گزارش نشست
مروری بر مهمترین محورهای سخنرانی رئیس جمهور روسیه در اجلاس اقتصادی سنپترزبورگ (SPIEF 2026)
تنشهای سیاسی داخلی جدید در ترکیه
«مسیر ترامپ» در ارمنستان شکاف میان واشنگتن، تهران و مسکو را عمیقتر میکند
رقابت کمپینهای انتخاباتی در ارمنستان (۲۰۱۷ تا ۲۰۲۶)
تلاش ارمنستان برای پایان بخشیدن به انحصار روسیه بر زیرساختهای راه آهن
سخنرانی دکتر مهدی سنایی در مجمع اقتصادی بینالمللی سنپترزبورگنشست «۳+۳ مرتبط با قفقاز: چالشهای مشترک و مشارکت راهبردی» ـ ژوئن ۲۰۲۶
آیا میتوان گفت با وجود پیشرفتهای تکنولوژیکی حیرتآوری که در پیش رو داریم، ممکن است به جای آنکه چیزی کاملاً نو و بیسابقه خلق شود، به الگوریتمهایی بازگردیم که در قرون گذشته وجود داشته؟
مقام رسمی میزان عادی گمرکات استان در سال ۲۰۲۴ میلادی را ۳۳ هزار و ۲۰۰ برگ پروانه تردد بهصورت یکطرفه و دوطرفه به ارزش ۶ میلیون و ۶۴۰ هزار دلار در بین رانندگان پایانه مرزی بیلهسوار اعلام کرده است که معادل ۵٬۶۴۴٬۰۰۰ یورو است.
چندگانگی هویتی برای روسیه هم فرصت است و هم تهدید. فرصت از آن رو که این کشور میتواند در عرصههای مختلف و نسبت به بازیگران گوناگون چهرهای متناسب با شرایط ارائه دهد؛ تهدید از آن جهت که این تنوع هویتی میتواند به بحرانهای هویتی و سیاستهای متناقض نیز منجر شود.
این باور که مردم روسیه محکوم به قدرت بزرگ بودن هستند، در طول قرنها تقویت شد.
توافقهای موسوم به «ابراهیم» (۲۰۲۰-۲۰۲۱) برای عادیسازی روابط اسرائیل و اعراب عملاً فروپاشیده است
آنچه در تابستان 2025 در بستر روابط واشنگتن و عشقآباد رخ داده است، در اساس، نه صرفاً یک نمونه یا استتثناء، بلکه به نظر میرسد نشاندهندۀ چالش دوگانگی و بروز سطحی از روانپریشی در سیاست خارجی ایالات متحده است.
با توافق اخیر بین الهام علی اف و نیکول پاشینیان در آمریکا، مسیر دسترسی جمهوری آذربایجان به نخجوان، به جای نام مورد نظر باکو یعنی «کریدور زنگزور» یا نام مورد نظر ایروان یعنی «چهارراه صلح»، نام و عنوان جدیدی به خود گرفت: «مسیر ترامپ برای صلح و رفاه بین المللی». هرچند ایران از توافق صلح بین آذربایجان و ارمنستان استقبال کرده و اعلام کرده است که صلح و ثبات در قفقاز به نفع همه کشورهای منطقه است، اما نمی خواهد با تهدید مرزهای مشترک، مسیر ترانزیتی و ارتباطی ایران با ارمنستان و همچنین تغییر موازانه ژئوپلیتیک در قفقاز جنوبی، تاوان صلح بین دو کشور همسایه را بدهد. با این وجود، بازگشت روسیه به سیاست سنتی موازنه در قفقاز جنوبی پس از پایان جنگ روسیه علیه اوکراین یا به قدرت رسیدن احزاب سیاسیِ مخالف در انتخابات پارلمانی ارمنستان در ژوئن 2026 می تواند روند تغییر پارادایم منطقه ای در قفقاز جنوبی را معکوس کند.
اگر با زاویه رویکرد کلاسیک به قدرت نگاه کنیم، کنترل زیرساختهای کلیدی مانند بگرام هم نمادِ مشروعیت و هم ابزارِ قدرت سخت است.