در ادامه یادداشت اختصاصی دکتر علیرضا نبوی (پژوهشگر افغانستانی و دکترای روابط بینالملل دانشگاه خوارزمی) برای انجمن راحل با عنوان «جنگ رمضان و پارادوکس سلاحسازی دلار؛ آینده نظام پترودلار در هالهای از ابهام» که در اختیار انصاف نیوز قرار دادند را می خوانید:
اگرچه در طول سالهای اخیر تحولات بنیادین مهمی نظیر ظهور نسل جدید رهبران، جنگ اوکراین و تحریم روسیه، همگرایی منطقهای و چندجانبهگرایی مضاعف و به قدرت رسیدن طالبان، زیرساختهای تغییر در آسیای مرکزی بود که لزوم انطباق ایران با این شرایط را ایجاب میکرد، در شرایط جدید، جنگ رمضان بهعنوان عاملی کلیدی و مضاف بر تمام این مؤلفهها ظهور کرده است. بازخورد رفتاری کشورهای آسیای مرکزی، برونداد مهمی از چگونگی پیشرفت تحولات در طول یک دهۀ اخیر و سطح وابستگی متقابل و همگرایی این کشورها با ایران است.
ولادیمیر پوتین، رئیسجمهور روسیه اخیرا و با گذشت بیش از 4 سال از آغاز تهاجم نظامی علیه اوکراین اعلام کرد که معتقد است درگیری روسیه با اوکراین رو به پایان است.
نشست تخصصی «جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران؛ ابعاد و پیامدهای منطقهای و بینالمللی» به صورت مجازی توسط خانه اندیشمندان علوم انسانی برگزار شد و مجید تفرشی، محمدکاظم سجادپور و جهانگیر کرمی در این نشست سخنرانی کردند.
در طول سالهای اخیر با افزایش و تثبیت وابستگی اقتصاد کشورهای آسیای مرکزی به حوالههای ارسالی از سوی مهاجران و نوسانهای اقتصادی روسیه از سال 2014، فرایندهایی نظیر متنوعسازی مسیرهای جریان مهاجرت در دستور کار کشورهای این منطقه قرار گرفته است. درعینحال کارکردهای مهاجران نیز به عرصههایی فراتر از اقتصاد، ازجمله امنیت تغییر یافته است. روسیه مهاجرین کاری را یک منبع بالقوه برای جنگ در اوکراین و غرب نیز این نیروها را اهرمی برای اجرای عملیات امنیتی و خرابکاری در قلمرو روسیه در نظر میگیرند.
در سالهای اخیر، روابط چین و اتحادیه اروپا بهویژه از نیمه دوم ۲۰۲۵ تا آغاز ۲۰۲۶، وارد مرحله جدیدی شده است که میتوان آن را نوعی «تعامل محتاطانه و عملگرایانه» توصیف کرد که بیشتر بر پایه عدم آسیبرسانی متقابل بنا شده تا پیشرفتهای عمیق راهبردی.
دستاوردهای سفر دکتر پزشکیان به قزاقستان و ترکمنستان در سطوح سیاسی و کارکردی نسبتاً قابل توجه بود، اما مهمترین برونداد این رویکرد سیاسی سازنده «بازنمایی تصویر سیاست خارجی ایران در نگاه به آسیای مرکزی» بود. این امر اثبات میکند که این بروندادها نه صرفاً «دستاورد» و «نتیجه» بلکه یک «نقطۀ شروع» و «فرصتی دوباره» برای ایران است تا رکود ده سالۀ اخیر را در روابط با آسیای مرکزی جبران کند.