سیاست خارجی ارمنستان پس از ۳۵ سال استقلال؛ روسیه، غرب و جایگاه ایران در راهبرد جدید ایروان
“سپر آشیل“ و چشمانداز تنش زدایی در روابط ترکیه و یونان؛ تقویت بازدارندگی یا تعمیق شکاف؟
دلارزدایی در بریکس؛ گامهای کوچک برای تغییر یک نظم بزرگ
شخصیت؛ آثار و مبانی اندیشگی الکساندر دوگین: از متافیزیک سیاسی تا استراتژیهای نئواوراسیاگرا
بازآفرینی «کارتاز»: قمار هرمز و ظهور «مونتروی خلیج فارس»
بریکس ۲۰۲۶؛ ملاحظات چین و پیامدهای آن برای ایران
با توجه به اینکه ایران به تازگی به عضویت کامل سازمان همکاری شانگهای در آمده، بررسی وضعیت اقتصادی و جمعیتی کشورهای عضو این پیمان خالی از لطف نیست.
مهمترین رکن عضویت در سازمان شانگهای تغییر نگرش سیاستگذاران کشور است که گسترش تجارت و سرمایهگذاری را جایگزین خودکفایی کنند. اگر این اصل بهدرستی پذیرفته شده باشد، عضویت ایران در این سازمان میتواند مزایای جدی برای کشور بهدنبال آورد .
عضویت ناظر و بدون حق رای ایران در سازمان همکاری شانگهای در اجلاس سران سازمان در آستانه قزاقستان ژوئن 2005 میلادی (تیر 1384) آغاز شد و پس از 16 سال در اجلاس سران در دوشنبه تاجیکستان در سپتامبر 2021 میلادی (شهریور 1400) به عضویت کامل و اصلی تبدیل شد.
نظم آسیایی در 200 سال گذشته یک چرخه کامل از تحول را در قالب ظهور و سقوط قدرتهای منطقهای به خود دیده است. حمله اروپاییها در میانههای قرن نوزدهم، پایههای نظم چینی را پایان داد و بتدریج و با استفاده از خلا قدرت به وجود آمده، زمینههای پیدایش یک نظم ژاپنی را فراهم کرد که تا پایان جنگ جهانی دوم بر آسیا مسلط بود.
همانطور که وبر تأکید میکند، اگرچه دو اردوگاه اقتصاددانان [در چین] از نظر برنامه ریزی و وابستگیهای سیاسی و نهادی کاملاً متمایز بودند، اما هیچ کدام کوته نظرانه به مسائل نگاه نمیکردند و دارای ارتباطات بین المللی بودند؛ بنابراین آنچه باعث شد اقتصاد چین از فروپاشی نجات یابد، بررسیهای همه جانبهی اقتصاددانان این کشور با در نظر داشتن خودمختاری این کشور بود. به عبارت دیگر، سیستم اقتصادی چین توانست ضمن حفظ استقلال خودش از نظرات غربی بهره ببرد.
آمارهای شرکتهای ردیابی نفتکشها و آمارهای رسمی جمهوری اسلامی در ارتباط با میزان انتقال محمولههای نفتی ایران به چین هماهنگی ندارند. چین مدعی است که در ۸ ماه نخست سال جاری حتی یک بشکه نفت هم مستقیما از ایران نخریده است.
حزب حاکم بر چین قصد دارد با مقابله با شرکتها و بخشهای فعال در حوزه فناوری، ساختار آنها را مطابق خواسته خود تغییر دهد و آنها را در مسیری هدایت کند که به شکوفایی بیشتر اقتصاد و افزایش رفاه حال شهروندان منجر شود؛ اما آیا چنین تصمیمی واقعاً درست و سازنده است؟
آمریکا در ایندوپاسیفیک راه ابریشم دریایی را هدف گرفته حال آنکه ناامنی حاصل از بحران افغانستان، به بیثباتی در راه ابریشم زمینی منجر میشود تا به این ترتیب ابزار نفوذ جهانی چین ناکارآمد شود.