تاجیکستان در سیوپنجمین سال استقلال؛ از تثبیت دولت ملی تا فرصتهای تازه در روابط با ایران
راهآهن حجاز: احیای پروژه تاریخی در قلب ژئوپلیتیک خاورمیانه
فراخوان عضویت در گروههای مطالعاتی ایراس
جنگ ایران و آمریکا از نگاه روسها؛ آزمونی برای قدرت آمریکا و نظم جهانی
شانگهای در برابر آزمون ژئوپلیتیک؛ ایران، هند و پاکستان در بیشکک
تحلیل روسی از وضعیت جهانی؛ از ضرورت بازآرایی اقتصاد جهانی تا بحران خاورمیانه
بعد از جنگ سوم قره باغ در شهریور۱۴۰۲ که با پیروزی جمهوری آذربایجان بر نیروهای جمهوری خودخوانده قره باغ کوهستانی و پیوستن این منطقه به باکو همراه گردید، به دلیل ورود و مداخله بازیگران منطقه ای و فرا منطقه ای و طرح موضوع کریدور زنگزور و احتمال تغییرات ژئوپلیتیکی در مرزهای ایران، چالش های راهبردی میان باکو و تهران افزایش یافت.
از آغاز تأسیس جمهوریت در ترکیه، گام های مهمی برای تقویت جایگاه زنان در زندگی سیاسی و اجتماعی برداشته شد و زنان در ترکیه پیش از بسیاری از کشورهای غربی حق رای و شرکت در انتخابات را داشتند.
در شرایطی دو سال از آغاز جنگ اوکراین میگذرد که برخلاف سال ۲۰۲۲ ضدحمله اوکراین در سال ۲۰۲۳ ناکام ماند و مشکلات زیادی هم در زمینه ارسال کمک به اوکراین وجود دارد. این مسئله تردیدهای زیادی را در خصوص آینده جنگ ایجاد میکند. برای بررسی این موضوع گفتوگویی با اولگ ایگانتوف، تحلیلگر مسائل اوراسیا در گروه بینالمللی بحران داشتهایم. او معتقد است، اکنون صحبت اصلی این نیست که اوکراین چگونه خاک خود را آزاد خواهد کرد بلکه است که اوکراین چگونه خاک خود را حفظ خواهد کرد. این گفتوگو را در ادامه میخوانید:
مصاحبه شهاب شهسواری با دکتر محمود شوری معاون مؤسسه مطالعات ایران و اوراسیا (ایراس):
مطمئناً، گسترش کریدور میانیای که پیوندی بین مسیر ترکمنستان-ازبکستان و ایران ایجاد کند، پیوند استراتژیک بین پکن و تهران را بیشازپیش تقویت خواهد کرد - موضوعی که احتمالاً واشنگتن را نگران خواهد کرد و مسئلۀ دیگری که ممکن است به همان اندازه موجب نگرانی ایالات متحده باشد، این است که توسعۀ این مسیر ممکن است ترکمنستان و ازبکستان را از بیطرفی استراتژیک سنتی خود دور کرده و به مدار چین نزدیک کند.
تحقیقات نشان داده است که در گرجستان انواع مختلفی از خانواده ها از نظر تصمیم گیری در خانواده وجود دارد که اکثر آنها خانواده هایی هستند که هر دو همسر با توافق یکدیگر تصمیم می گیرند.
تا زمانی که حکومتی همه جانبه، بر پایه و اساس ارادۀ مردم افغانستان و متکی بر حقوق بشر به ویژه برای زنان و دختران افغانستان به وجود نیاید، این کشور منبع بزرگ خطر برای منطقه خواهد بود. بدون برپایی چنین حکومتی، نه شرایط افغانستان رو به بهبود و اصلاح می رود، و نه امنیت منطقه تامین خواهد شد.