«سلطان عثمانی خطرناکترین همسایگان ایران است، ممالک تحت اختیار او از دریای سیاه تا حد بصره بسط و توسعه دارد. به این نحو وی بر جمیع سرحدات غرب و جنوب کشور ایران محیط می باشد.
پادشاهان مسیحی اروپا، که علیه سلطان عثمانی اتحادی تشکیل دادند، از پاسخی که ایرانیان درآغاز اتحاد آنها به سفیرانشان دادند راضی نشدند و دوباره سفیری را بری دفعه دیگر به ایران گسیل داشتند تا با توسل به جمیع وسایل سیاسی و استدلال های جدید شاه سلیمان صفوی را وا دارد از مشکلات و گرفتاری های بسیار سلطان عثمانی در حال حاضر استفاده نماید و به اتحاد آنها بپیوندد.
در تعلیماتی که به سفیر داده شده بود این مطلب را گنجانیده بودند که به پادشاه ایران القا نماید که چه خوب است دولت پادشاهی ایران را دوباره به همان بسط و عظمت روزگار داریوش که بر ۲۵ کشور فرمانروایی می کرد، برساند و ممالک عربستان، کلده (عراق فعلی)، سوریه و سایر سرزمین هایی که بین فرات و دجله قراردارد و جزء امپراتوری داریوش بوده است تصرف نماید. ولی به او جواب دادند که پادشاه ایران اینک ترجیح می دهد قسمتی از ممالکش را از دست بدهد تا اینکه برخلاف مفاد عهد نامه صلح که بین او و سلطان عثمانی منعقد شده است رفتار نماید.»
منبع: سفرنامه سانسون
🌐 تهیه شده در تحریریه ایراس
