مسکو به دنبال گسترش روابط با ایران با حفظ ملاحظات راهبردی خود است
نقش مناطق آزاد در توسعه و تحکیم روابط اقتصادی ایران و روسیه با تأکید بر منطقه آزاد ارس
مؤلفهای در شکلگیری معماری جدید نظم جهانی
پنل انرژی هندی-آلمانی[۱] و بازآفرینی امنیت انرژی
آیا روسیه میتواند میان ایران و آمریکا میانجی مؤثرتری باشد؟
نقش راست تندرو[۱] اروپا در راهبرد نفوذ سیاسی روسیه: از همگرایی ایدئولوژیک تا پراگماتیسم ژئوپلیتیکی
سياست "تفرقه بينداز و حكومت كن" از معروف ترين سياست هاي رژيم سلطنتي بریتانیای کبیر است كه قرن هاست در حال اجرایی شدن است. از اختلاف افكني هاي قومي و مذهبي در درون كشورها گرفته تا ايجاد اختلافات و چالش ها در مرزهاي كشورها و حتي تجزيه آن ها با محوريت ايجاد مناقشات مرزي از جمله نمادهاي اين سياست است. شايد بتوان گفت كه يكي از ريشه هاي بحران هاي بسياري از مناطق جهان، برگرفته از همين سياست و مداخلات آشكار و پنهان انگليس است كه تلاش دارد تا از اين موازنه ها براي رسيدن به منافع استعماري خود بهره گيرد.
کشورهای عضو اوپک پلاس 10 روزی است که نمی توانند در خصوص شرایط استخراج نفت در ماه اوت سال جاری میلادی تصمیم واحدی بگیرند. امارات متحده عربی کاملا با توافق روسیه و عربستان سعودی برای افزایش تدریجی استخراج مخالف است و میخواهد که خودش تولید را افزایش دهد. این تقابل، کلیت اوپک پلاس را زیر سوال برده و بازار را با خطر کمبود نفت در ماه های پیش رو مواجه می کند. البته کارشناسان این وضعیت را بنبست تلقی نمی کنند.
امان از کلیشه های تحلیلی که ما را رها نمی کند. ۲۰سال مداخله نظامی امریکا در افغانستان را به بهانه حادثه یازده سپتامبر محکوم می کردیم و به مردم می گفتیم هدف اصلی امریکا از اشعال افغانستان و عراق، ایران است تا در شرق و غرب ایران مستقر شوند و به ایران فشار بیاورند. اما […]
کشورهای عضو اوپک پلاس نتوانستند در چارچوب زمانی معین که همان نشست 1 ژولای بود، سیاست این نهاد در خصوص تامین نفت بازار جهانی در شش ماه آتی را مشخص کنند. روسیه و عربستان سعودی به نوعی مصالحه رسیده اند تا استخراج نفت را تا پایان 2021 میلادی، به میزان 2 میلیون بشکه در شبانه روز افزایش دهند، اما این تصمیم به دلیل مخالفت دیگر کشورهای عضو، اتخاذ نشد. به اعتقاد کارشناسان، روسیه نیاز دارد برای حفظ ثبات در بازار انرژی، سریعا استخراج نفت خود را افزایش دهد.
نظام سیاسی ترکیه که در سال 1950، از یک نظام سیاسی تک حزبی به یک نظام پارلمانی چند حزبی تغییر یافته بود و طبق قانون اساسی 1961، این نظم سیاسی به مکانیزمهای نظارت و کنترل مجهز شده بود؛ در سال 2017، با برگزاری رفراندم قانون اساسی از پارلمانی به ریاستی تغییر یافت و در تاریخ 24 ژوئن 2018 با برگزاری انتخابات ریاست جمهوری رسمیت یافت. روندی که اساساً خوشایند رهبران احزاب سیاسی راستگرایی است که متکی به آراء بالای 60 درصدی جامعه محافظه کار و اسلامگرای ترکیه هستند. سلیمان دمیرل، تورگوت اوزال و رجب طیب اردوغان نمونه بارز این طیف از رهبران هستند.
حملات طالبان برخی نظامیان دولتی افغانستان را مجبور کرده تا به تاجیکستان و ازبکستان پناهنده شوند.
درحالی که روبرت کوچاریان یک روسگرای تمام عیار است، اما کرملین مدتی است که با پاشینیان هم احساس راحتی میکند.
ایالات متحده از افغانستان خارج می شود. بیست سال مداخله خارجی به رهبری آمریکا نه رفاه و نه ثباتی برای کشور به همراه نداشته است. با وجود صدها میلیارد دلار هزینه برای عملیات نظامی به ظاهر بی پایان و با کشته شدن هزاران آمریکایی، دولت بایدن با واقعیت سختی روبرو است: یک سیستم سیاسی از نوع غربی به احتمال زیاد به این زودیها در کابل ریشه نخواهد گرفت.