گزارش نشست
مروری بر مهمترین محورهای سخنرانی رئیس جمهور روسیه در اجلاس اقتصادی سنپترزبورگ (SPIEF 2026)
تنشهای سیاسی داخلی جدید در ترکیه
«مسیر ترامپ» در ارمنستان شکاف میان واشنگتن، تهران و مسکو را عمیقتر میکند
رقابت کمپینهای انتخاباتی در ارمنستان (۲۰۱۷ تا ۲۰۲۶)
تلاش ارمنستان برای پایان بخشیدن به انحصار روسیه بر زیرساختهای راه آهن
سخنرانی دکتر مهدی سنایی در مجمع اقتصادی بینالمللی سنپترزبورگنشست «۳+۳ مرتبط با قفقاز: چالشهای مشترک و مشارکت راهبردی» ـ ژوئن ۲۰۲۶
در حالی که بسیاری در پاکستان پیروزی طالبان را جشن میگیرند، برخی دیگر میترسند که پیروزی طالبان موجب تشویق سازمانهای شبه نظامی اسلامی که در پاکستان فعالیت میکنند، بشود.
پرسشی اکنون در سر بسیاری از عزیزان ایرانی ما میچرخد که چرا مردم افغانستان در روزهای اخیر در برابر طالبان نجنگیدند. این پرسش گاهی شکل اعتراض مییابد به این صورت که آنها باید میجنگیدند.
تصویر رایج نزد عموم ما از طالبان همان نگرش سالهای تلخ پسین است: یک جریان نظامی، مستظهر به حمایت خارجی و در سلوک فکری و باورمند به جهت اعتقادی به سازمان القاعده.
یک کارشناس مسائل ترکیه به خبرآنلاین گفت:زمانی که ارتش ترکیه با پ ک ک درگیر می شود آنها یا به سمت عراق یا به سمت ایران می آیند. انکارا می خواهد جلوی این امر را بگیرد. یعنی اولویت ترکیه در این ماجرا همین جلوگیری از گسترش نفوذ پ ک ک هست. این دو دیوار در این چارچوب معنا دارند.
به گزارش ایلنا به نقل از استیتزمن، روسیه و ایران، دو کشوری که از بازگشت طالبان به قدرت در افغانستان بسیار متاثر خواهند شد، آماده مشارکت با این گروه هستند به شرط آنکه رویه خود را اصلاح کند.
گاردین: چین، پاکستان و روسیه همگی آمادگی خود را برای تعامل با مقامات طالبان تا حدی اعلام کردهاند. با خروج شتابزده و یکباره آمریکا از افغانستان و بازگشت طالبان به قدرت پس از 20 سال، قدرتهای منطقهای شاهد افزایش چشمگیر نفوذ خود در افغانستان خواهند بود.
سفیر پیشین ایران در افغانستان با تأکید بر اینکه «رفتار» آمریکا در قبال افغانستان غیرمسئولانه بوده است، گفت: نظم فعلی در افغانستان نتیجه توافق «بن اول» در سال 2001 است، اما این نظم در حال فروپاشی است و به نظر میرسد نظم آتی در افغانستان بر پایه «توافق دوحه» شکل خواهد گرفت.
چگونگی پیشروی سریع طالبان و فروپاشی ناگهانی ارتش افغانستان این روزها ذهن بیشتر تحلیلگران را به خود جلب کرده است. به نظر میرسد ۵عامل ساختار دولت، فساد، اراده طالبان تحت لوای مقاومت در برابر اشغالگران، ناروشن بودن استراتژی آمریکا و همینطور ناکامی این کشور در نهادسازی و سرانجام حمایت پاکستان مهمترین نقش را در این پیشروی سریع ایفا کرده است.