اوستیا منطقه ای واقع در قفقاز شمالی و در دو سوی رشته کوه قفقاز بزرگ می باشد. اوستیایی ها به زبان آسی سخن می گویند. آنها از نوادگان اقوام کهن آریایی یعنی سکاها، سرمت ها و آلانها می باشند. اوستیایی ها (آس ها) در زبان آسی خود را “ایرُن” و محل زندگی خود را “ایرُستون” می نامند. منطقه اوستیا به دو بخش اوستیای شمالی و جنوبی تقسیم می شود. اوستیای شمالی به مرکزیت ولادی قفقاز به طور رسمی بخشی از فدراسیون روسیه می باشد و از آن با نام رسمی جمهوری اوستیای شمالی-آلانیا یاد می شود. اوستیای شمالی اکثر جمعیت آس ها را در خود جای داده است (جمعیتی نزدیک به پانصد هزار نفر).
اوستیای جنوبی که به شکل رسمی جمهوری اوستیای جنوبی نامیده می شود مورد مناقشه بین روسیه و گرجستان می باشد و پس از جنگ اوستیای جنوبی در سال ۲۰۰۸ میلادی با گرجستان در حال حاضر تحت کنترل نیروهای روسی و اوستیایی قرار دارد. جمعیت اوستیای جنوبی حدود پنجاه هزار نفر است.
آس ها تنها قوم ایرانی کهن هستند که جمعیت زیادی از آنها پیرو دین مسیحیت (پیرو کلیسای ارتدکس شرقی) هستند و البته در میان آنها مسلمان و پیروان دینی باستانی نیز وجود دارد. نزدیک به ۵۵ درصد آس ها نیز به “اَتسَگ دین” ( Ætsæg Din)باورمندند که با نام های مختلفی مانند “واتسدین”و “ایرون دین” که به معنای دین راستین است نیز شناخته می شود. آنها همچنین این آیین دینی را “ایرُن اَخدا” (Iron Æghdau) نیز اطلاق می کنند.
ایرُن اَخدا را می توان به مفهوم “آیین آریایی” ترجمه کرد بدلیل اینکه آمیزه ای از رسومات سنتی آس ها است و بر اساس باورهای سنتی-آیینی و قومی کهن می باشد که سابقه آن به نیاکان آس ها یعنی یعنی دین سکاها و آلانها باز می گردد. این آیین در دهه هشتاد میلادی با سرعت بالایی توسط عده ای از روشنفکران ملی گرای اوستیایی روند احیای آن شدت گرفت. البته رویش مجدد و احیای این دین از اوایل قرن بیستم و در پی فشارهای شوروی و هجوم سایر اقوام و ادیان سرعت بیشتری گرفت.
