اکنون فرصت راهبردی چین برای کنترل قاطعانه دریای چین جنوبی و شکلدادن فعالانه به بازی است
سال تمام نشده است و هنوز ترس در مورد بروز بحران در جهان وجود دارد. روسیه در حال حاضر، به جمع آوری نیروها در مرز اوکراین ادامه می دهد. جدول زمانی گریز هسته ای ایران به چند هفته کاهش یافته است که منجر به بحث های جدی تر در مورد گزینه های نظامی شده است. چین همچنان به تهدیدات علیه تایوان ادامه می دهد. اگر بتوانیم سال را با آرامش پشت سر بگذاریم، اینها همچنان از موضوعات مهم سال جدید خواهند بود.
حزب حاکم بر چین قصد دارد با مقابله با شرکتها و بخشهای فعال در حوزه فناوری، ساختار آنها را مطابق خواسته خود تغییر دهد و آنها را در مسیری هدایت کند که به شکوفایی بیشتر اقتصاد و افزایش رفاه حال شهروندان منجر شود؛ اما آیا چنین تصمیمی واقعاً درست و سازنده است؟
یک انقلاب در راه است؛ انقلابی که تربیت جاسوسان سازمان سیا را تغییر خواهد داد و آنها را به عصر کلاسیک بازخواهد گرداند.۱۱سپتامبر ماهیت کاری سیا را تا حد زیادی تغییر داد؛ اما حالا سیا با مدیریت برنز قصد دارد راهبرد جدیدی را برای این نهاد اطلاعاتی بهکار گیرد.
در طول دهههای گذشته سیاست خارجی چین در قبال افغانستان بیشتر واکنش به سیاست قدرتهای بزرگ مانند شوروی سابق، آمریکا و ناتو بوده است و حتی در بحث امنیتی نیز سیاست پکن نوعی واکنش به روابط چریکهای اویغور با طالبان بوده است.
نفوذ چین در آسیای مرکزی همواره با مناقشات بسیار زیادی مواجه بوده است. برخی رویکردها اعتقاد به گذار از اقتصاد به امنیت در زمینه های نفوذ چین در منطقه داشته و برخی رویکردها نیز ضمن آن که این گذار را در بلندمدت اجتناب ناپذیر می دانند، «انفعال خودخواسته» چین در موضوعات مهم منطقه ای را عاملی برای عدم تمایل پکن به پرداخت هزینه های این راهبرد در بازه کنونی می پندارند.
چندی پیش، «ملا عبدالغنی برادر» معاون نخست وزیر حکومت طالبان، در شهر «تیانجین» چین متعهد شد که هرگز به هیچ نیرویی اجازه نخواهد داد تا دست به اقدامات خرابکارانه علیه چین بزند. «سهیل شاهین» سخنگوی طالبان افغانستان نیز در گفتگوی اختصاصی با «گلوبال تایمز» چین عنوان کرد که بسیاری از اعضای «جنبش اسلامی ترکستان شرقی» خاک افغانستان را ترک کردهاند چون طالبان به آنها اعلام کرده است نباید از خاک افغانستان برای انجام حملات علیه سایر کشورها استفاده شود. در همین حال، «وانگ یی» وزیر خارجه چین هم از طالبان خواسته بود تا نیروهای این جنبش را سرکوب کند. با توجه به موضعگیری طالبان علیه «جنبش اسلامی ترکستان شرقی» و جانبداری آن از پکن، آیا طالبان میتواند به وعدههای خود عمل کرده و دیگر پناهگاهی را در اختیار گروههایی که تهدیدی مستقیم علیه منافع ملی چین محسوب میشوند قرار ندهد؟ به نظر میرسد که متغیرهای مختلفی بر این سیاست طالبان اثرگذار است که نمیتوان با قطعیت به این پرسش پاسخ مثبت داد.
یک روز پس از پایان مذاکرات احیای برجام در وین، طرفهای این توافق درباره آن موضعگیریهای متفاوتی اتخاذ کردند. چین در اولین اظهارنظر تاکید کرد که نباید پیشرفت در مذاکرات را دستکم گرفت، روسیه نیز گفت که هنوز برای ناامید شدن درباره برجام زود است. اما از آنسو تروییکای اروپایی باوجود تاکید بر پایبند بودن به مسیر دیپلماسی از موضع ایران در این مذاکرات ابراز ناامیدی و نگرانی کردند. تونی بلینکن، وزیر امور خارجه آمریکا هم در گفتوگو با رویترز ضمن تاکید بر پیگیری مذاکرات برجامی گفت: مسیر دیپلماسی هر روز باریکتر میشود.
نشریه نشنالاینترست در یادداشتی به سیاستگذاران آمریکا توصیه کرده مبادا توجه به ضرورت مهار چین موجب غفلت از تهدید روسیه نشود و نوشته است بایدن در حالی برای «چرخش به شرق آسیا» آماده میشود که در کرملین فردی از هیچ فرصتی برای ایجاد چالش در قدرت آمریکا و اروپا، دریغ نمیورزد. به عقیده نویسنده، چهار تهدید اخیر روسیه عبارت هستند از: