات بین ایران و جمهوری آذربایجان را به سطح جدیدی رسانده است. در دهه ۲۰۱۰ میلادی به نظر می رسید که باکو و تهران، پس از سالها بیاعتمادی نسبت به یکدیگر، سرانجام زمینهای برای همکاری کامل پیدا کردهاند. با وجود این، جنگ اخیر در قرهباغ هم توازن قدرت در منطقه و هم موضع طرف آذربایجانی را تغییر داد.
غرب و اروپا آماده ادغام گرجستان در جوامع خود می شوند. گرجستان تنها چند قدم تا پیوستن به اتحادیه اروپا و پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) فاصله دارد.