دریای خزر پس از بحران ۲۰۲۶: سناریوی بازآرایی ژئوپلیتیک انرژی و احیای «ترانسخزر»
ایران، روسیه و کریدور شمال-جنوب
چرا «جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران» شکست خورد
زنان؛ زیرساخت انتقال میراث فرهنگی ناملموس در منطقه اکو
ژئوپلتیک سود؛ ترکیه، برنده بیرونی جنگ اسرائیل و آمریکا با ایران
ضرورت انتخاب رویکرد تحلیلی مناسب برای داوری دربارهٔ یادداشت تفاهم میان ایران و آمریکا
جنگ علیه ایران، مناسبات آسیای مرکزی و کشورهای عرب حاشیۀ خلیج فارس را وارد مرحلۀ نوینی کرده است که میبایست در سطحی فراتر از دیپلماسی دوجانبه فهمیده شود. این منطقه، اکنون با یک بازآرایی ژئواکونومیک روبهرو است. کشورهای عربی خلیج فارس در تلاش برای تقویت (و یا حفظ) نقش خود بهعنوان سرمایهگذار، هاب/قطب لجستیکی و «شریک ثبات» هستند (تحت شرایطی که امنیت این کشورها نیز به اندازۀ ایران شکننده شده است). کشورهای آسیای مرکزی نیز با تکیه بر راهبرد تنوعبخشی میکوشند از تلۀ نااطمینانی بگریزند؛ اما نه با حذف ایران (که نه محتمل و نه ممکن است)، بلکه با افزودن گزینههای مکمل به سبد ژئواکونومیک خود.
آجوکا در میان بسیاری از گروههای تئاتر تأثیرگذار در پاکستان، نقشی محوری در شکلدهی تاریخ تئاتر این کشور داشته است.
به قلم: بهروز قزل؛ پژوهشگر مؤسسۀ مطالعات راهبردی شرق چکیده: سیاست خارجی قزاقستان شامل اهداف راهبردی مهمی از نظر «توسعۀ اقتصادی» و «امنیت ملی» است. تجربۀ این کشور در سه دهۀ اخیر نشان میدهد که توسعۀ روابط اقتصادمحور در بستر سیاست خارجی چندوجهی و دیپلماسی چندجانبهگرایی امکانپذیر است. همچنین، میتوان مدعی بود که قزاقستان در […]
اولین موضوعی که رئیس جمهوری روسیه بر آن دست گذاشت «بازگشایی کریدور زنگزور» است
پاکستان از زمان استقلال در سال ۱۹۴۷، تجربههای متعددی از نوسانات سیاسی، نظامی و اجتماعی داشته است. با این حال، یکی از تغییرات عمدهای که در دهههای اخیر رخ داده است، ظهور «آقازادهها» یا فرزندان نخبگان سیاسی و چهرههای اجتماعی به عنوان بازیگران جدید در صحنه سیاسی این کشور است. این تغییر به شکلگیری مناسبات جدید در ساختار سیاسی پاکستان منجر خواهد شد. ظهور بازیگران جدید و تغییرات در صحنۀ سیاسی پاکستان نشاندهندۀ دینامیک پیچیده و در حال تحول این کشور است. هر یک از این بازیگران با خاستگاهها و پایگاههای اجتماعی متنوع، ارتباطات داخلی و بیرونی متفاوت و چشماندازهای متمایز خود، تأثیرات عمیقی بر ساختار سیاسی آیندۀ پاکستان دارند.
کامکا به صورت کلی در قالب دو هویت کارکردی قابل بررسی است. نخست، بهعنوان یک مجمع سیاسی-اقتصادی که با حمایت ایالاتمتحدۀ آمریکا در منطقه فعالیتی بالغ بر 10 سال را تجربه کرده است. و دوم، بهعنوان یک ایده یا گفتمان ژئوپلیتیکی، ژئواکونومیکی و ژئوکالچری که مجدداً توسط آمریکا توسعه یافته است. هرکدام از این وجوهِ کارکردی، میتواند اهداف، رویکردها و دلالتهای مختلفی را دنبال کند.