ساختار رقابت: سیاست قدرت در دوران پساغربی
گزارش نشست
مروری بر مهمترین محورهای سخنرانی رئیس جمهور روسیه در اجلاس اقتصادی سنپترزبورگ (SPIEF 2026)
تنشهای سیاسی داخلی جدید در ترکیه
«مسیر ترامپ» در ارمنستان شکاف میان واشنگتن، تهران و مسکو را عمیقتر میکند
رقابت کمپینهای انتخاباتی در ارمنستان (۲۰۱۷ تا ۲۰۲۶)
اگرچه ایالات متحده ممکن است از نظر برابری قدرت خرید عقب باشد، اما همچنان قدرت برتر جهان است
ارنبورگ، نویسنده و خبرنگار یهودی اهل شوروی در ۱۸۹۱ میلادی در کیف به دنیا آمد و در همان کودکی با خانواده به مسکو مهاجرت نمود. او از سال ۱۹۰۱ در مدرسه با بوخارین همکلاسی شد.
تاکنون بحران اوکراین در روابط رسمی روسیه و تاجیکستان موضوع حاشیهای باقی مانده است. روابط بین مسکو و دوشنبه به طور سنتی تحت سلطه یک برنامه مشترک منطقهای متشکل از نگرانیهای مرزی افغانستان، روابط تیره تاجیکستان با قرقیزستان، عضویت تاجیکستان در سازمان همکاری شانگهای، و چشمانداز ادغام تاجیکستان در اتحادیه اقتصادی اوراسیا بود.
میخائیل گورباچف به عنوان آخرین رهبر شوروی میراثدار انباشت عظیمی از مطالبات ملی، فساد سیستمی، رانت و ویژهخواری، بحران سیاسی-اقتصادی و ناکارآمدی در شعارهای انقلابی بود.
داوری در باره مردی که در شمار ده دولتمرد برجسته جهان در سده بیستم بود، از روز فروپاشی شوروی جریان داشته و در باره آن نیز مطالب گوناگونی نوشته شده است. این داوریها میان طیف نگرش لیبرال در برابر محافظه کار و نگرش دولت گرایان روس در مقابل رقبای غربی شان در دو انتهای آن قرار میگیرد. هر یک از آنها بر مبنای مجموعه ای از ملاحظات خود چهره ای کاملا متفاوت از میخاییل گورباچف در نظر دارند. اما اینکه واقعا او خدمت کار بوده یا خیانت پیشه، طبیعتا به فهم متن و زمینه ای وابسته است که او در آن قرار میگیرد.
روز چهارشنبه اعلام شد میخائیل گورباچف آخرین رئیس جمهوری شوروی در سن 91 سالگی در بیمارستانی در مسکو درگذشت. او نمادی از فروپاشی شوروی از درون بود. مردی که به دلیل نقش بی بدیلش در رها شدن کشورهای بلوک شرق از زیر یوغ شوروی محبوب غرب شد و به همان میزان بخاطر مشکلاتی که برای 15 جمهوری مستقل شده بوجود آورد، در داخل اغلب کشورهای برجای مانده از شوروی منفور و مطرود بود.
نبرد ادامهدار روسها در اوكراين و رويكرد بهشدت تحريكآميز ايالات متحده در موضوع تايوان، ريشهها و عوامل مشتركي را نمايان ميكند كه ممكن است ناشي از يك راهبرد بزرگتر امريكايي عليه دشمنان كاخ سفيد باشد. آيا جمهوري اسلامي ايران هم يكي از اهداف اين راهبرد خطرناك است؟
سیاست خارجی سوریه تا قبل از آغاز جنگ و بحران داخلی در سال 2011 میلادی از نوعی توازن در روابط خارجی با همسایگان، کشورهای عربی و قدرت های بزرگ برخوردار بود. اما این توازن پس از سال 2011 میلادی به تدریج دچار تغییر شد و شکل غیر متوازن و روسیه محوری به خود گرفت. ترکیه، ارمنستان، گرجستان و اوکراین نمونه های بارز این رویکرد محسوب می شوند.
تحلیلگر مسائل چین درخصوص دلایلی که باعثشده چین در مذاکرات هستهای نقشی فعال ایفا نکند، گفت که پکن تمایل ندارد برجام بهگونهای به نتیجه برسد که ایران بهسوی غرب برود.