فشار کنترلشده؛ راهبرد روسیه پس از انتخابات ارمنستان
در دل بحران فرصتی نهفته است
قرقیزستان و بازآرایی نوین امنیت منطقهای در آسیای مرکزی
نگاهی به تفاهم نامه منطقه آزاد ارس با راهآهن ایران
فراتر از جنگ اوکراین: لاوروف و تصویر روسیه از یک رویارویی تاریخی با غرب
مسیر هند به سوی حاکمیت انرژی خورشیدی در سال ۲۰۲۶
آسیای مرکزی در نظم نوین سالهای اخیر، از یک پیرامون ژئوپلیتیکی به میدان بههم پیوستهای از رقابت قدرتها، بازآرایی کریدورها، بحران آب/انرژی و تهدیدهای فرامرزی بدل شده است. در این میان، قرقیزستان با وجود محدودیتهای اقتصادی و نهادی، نقشی بیش از پیش یافته و به گرهگاهی امنیتی میان روسیه، چین، غرب و سازوکارهای منطقهای تبدیل شده است. این نوشتار برآن است که امنیت قرقیزستان باید در چارچوب دگرگونی ساختاری امنیت منطقهای و منطق وابستگی متقابل درک شود؛ جایی که آب، انرژی، ترانزیت و مسائل افغانستان بهصورت همزمان تأثیرگذار است. در این میان، قرقیزستان نه یک قدرت مسلط، بلکه بازیگری میانی است که میتواند با بیطرفی فعال، میانجیگری و تنظیم هوشمندانه وابستگیها، به ثبا ت منطقهای یاری رساند.
گاردین: چین، پاکستان و روسیه همگی آمادگی خود را برای تعامل با مقامات طالبان تا حدی اعلام کردهاند. با خروج شتابزده و یکباره آمریکا از افغانستان و بازگشت طالبان به قدرت پس از 20 سال، قدرتهای منطقهای شاهد افزایش چشمگیر نفوذ خود در افغانستان خواهند بود.
سفیر پیشین ایران در افغانستان با تأکید بر اینکه «رفتار» آمریکا در قبال افغانستان غیرمسئولانه بوده است، گفت: نظم فعلی در افغانستان نتیجه توافق «بن اول» در سال 2001 است، اما این نظم در حال فروپاشی است و به نظر میرسد نظم آتی در افغانستان بر پایه «توافق دوحه» شکل خواهد گرفت.
چگونگی پیشروی سریع طالبان و فروپاشی ناگهانی ارتش افغانستان این روزها ذهن بیشتر تحلیلگران را به خود جلب کرده است. به نظر میرسد ۵عامل ساختار دولت، فساد، اراده طالبان تحت لوای مقاومت در برابر اشغالگران، ناروشن بودن استراتژی آمریکا و همینطور ناکامی این کشور در نهادسازی و سرانجام حمایت پاکستان مهمترین نقش را در این پیشروی سریع ایفا کرده است.
جمعی از فعالان مهاجر افغانستانی در ایران در یک بیانیه پیرامون تحولات اخیر کشور خواهان اقدام هرچه سریعتر کشورهای منطقه، جامعه جهانی و همچنین سازمان ملل برای جلوگیری از فاجعه انسانی در افغانستان، ساماندهی سریع وضعیت آوارگان و برگزاری نشست فوری شورای امنیت سازمان ملل شدهاند.
دو دهه پساز آنکه نیروهای غربی، طالبان را از قدرت به زیر کشیدند و چهار ماه بعد از دستور «جو بایدن» برای خروج دایمی از افغانستان، دولت کابل دیگر کنترل چندانی بر کشورش ندارد.
محمدرضا بهرامی سفیر سابق ایران در افغانستان در توییتی نوشت: نظم فعلی در افغانستان برخاسته از نشست بن یک در سال ۲۰۰۱ می باشد، این نظم در حال تغییر کردن است.
گفتن و نوشتن درباره ایران و افغانستان امری سهل و ممتنع است؛ از سویی آنچنان پیوندهای عمیق و ناگسستنی میان این دو کشور و مردمانشان وجود دارد که مشابه آن کمتر میان دو کشور دیگر به چشم میخورد، همین امر سبب میشود چنین پنداریم که تحلیل روابط دو کشور نیز بسیار سهل و آسان است.
سمتوسوی سیاست خارجی ایران در انتخابات ۱۴۰۰ از سوی منتخب ملت در نخستین نشست خبری تا حدودی بیانگر این نکته بود که دولت جدید توازن در سیاست خارجی را به معنای تعامل با غرب در قالب عزتمندانه و مقتدرانه با هدف تضمین منافع ملی از یکسو و همکاری با شرق و خصوصاً همسایگان به شکل دوستانه از سوی دیگر را در زمره برنامه سیاست خارجی دولت سیزدهم قرار خواهد داد.