گزارش نشست
مروری بر مهمترین محورهای سخنرانی رئیس جمهور روسیه در اجلاس اقتصادی سنپترزبورگ (SPIEF 2026)
تنشهای سیاسی داخلی جدید در ترکیه
«مسیر ترامپ» در ارمنستان شکاف میان واشنگتن، تهران و مسکو را عمیقتر میکند
رقابت کمپینهای انتخاباتی در ارمنستان (۲۰۱۷ تا ۲۰۲۶)
تلاش ارمنستان برای پایان بخشیدن به انحصار روسیه بر زیرساختهای راه آهن
از دیدگاه پوتین، مشکل اصلی در روابط روسیه و آمریکا نه اشخاص، بلکه ساختار سیاست خارجی ایالات متحده و تلاش آن برای حفظ هژمونی جهانی است.
ترکیه در سال های اخیر به دنبال گسترش حوزه نفوذ خود در منطقه پیرامونی و گاهی مناطق دور دست بوده و سودای ایجاد عثمانی جدید و یا ارتش متحد کشورهای ترک تبار را در سر می پروراند. این سیاست ترکیه که گاهی به رویکرد تهاجمی اش در قبال همسایگان منجر شده، همراه بوده با سیاست توسعه سریع تسلیحاتی و افزایش توان دفاعی، مبتنی بر دانش و تولیدات داخلی.
آیا باید روابط فعلی روسیه و ایران را به عنوان یک مشارکت استراتژیک یا بهتر بگوییم یک اتحاد تاکتیکی بین کشورهایی با آرمانها و جاهطلبیهای متفاوت سیاست خارجی تعریف کنیم؟ برای پاسخ به این سوال باید روشن کنیم که در واقع در روابط بین الملل مدرن مشارکت استراتژیک به چه معناست.
از حدود 2 سال گذشته و به ویژه پس از حواشی مربوط به دیدار امامعلی رحمان، رئیسجمهور تاجیکستان با سورانبای جینبیکاف، رئیسجمهور سابق قرقیزستان در منطقه آقسای در جولای 2019 که با درگیریهای ساکنین محلی پیرامون نصب پرچم دو کشور و بر جای گذاردن یک کشته و چند زخمی همراه شد، این شهر تاجیکِ محصور در جغرافیای قرقیزستان به عنوان نقطه کانونی بخشی از مناقشات مرزی مطرح شد.
اهمیت نقش ایران در جلب حمایت پوتین و روسیه از بشار اسد آنهم در اوج بحران و جنگ داخلی سوریه از این جهت اهمیت دارد که ایران توانست به القای این ذهنیت در مسکو کمک نماید که هدف اصلی از بحران سازی در سوریه، صرفا حکومت سوریه و کشور سوریه نیست، بلکه ایران و سپس روسیه به عنوان کشورهای مستقل خارج از حیطه نفوذ آمریکا و غرب از اهداف اصلی این بحران هستند. موفقیت ایران در جلب حمایت روسیه از سوریه بلکه همکاری مشترک ایران و روسیه در سوریه یکی از بزرگترین دستاوردها و موفقیهای دستگاه دیپلماسی ایران در طول سالهای پس از انقلاب بوده است.
تصمیم آمریکا به خروج از افغانستان تصمیمی سیاسی بود که به نظر میرسد لزوماً همنظری کامل بخشهای نظامی و امنیتی اداره آمریکا را به همراه نداشت، اما همانگونه که توافق دوحه بین آمریکا و طالبان از نظر هر دو قابل بازگشت نیست، بازگشت از این تصمیم نیز توسط آمریکا قابل تصور نمیباشد.
خروج قریبالوقوع نیروهای امریکایی از افغانستان و همچنین احتمال قدرت گرفتن گروه طالبان، تمام کشورهای منطقه و فرامنطقه را به این امر واداشته است تا روابط خود را با گروه طالبان بیش از گذشته نزدیکتر سازند.
برای فراهم کردن زمینه قانونی انتخابات زودهنگام در ارمنستان، رای گیری دوم در مورد نخست وزیر ارمنستان دوشنبه آینده (بیستم اردیبهشت 1400) برگزار خواهد شد. اگر باز هم به پاشینیان رای داده نشود پارلمان منحل می شود و روند انتخابات آغاز می شود.
مقدمه: ترکمنستان از جمله کشورهایی در همسایگی جمهوری اسلامی ایران است که علی رغم داران بودن مولفههای متعدد، چندان در اولویتهای همکاری سیاست خارجی کشورمان قرار ندارد. البته این فرضیه در همه دوران استقلال این کشور صادق نیست. در بازه ای، روابط تهران-عشق آباد از سطحی قابل قبول برخوردار بود و اتفاقا نتایج ملموسی به […]