تجدید آرایش ژئوپلیتیکی و تنوع تجاری: پاسخ استراتژیک هند به سیاستهای تعرفهای ایالات متحده
محدودیتهای هزینهای در توازن هستهای راهبردی آمریکا–روسیه پس از نیواستارت
سایه بیزانس بر فرهنگ روسیه
قفقاز جنوبی در یک لحظه تاریخی قرار دارد
آیا واقعا تهدیدی از سوی چین و روسیه در گرینلند وجود دارد؟
ترکیه بازیگر تعیین کننده در نظم نوظهور
تلاش هند برای تنوعبخشی اقتصادی با ادعای استقلال استراتژیک در امور نظامی نیز همراه است.
دیپلماسی آب ایران با افغانستان، ترکیه، عراق و جمهوری آذربایجان ممکن است متأثر از پیامدهای جنگ 12 روزه باشد که در ذیل به هریک از آنها اشاره شده است.
در مساله گرایش آذربایجان به غرب، این کشور به دنبال جایگزینی کامل روسیه با غرب نیست بلکه در پی توان سازی است.
دیدار در امارات را میتوان نه تنها در چارچوب عادیسازی دوجانبه ارمنستان و آذربایجان بلکه در زمینه منطقهای شامل عامل ترکیه نیز در نظر گرفت.
در همین حال، شرکتهای لابیگری که گاه قوانین شفافیت را دور میزنند، حمایت قانونگذاران کنگره را جلب کردهاند و قانونگذاران نقش ژئوپلیتیکی آذربایجان را ستودهاند.
در سطح دیپلماتیک، حمایت کلامی صریح از ایران به اسلامآباد امکان داده تا در برابر غرب، از اهرم ایران برای امتیازگیری در حوزه کاهش فشارهای اقتصادی و تأمین انرژی استفاده کند.
چین و روسیه حتما دوستان خوب و مفیدی در زمان صلح هستند، اما در جنگی که به ویژه یک سوی آن اسرائیل یا آمریکا باشد -حتی اگر یک جنگ تحمیلی و تجاوزکارانه باشد- کمک زیادی به ایران نخواهند کرد.
جنگ رژیم صهیونیستی علیه ایران به مثابه نقطه عطف در جنگ سایه ای ایران و اسرائیل
پس از تجاوز نظامی اسرائیل به ایران، این انتقاد از نوع رویکرد سازمان همکاری شانگهای مطرح شده است که این سازمان می بایست واکنشی فراتر از صدور بیانیه محکومیت این تجاوز به یکی از اعضای اصلی خود داشته باشد. به نظر می رسد دلیل انتقادات مطرح شده، برداشت ها و نگرش های نادرست از این سازمان و نیز اطلاق تعابیر غیر واقع بینانه ای مانند «اتحاد شرقی ضد هژمونیک»، «ناتوی شرق» یا «ورشوی جدید» است که طی دو دهه گذشته در کشورمان مطرح شده است. در حالی که سازمان همکاری شانگهای اساساً یک مجموعه مبتنی بر «امنیت دسته جمعی» نیست و برخلاف ماده 4 پیمان ورشو و ماده 5 پیمان ناتو، در هیچ یک از بندها و مفاد منشور (اساسنامه) 26 ماده ای این سازمان، اشاره ای به «تعهد اعضا به دفاع متقابل» نشده است و لذا این سازمان هیچ تعهدی به دفاع از اعضای خود از جمله ایران در مقابل تهدیدات خارجی ندارد. واقعیت این است که ایران در دوره تاریخ معاصر خود از پیمان سعد آباد (1316) و پیمان سنتو (1338) تا سازمان همکاری شانگهای، عضو هیج پیمان و یا سازمان منطقه ای مبتنی بر «دفاع متقابل» و «امنیت دسته جمعی» نبوده است. در این یادداشت تحلیلی به برخی از نکات و ملاحظات مهم در رابطه با سازمان همکاری شانگهای اشاره شده است که امید است در اصلاح برخی برداشت ها و نگرش های نادرست و نیز انتظارات غیر واقع بینانه از این سازمان منطقه ای کمک نماید.