راهآهن حجاز: احیای پروژه تاریخی در قلب ژئوپلیتیک خاورمیانه
فراخوان عضویت در گروههای مطالعاتی ایراس
جنگ ایران و آمریکا از نگاه روسها؛ آزمونی برای قدرت آمریکا و نظم جهانی
شانگهای در برابر آزمون ژئوپلیتیک؛ ایران، هند و پاکستان در بیشکک
تحلیل روسی از وضعیت جهانی؛ از ضرورت بازآرایی اقتصاد جهانی تا بحران خاورمیانه
گسترش خط فارسی در تاجیکستان؛ آرام و تدریجی
روابط ایران و پاکستان، همواره تحت تأثیر عوامل تاریخی، تمدنی، سیاسی، فرهنگی و قومی بوده است. قبایل و خاندانهای تاریخی مشترک بهویژه در مناطق مرزی، از مهمترین عناصر تأثیرگذار بر مناسبات دو کشور بودهاند. این خاندانها و قبایل علاوه بر شکلدهی به روابط دوجانبه، به عنوان پل ارتباطی بین دو ملت عمل کردهاند. لیکن، تفاوتهای سیاسی، امنیتی و اقتصادی گاه باعث ایجاد چالشهایی در این مسیر شده است. برخی از این قبایل به دلیل موقعیت جغرافیایی خاص خود، در معرض تأثیرپذیری از تحولات منطقهای و بینالمللی قرار داشتهاند که این امر میتواند هم به عنوان فرصتی برای همکاریهای بیشتر و هم به عنوان عاملی برای تنشهای احتمالی عمل کند. با توجه به نقش نیروهای اجتماعی در همگرایی فرهنگی و سیاسی جوامع، فهم دقیق پویاییهای قبیلهای و کارویژۀ خاندانهای مهم و اثرگذار تاریخی بین پاکستان و ایران که ناشی از تمدن و فرهنگ مشترک است، بیش از پیش ضروری به نظر میرسد. در این مطلب، تلاش شده است به اختصار به برخی خاندانهای کنونی پاکستان که ریشه در تبار ایرانی و اعماق تاریخ مشترک دو کشور دارند و نقش و کارکرد آنها در همگرایی فرهنگی دو جامعه پرداخته شود.
منارههای مسعود و بهرام شاه که به منارههای غزنی شهرت دارند، از معروفترین بناهای تاریخی افغانستان هستند
اغلب بدیهی فرض میشود که باید در آسیای مرکزی، درست مانند سایر مناطق جهان، همکاری منطقهای وجود داشته باشد. اما اساس همکاری منطقهای چیست؟ و چرا کشورهای آسیای مرکزی باید بر اساس این منطقه، با این تعریف، همکاری کنند؟
تحلیلگر مسائل اوراسیا میگوید: « در عمل، حتی رسیدن به یک آتشبس پایدار میان روسیه و اوکراین دشوار خواهد بود، چه برسد به صلح کامل. شاید در بهترین حالت، آمریکا بتواند اوکراین را به پذیرش یک آتشبس موقت در جبههها متقاعد کند.»
باید این واقعیت را پذیرفت که نگرانی آسیای مرکزی در حوزۀ ترانزیت تا سطحی «واقعی» و «طبیعی» است و از این حیث باید به آن توجه شده و پاسخهای روشنی در بستر زمان به این نگرانیها ارائه کرد. با این حال بخش دیگری از واقعیت «بزرگنمایی» این وضعیت با محوریت گفتمانسازی غرب است. همچنین باید توجه داشت که برخی بازیگران جانبی نظیر طالبان، آذربایجان و ترکیه در شرایط بهوجود آمده بهدنبال تقویت حداکثری موضع و منافع خود هستند.
اقتصادهای ایران، جمهوری آذربایجان و روسیه تکمیلکننده یکدیگر نیستند و روابط اقتصادی که انتظار داریم نمیتواند شکل بگیرد؛ زیرا ظرفیت آن وجود ندارد.
دونالد ترامپ، رئیسجمهوری آمریکا در واکنش به حمله یک مرد مصری به اجتماع یهودیان در کلرادو، با صدور یک فرمان اجرایی در 5 ژوئن 2025/ 15 خرداد 1404، سفر اتباع ۱۲ کشور به خاک این کشور را ممنوع کرد و نیز محدودیت هایی را برای 7 کشور وضع نمود. بدین ترتیب، در حالی که نامی از مصر در این فهرست مشاهده نمی شود، ترامپ سیاست «ممنوعیت سفر» دوره نخست ریاستجمهوریاش را احیا کرده است. در این میان، ترکمنستان تنها کشور آسیای مرکزی است که در فهرست 7 کشوری قرار گرفته است که شهروندانش برای سفر به ایالات متحده با محدودیت هایی مواجه شده اند. چرایی این تصمیم و ابعاد آن در این یادداشت تحلیلی مورد تحلیل و بررسی قرار گرفته است.
محمود شوری، کارشناس مسائل روسیه، در گفتوگو با «انتخاب» تحلیل کرد: