نیکول پاشینیان، نخستوزیر ارمنستان، در حالی در تاریخ ۶ ژوئیه نخستین سفر خود به روسیه را پس از برگزاری انتخابات پارلمانی ۷ ژوئن این کشور انجام داد که تاکنون مقامهای ارشد روسیه، پیروزی حزب حاکم «قرارداد مدنی» به رهبری پاشینیان در انتخابات پارلمانی را تبریک نگفتهاند. نارضایتی روسیه بسیار فراتر از سکوت و خودداری آن از تبریک گفتن به پاشینیان است. در چنین شرایطی، روسیه به احتمال زیاد مجموعهای از اقدامات تنبیهی و فشارهای اقتصادی را علیه ارمنستان به کار خواهد گرفت. اما رویکرد روسیه، «فشار کنترلشده» خواهد بود و مسکو تمایلی ندارد که با اعمال فشار بیش از حد، ارمنستان را بهطور کامل به سوی غرب سوق دهد. اعمال تحریمهای اقتصادی فراگیر و رسمی علیه ارمنستان تنها در صورتی احتمال بیشتری پیدا خواهد کرد که ارمنستان بهطور رسمی از سازمان پیمان امنیت جمعی و اتحادیه اقتصادی اوراسیا خارج شود.
در آوریل ۱۸۲۷ م. (جنگ دوم ایران و روسیه) نیکلای اول تزار روسیه ژنرال یرمولوف و عدهای از افسران ستاد او را به علت کندی عملیات نظامی در جبهه قفقاز از کار برکنار کرد و فرماندهی آن جبهه را به ژنرال پاسکیویچ واگذار نمود و نیروی امدادی قابل ملاحظهای هم به گرجستان فرستاد. پاسکیویچ در ماه مه آن سال ایران را محاصره کرد.
به هنگام امضای عهدنامه صلح گلستان روسها تعمد به خرج دادند که حتی المقدور از تعیین خط مرزی بین دو کشور خودداری شود.
فتحعلی شاه پس از عهدنامه گلستان در نتیجه بی اطلاعی و خوش باوری تصور می کرد خواهد توانست با ملایمت و دوستی روسها را حاضر به استرداد فتوحاتشان در قفقاز بنماید.
دولت روسیه در ژوئیه ۱۸۱۷ م. ژنرال آلكساندر یرمولوف فرمانده کل نیروهای قفقاز را به عنوان سفیر فوق العاده به تهران فرستاد.
اندیشکده ها و مراکز تحلیل وقایع سیاسی در اروپا و ایالات متحده، به طور وسیع به موضوع تنش های اخیر بین ایران و جمهوری آذربایجان پرداختند.
با توجه به اظهارات اخیر مقامات ایران و آذربایجان به نظر می رسد که فعلا تنش ها بین ایران و آذربایجان رو به فروکش کردن است اما اختلافات قدیمی احتمالا همچنان باقی میماند.
یک سال پیش، اندک زمانی بعد از شروع حمله نظامی ارتش جمهوری آذربایجان به سمت مواضع ارمنیها در قراباغ که در عرض چند هفته به شکست قاطع نیروهای ارمنی و تصرف مجدد آن بخش از قلمرو باکو و همچنین بخشی از منطقه خودمختار قراباغ منجر گشت که بیست و شش سال پیش به دست نیروهای ارمنی افتاده بود، واکنشهایی در قبال این تحول و دگرگونی بروز کرد که گوناگون و متفاوت بود.
الهام علیاف، رئیسجمهور آذربایجان همچون سلف خود حیدر علیاف، در دوران زمامداریاش تلاش کرده مناسباتی نسبتا دوستانه با ایران داشته باشد و از ایجاد تنش با ایران خودداری کند. سخنان دوستانه وی پس از آزادسازی قرهباغ و هنگام بازدید از مرز مشترک ایران و جمهوری آذربایجان، نمونهای از این رویکرد وی است. اما علیاف در چند ماه اخیر، رویه تازهای از خود نشان داده است.