گزارش نشست
مروری بر مهمترین محورهای سخنرانی رئیس جمهور روسیه در اجلاس اقتصادی سنپترزبورگ (SPIEF 2026)
تنشهای سیاسی داخلی جدید در ترکیه
«مسیر ترامپ» در ارمنستان شکاف میان واشنگتن، تهران و مسکو را عمیقتر میکند
رقابت کمپینهای انتخاباتی در ارمنستان (۲۰۱۷ تا ۲۰۲۶)
تلاش ارمنستان برای پایان بخشیدن به انحصار روسیه بر زیرساختهای راه آهن
سخنرانی دکتر مهدی سنایی در مجمع اقتصادی بینالمللی سنپترزبورگنشست «۳+۳ مرتبط با قفقاز: چالشهای مشترک و مشارکت راهبردی» ـ ژوئن ۲۰۲۶
از نظرمنتقدین، دستگاه دیپلماسی ترکیه در سالهای اخیر ارزیابی دیپلماتها را کنار گذاشته و صرفا" تابع دیدگاههای شخصی رئیس جمهور بوده و وی با برخی تصمیمهای شتابزده به سیاست منطقهای کشورش آسیب زده است.
تازه ترین تحولات افغانستان حکایت از درگیری گسترده در شهرهای بزرگ افغانستان دارد این در حالی است که داعش با اعدام یک پلیس راهنمایی و رانندگی رسما در مرز تاجیکستان و افغانستان اعلام موجودیت کرده است که زنگ خطر را برای روسیه و چین به صدا در اورده است.
قرقیزستان را شاید بتوان نزدیکترین متحد ترکیه در آسیای مرکزی در نظر گرفت. این جمهوری تاکنون به میزان قابل توجهی از کمکهای ترکیه برخوردار شده است.
روابط تاریخی روسیه و همسایه حیاط خلوط جنوبی اش یعنی افغانستان، درک بهتری از پویاییهای منافع امروز روسیه در این کشور را ارائه میدهد. روسیه از قرن نوزدهم به بعد در کنار مقابله با پیشرفت بریتانیا، تلاش کرده است تا جا پایی در افغانستان داشته باشد. مسکو در وضعیت کنونی احتمالا به رابطهاش با کابل بهعنوان راهی برای حفظ نفوذ روسیه در آسیای میانه، مقابله با حضور ایالات متحده و ناتو در افغانستان و دسترسی به اقیانوس هند نگاه میکند.
سفر وندی شرمن، دومین مقام بلندپایه وزارت امور خارجه آمریکا به چین از اهمیت بسزایی برخوردار است.این سفر در شرایطی صورت میگیرد که تنش های بین دو کشور بالا گرفته است.
روسیه به طالبان هشدار داده که آماده است در صورت نیاز از کشورهای عضو سازمان پیمان امنیت جمعی دفاع کند.
روسیه، چین و ایران، سه قدرت با نفوذ در آسیا، خود را برای خروج کامل نیروهای آمریکایی از افغانستان در میانه تشدید تنش ها و خشونت های فزاینده در این کشور آماده می کنند. سه کشور با افغانستان روابط منحصر به فرد و تاریخی دارند و نیوزویک برنامه های هر یک از آنها ایجاد تعادل میان مخاطرات و فرصت های مرتبط با تحولات ناپایدار را مورد بررسی قرار داده است.
روسیه و کشورهای آسیای میانه نه منابع، نه دلایل قانع کننده و نه تمایل به مداخله نظامی در امور افغانستان را دارند. چنین مداخله ای یک بی احتیاطی کامل با نتایج فاجعه بار خواهد بود. نخست، افغان ها خودشان باید جنگ داخلی را خاتمه دهند - در میدان جنگ و در حالت ایده آل، در پای میز مذاکره. دوم این که روسیه منافع مستقیمی در افغانستان ندارد، بنابراین، به استثنای افراط گرایان باید آماده برقراری ارتباط با همه نیروهای تاثیرگذار محلی باشد. و سوم این که علی رغم نزدیکی ازبکستان و تاجیکستان به هم طایفه ای های خود در آن سوی مرز، این کشورها توانایی مداخله نظامی در درگیری های داخلی افغانستان را ندارند و باید از کنار نظاره گر باشند.