گرانتووسکی از دانشکده تاریخ دانشگاه مسکو در ۱۹۵۴ فارغالتحصیل شد. از ۱۹۵۵ تا پایان عمرش، در ئفتر مسکوی آکادمی علوم شرقشناسی شوروی سابق کار میکرد. او در سال ۱۹۶۹ رئیس بخش باستان شرقشناسی شد.
گرانتووسکی متخصص تاریخ قبایل باستانی ایرانی (بویژه مادها، پارسها و سکاها) و تمدنشان بود. تحقیقات او بر پایه کتیبههای اکدی و اورارتویی، متون ایرانی در دورههای مختلف و منابع کلاسیک برای داده ها و مدارک باستانشناسی، نژادشناسی و فولکلور بود. او حدود صد اثر منتشر کردهاست. اولین کتابش درباره تاریخ قبایل ایرانیان در آسیای غربی از نیمه قرن نهم تا نیمه دوم قرن هشتم پ.م بود.
در کتابش و مجموعه مقالاتش، نویسنده نشان داده است که قبایل ایرانی در هزاره پ.م. در سراسر ایران پخش شدند و در نیمه دوم قرن هشتم پ.م اکثریت جمعیت ساکن در نواحی غربی ایران را تشکیل دادند. اگرچه تا قرن هفتم پ.م. از نظر سیاسی آنها وابسته به ایلام، آشور، اورارتو و منائیان بودند. کتابی که بعد از مرگش منتشر شد (ایران و ایرانیان پیش از هخامنشی که در دست انتشار است) با سرزمین ایرانیان و تاریخ آنها از مشتق شدنشان از هندوایرانیها تا تشکیل امپراتوری هخامنشی سروکار دارد.
نویسنده درباره گاهشماری ماد، مطالعات تکوینی گاهشماری شفاهی یونانی تجدیدنظر کرده و سزاواری و زیانهایش را ارزیابی کرده و وابستگی هرودوت بر اسلاف را نشان داده است.
