دریای خزر پس از بحران ۲۰۲۶: سناریوی بازآرایی ژئوپلیتیک انرژی و احیای «ترانسخزر»
ایران، روسیه و کریدور شمال-جنوب
چرا «جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران» شکست خورد
زنان؛ زیرساخت انتقال میراث فرهنگی ناملموس در منطقه اکو
ژئوپلتیک سود؛ ترکیه، برنده بیرونی جنگ اسرائیل و آمریکا با ایران
ضرورت انتخاب رویکرد تحلیلی مناسب برای داوری دربارهٔ یادداشت تفاهم میان ایران و آمریکا
جنگ علیه ایران، مناسبات آسیای مرکزی و کشورهای عرب حاشیۀ خلیج فارس را وارد مرحلۀ نوینی کرده است که میبایست در سطحی فراتر از دیپلماسی دوجانبه فهمیده شود. این منطقه، اکنون با یک بازآرایی ژئواکونومیک روبهرو است. کشورهای عربی خلیج فارس در تلاش برای تقویت (و یا حفظ) نقش خود بهعنوان سرمایهگذار، هاب/قطب لجستیکی و «شریک ثبات» هستند (تحت شرایطی که امنیت این کشورها نیز به اندازۀ ایران شکننده شده است). کشورهای آسیای مرکزی نیز با تکیه بر راهبرد تنوعبخشی میکوشند از تلۀ نااطمینانی بگریزند؛ اما نه با حذف ایران (که نه محتمل و نه ممکن است)، بلکه با افزودن گزینههای مکمل به سبد ژئواکونومیک خود.
طرح این کمربند امنیتی به صورت جدی در دورۀ افغانستان جدید با حاکمیت طالبان، زمانی انجام گرفت که مسئلۀ افراطگرایان و تروریستها در منطقه بهعنوان یک تهدید بالقوه در نظر گرفته میشد، اما اکنون با ظهور داعش خراسان و عملیات متعدد آن در کشورهای مختلف (ایران، پاکستان، روسیه، ترکیه، اروپا و حتی آمریکا) به نظر میرسد، به یک تهدید بالفعل تبدیل شده است. لذا، این احتمال وجود دارد که در بازۀ کنونی، از آن استقبال بیشتری شود.
عربستان سعودی و امارات متحدۀ عربی در حال ظهور بهعنوان بازیگران کلیدی در نظام چندقطبی جهانی و بخشی از گروه قدرتهای متوسط (میانه) که در صحنۀ جهانی جسارت بیشتری از خود نشان میدهند، هستند. هر دو کشور، به راحتی از نفوذ مالی خود بهعنوان ابزاری برای تقویت اهرم خود در مناطق استراتژیک حیاتی مانند جنوب آسیا استفاده میکنند. در مقابل، قدرتهای هستهای مانند هند و پاکستان نیز همچنان مشتاق گسترش روابط خود با امارات و عربستان سعودی هستند تا پایههای سرمایهگذاری خود را متنوع کنند و آسیبپذیری خود را در برابر توطئههای قدرتهای بزرگ کاهش دهند.
در تئاتر سکولار درباری ایرکلی دوم، به همراه نمایشنامه های اصلی گرجی، نمایشنامه های ترجمه و اقتباس شده از زبان روسی نیز اجرا میشد.
در خانوارهای ثروتمند دهقانی و زمیندار و همچنین در خانوادههای طبقه متوسط شهری، منزوی نگه داشتن زنان هنوز رایج است.
به نظر میرسد که دولت چهاردهم در آغاز مسیر خود برای بهبود روابط با غرب و حفظ توازن در سیاست خارجی با مشکلات متعددی مواجه شود. از یک سو روسیه به دلیل جنگ اوکراین و مواجهه با غرب، علاقهمند است تا ایران را بهعنوان یک شریک در کنار خود حفظ کند و اجازه ندهد با بهبود روابط ایران و غرب فاصله میان مسکو و تهران افزایش پیدا کند و از سوی دیگر انتظار میرود که دولتهای غربی برای بهبود روابط با تهران پیششرطهایی برای رابطه تهران و مسکو وضع کنند.
در یک تقسیم بندی، میراث فرهنگی به دو دسته ملموس و ناملموس تقسیم می شود. میراث ملموس شامل بناهای تاریخی، مکانهای تاریخی، آثار باستانی، مناظر فرهنگی، صنایع دستی در روستا و حفاری های باستانشناسی و غیره است که شایسته حفاظت برای نسل آینده است.
ایران و آسیای مرکزی ظرفیتهای بالقوۀ زیادی برای بهبود جریان گردشگری دارند. با این حال بنا به دلایل مختلف این صنعت بین دو طرف تاکنون توسعۀ محسوسی نیافته است. در این چارچوب جمهوری اسلامی ایران میبایست به دنبال راههای گستردهتر کردن فعالیتهای گردشگری با کشورهای آسیای مرکزی چه از دید جذب توریست و چه از منظر فرستادن گردشگر باشد تا بتواند از مواهب گوناگون در این حوزه بهرهمند شود.
پیشاور یکی از قدیمی ترین شهرهای جنوب آسیا است که قدمت آن به بیش از 2500 سال قبل باز می گردد. این شهر در دوران باستان به نام "پوشکالاوتی" (Pushkalavati) شناخته می شد و بخشی از تمدن گندهارا بود که یک مرکز فرهنگی و تجاری مهم در منطقه بود.