ارگعالیِ بخارا در ازبکستان نمادی از سوگ و همچنین جشن رستاخیز سیاوش است.
مردم بخارا ارگعالی را همان دژی میدانند که سیاوش به عشق همسرش فرنگیس برپا کرد اما به تحریک گرسیوز توسط افراسیاب (شاه توران و پدر فرنگیس) کشته و همانجا به خاک سپرده شد (به نقل از کتاب تاریخ بخارا، نرشخی، قرن۴ق؛ قس شاهنامه سوگ سیاوش).
سوگ سیاوش و جشن رستاخیز سیاوش (یا همان زاده شدن فرزندش کیخسرو) هردو در ارگ و به نوروز منسوب اند.
بنابر نظر زنده یاد مهرداد بهار اسطوره سیاوش نمادی از تقابل زمستان و بهار یا مرگ و زندگی است که در آیین نوروز ماندگار است.
وی مینویسد کیخسرو بعدها به کینخواهی پدر، به توران حمله و افراسیاب را از تیغ گذراند.
اکنون ارگ بخارا بعنوان آرامگاه سیاوش و همچنین محلی در نزدیکی ارگ، آرامگاه افراسیاب نامیده میشود.
ارگ، دارای مسجد چهل دخترون، چندین کتیبه فارسی و موزه آثار خوشنویسی است.
